III KK 634/22

Sygn. akt III KK 634/22 POSTANOWIENIE Dnia 24 stycznia 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kapiński w sprawie wniosku R. A. o zadośćuczynienie po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 24 stycznia 2023 r., kasacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 7 lipca 2022 r., sygn. akt II AKa 142/22, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt III Ko 649/21, postanowił: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. zwolnić wnioskodawcę R. A. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych postępowania kasacyjnego obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 22 lutego 2022 roku, sygn. akt III Ko 649/21 po rozpoznaniu wniosku R. A. o zadośćuczynienie zasądził na jego rzecz kwotę 80.000 zł wraz z odsetkami za zwłokę od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, w pozostałym zakresie żądanie oddalił. Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskodawcy. Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 7 lipca 2022 roku sygn. akt II AKa 142/22 po rozpoznaniu wniesionej apelacji zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. 2 Kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie wniósł pełnomocnik wnioskodawcy, zaskarżonemu wyrokowi zarzucając rażące naruszenie art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w związku z art. 433 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., które miało istotny wpływ na treść wydanego wyroku, polegające na dokonaniu przez sąd odwoławczy powierzchownej, niepełnej i nieprawidłowej kontroli odwoławczej orzeczenia Sądu I instancji, poprzez niedostrzeżenie uchybień Sądu I instancji dotyczących zasad ustalania wysokości zadośćuczynienia, co w konsekwencji doprowadziło do nierozpoznania wszystkich zarzutów stawianych orzeczeniu Sądu I instancji i nie zasądzenia pełnej kwoty zadośćuczynienia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na kasację pełnomocnika wnioskodawcy prokurator wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja wniesiona przez pełnomocnika wnioskodawcy jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 kpk. Na wstępie rozważań podkreślić należy, że Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie prezentuje konsekwentne stanowisko odnośnie tego, że kontrola kasacyjna nie może obejmować: ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, zasadności oceny dowodów i wysnutych z tej oceny wniosków, oceny wiarygodności zeznań świadków dokonanej w ramach zasady swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpk), jak również samego kwestionowania treści opinii biegłego i polemiki z jego wywodami (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2019 roku, III KK 112/19). W orzecznictwie Sądu Najwyższego od wielu już lat dominuje także stanowisko, odnośnie tego, że orzekając w trybie kasacji nie jest władny dokonywać ponownej oceny dowodów i na podstawie własnej oceny kontrolować poprawności dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Zadaniem Sądu Najwyższego jest jedynie sprawdzenie czy dokonując ustaleń faktycznych orzekające w obu instancjach sądy nie dopuściły się rażącego naruszenia reguł postępowania, co mogłoby mieć wpływ na ustalenia faktyczne, a w konsekwencji na treść wyroku. Innymi słowy kontroli podlegają nie same ustalenia faktyczne, ale 3 sposób ich dokonania (por. St. Zabłocki, Przegląd orzecznictwa Sądu Najwyższego - Izba Karna, Palestra 1997, nr 1 – 2, str. 209). Tymczasem z treści analizowanej kasacji wynika wyraźnie, że pełnomocnik wnioskodawcy R. A. stawiając zarzuty obrazy art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zw. z art. 433§2 k.p.k. i art. 457§3 k.p.k., kwestionuje w istocie wysokość zasądzonego zadośćuczynienia i oczekuje, że Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym zaaprobuje jego argumentację w tym zakresie, co do zasadności jego podwyższenia. Tego rodzaju stanowisko skarżącego jest bezpodstawne i niedopuszczalne, gdyż wielokrotnie podkreślono w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że specyfika i wyjątkowość postępowania kasacyjnego nie pozwala na prowadzenie dublującej niejako „trzecioinstancyjnej” kontroli orzeczenia sądu pierwszej instancji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2017 roku, III KK 27/17, Lex nr 2335984). Należy bowiem wskazać, że Sąd Apelacyjny w Krakowie działając jako sąd odwoławczy dokonał w sposób prawidłowy instancyjnej kontroli zaskarżonego wyroku. Sąd ten w sposób właściwy, rzetelnie i na wystarczającym poziomie szczegółowości odniósł się do zarzutów zawartych w apelacji pełnomocnika wnioskodawcy, a zatem w pełni i w sposób prawidłowy zrealizował obowiązki wynikające z przepisów art. 433 § 2 kpk i art. 457 § 3 kpk, co wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku. Analiza przedmiotowej kasacji oraz jej uzasadnienia uprawnia Sąd Najwyższy do wniosku, że podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa procesowego w postaci art. 433 §2 kpk jak i z art. 457 § 3 kpk zostały sformułowane instrumentalnie celem ponowienia zwykłej kontroli odwoławczej dokonanej przez Sąd Apelacyjny w Krakowie w zakresie oceny poszczególnych faktów mających wpływ, zdaniem pełnomocnika na wysokość przyznanego zadośćuczynienia. Sąd Apelacyjny na stronie 3 uzasadnienia odniósł się do wszystkich okoliczności, które były istotne dla ustalenia przez Sąd Okręgowy wysokości przyznanego zadośćuczynienia. Podkreślić również należy, że sam fakt rozpoznania przez Sąd drugiej instancji postawionych w zwykłym środku odwoławczym zarzutów w sposób, który nie satysfakcjonuje autora apelacji, nie oznacza, że doszło do obrazy wymienionych przepisów prawa procesowego tj. art. 433§2 k.p.k. lub też art. 457§3 k.p.k. 4 Za oczywiście nieuzasadniony uznać należy stawiany przez skarżącego zarzut obrazy art. 7 k.p.k. i 410 k.p.k. czyli przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, bowiem w przedmiotowej sprawie Sąd Apelacyjny w Krakowie orzekając jako sąd odwoławczy i utrzymując w mocy zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego nie dokonywał żadnych nowych i samodzielnych ustaleń faktycznych, a jedynie w granicach zarzutów apelacji, oceniał, w ramach kontroli odwoławczej, prawidłowość analizy i oceny zgromadzonych w sprawie dowodów dokonanej przez sąd pierwszej instancji. Wskazać zaś należy, że zarzut naruszenia art. 7 kpk i art. 410 k.p.k. może być podnoszony w nadzwyczajnym środku zaskarżenia jakim jest kasacja tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia faktyczne co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Z wyżej wskazanych powodów kasacja została oddalona jako oczywiście bezzasadna na podstawie art. 535 § 3 kpk. O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono zaś na podstawie art. 624§1 k.p.k. uznając, że istnieją podstawy do zwolnienia wnioskodawcy od uiszczenia tych kosztów.