III SPP 16/10

Postanowienie z dnia 20 lipca 2010 r. III SPP 16/10 Niedopuszczalna jest skarga na przewlekłość postępowania wywołanego skargą na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnio-nej zwłoki. Przewodniczący SSN Romualda Spyt, Sędziowie SN: Bogusław Cudowski (sprawozdawca), Zbigniew Myszka. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lipca 2010 r. sprawy ze skarg Piotra W. na przewlekłość postępowania Sądu Apelacyjnego w Gdańsku [...]. 1. skargę z dnia 29 października 2009 r. przekazał do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Szczecinie, 2. odrzucił skargę z dnia 31 maja 2010 r. U z a s a d n i e n i e Pismem z 15 czerwca 2010 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Spo-łecznych w Gdańsku przekazał do Sądu Najwyższego skargę powoda Piotra W. z 31 maja 2010 r. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki. Jednocześnie pismem z 14 czerwca 2010 r. ten sam Sąd Apelacyjny przekazał do Sądu Najwyższego skargę powoda Piotra W. z 29 października 2009 r. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postę-powaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki. Konieczne jest więc oddzielne zrefe-rowanie podnoszonych w tych dwóch skargach zarzutów oraz przedstawienie stanu faktycznego, który był podstawą dla ich wniesienia. Piotr W. pozwem z 5 stycznia 2009 r. wystąpił do Sądu Okręgowego w Gdań-sku z powództwem o ochronę dóbr osobistych przeciwko pracodawcy (Sąd Okręgo-wy w Gdańsku oraz Sąd Rejonowy w Gdyni) oraz przeciwko osobom reprezentują-cym pracodawcę (P.M. - sędzia Sądu Okręgowego w Gdańsku, jednocześnie prezes 2 Sądu Rejonowego w Gdyni oraz W.A. - sędzia Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, jed-nocześnie prezes Sądu Okręgowego w Gdańsku). Jednocześnie powód na podsta-wie art. 50 k.p.c., art. 48 § 1 pkt 1 k.p.c. i art. 49 k.p.c. złożył wniosek o wyłączenie od udziału w sprawie „wszystkich sędziów orzekających w sądach Apelacji Gdań-skiej”. Uzupełniając wniosek o wyłączenie sędziów, złożył listy sędziów orzekających w sądach okręgowych apelacji gdańskiej. Przyjęto więc, że powód w istocie wniósł o wyłączenie wszystkich sędziów orzekających w sądach okręgowych apelacji gdań-skiej (czyli sędziów Sądów Okręgowych w Bydgoszczy, Elblągu, Gdańsku, Słupsku, Toruniu i Włocławku) oraz wszystkich sędziów orzekających w Sądzie Apelacyjnym w Gdańsku. Postanowieniem z 25 września 2009 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku uwzględnił częściowo wniosek powoda o wyłączenie sędziów Sądu Okręgowego w Gdańsku, wyłączając zdecydowaną większość tych sędziów od rozpoznania sprawy. Pismem z 29 października 2009 r. (zbieżność dat z pierwszą skargą na przewlekłość jest przypadkowa) powód ponowił - na podstawie art. 50 k.p.c. i art. 49 k.p.c. - wnio-sek o wyłączenie od udziału w sprawie wszystkich sędziów Sądu Apelacyjnego w Gdańsku. Zdaniem powoda, w przypadku każdego z sędziów Sądu Apelacyjnego w Gdańsku okolicznością przemawiającą za wyłączeniem jest fakt, że jednym z po-zwanych jest sędzia Sądu Apelacyjnego w Gdańsku - W.A., pełniący jednocześnie funkcję prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku. Powód przedstawił listę wszystkich sędziów Sądu Apelacyjnego podlegających wyłączeniu. Wniosek ten podlegał rozpo-znaniu przez Sąd Najwyższy jako sąd przełożony nad Sądem Apelacyjnym (art. 52 § 1 k.p.c.). Postanowieniem z 7 stycznia 2009 r.[...] Sąd Najwyższy wyłączył wymienio-nych imiennie w postanowieniu sędziów Sądu Apelacyjnego w Gdańsku i do rozpo-znania wniosku powoda o wyłączenie sędziów orzekających w Sądach Okręgowych „Apelacji Gdańskiej” wyznaczył Sąd Apelacyjny w Szczecinie. W skardze z 29 października 2009 r. adresowanej „do Sądu Najwyższego za pośrednictwem Sądu Okręgowego w Gdańsku oraz Sądu Apelacyjnego w Gdańsku” z powołaniem się na art. 2 ust. 1, art. 3 pkt 5, art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.) powód wniósł o stwierdzenie, że w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Gdańsku w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o wyłączenie od udziału w spra-wie sędziów Apelacji Gdańskiej nastąpiło naruszenie przez Sąd Okręgowy w Gdań-sku oraz Sąd Apelacyjny w Gdańsku jego prawa do rozpoznania sprawy bez nieuza- 3 sadnionej zwłoki. Wniesiono o: 1) wydanie sądom rozpoznającym sprawę (Sądowi Okręgowemu w Gdańsku i Sądowi Apelacyjnemu w Gdańsku) zaleceń podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności, mających na celu usunięcie dotych-czasowych uchybień i niezwłoczne wyznaczenie sądu do rozpoznania niniejszej sprawy (art. 6 ust. 3 ustawy o skardze na przewlekłość), 2) przyznanie od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Gdańsku 10.000 zł (art. 6 ust. 3 i art. 12 ust. 4 ustawy o skardze na przewlekłość). Powód w uzasadnieniu skargi z 29 października 2009 r. obszernie opisał nieprawidłowe, w jego opinii, działania i zaniechania Sądu Okręgowego i Apelacyjnego w przedmiocie jego wniosku o wyłączenie sędziów. Ze względu na treść pkt 1. niniejszego postanowienia, wystarczy przytoczyć pogląd po-woda, w jaki sposób Sąd Okręgowy i Apelacyjny w Gdańsku powinny były rozpoznać jego wniosek o wyłączenie sędziów, aby nie doszło do przewlekłości postępowania. Po pierwsze, Prezes Sądu Okręgowego w Gdańsku powinien przekazać wniosek skarżącego o wyłączenie wszystkich sędziów Apelacji Gdańskiej do Sądu Apelacyj-nego w Gdańsku. Powinno to nastąpić niezwłocznie bez oczekiwania na złożenie przez sędziów Sądu Okręgowego w Gdańsku wyjaśnień określonych w art. 52 § 2 k.p.c. Po drugie, Prezes Sądu Apelacyjnego w Gdańsku przed przekazaniem sę-dziom tego sądu do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów Sądu Okręgowego w Gdańsku czy sędziów innych sądów okręgowych Apelacji Gdańskiej powinien nie-zwłocznie przekazać wniosek skarżącego w zakresie wniosku o wyłączenie sędziów Sądu Apelacyjnego w Gdańsku do Sądu Najwyższego. Również w tym przypadku powinno to nastąpić bez oczekiwania na złożenie przez sędziów Sądu Apelacyjnego w Gdańsku wyjaśnień z art. 52 § 2 k.p.c. Po trzecie, najpierw Sąd Najwyższy w sto-sunku do sędziów Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, a następnie ten sąd, który po roz-strzygnięciu wniosku o wyłączenie sędziów Sądu Apelacyjnego w Gdańsku będzie właściwy do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów sądów okręgowych Apelacji Gdańskiej w stosunku do tych sędziów powinny zobowiązać jednocześnie wszystkich sędziów danego sądu objętych wnioskiem do złożenia w krótkim (jednym i tym sa-mym dla wszystkich sędziów) terminie wyjaśnień w przedmiocie wniosku (ewentual-nie zrezygnować z nich, uznając je za bezprzedmiotowe z uwagi na oczywistość ist-nienia podstaw do wyłączenia objętych wnioskiem sędziów od udziału w sprawie). W skardze z 31 maja 2010 r. adresowanej „do Sądu Najwyższego za pośred-nictwem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie” z powołaniem się na art. 2 ust. 1, art. 3 pkt 6, art. 4 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania powód wniósł o 4 stwierdzenie, że „w postępowaniu sądowo-administracyjnym wszczętym skargą na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nie-uzasadnionej zwłoki, wniesioną do Sądu Najwyższego za pośrednictwem Sądu Okręgowego w Gdańsku oraz Sądu Apelacyjnego w Gdańsku w dniu 29 październi-ka 2009 r.” nastąpiło naruszenie przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku prawa skarżą-cego do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Wniesiono o: 1) wydanie sądowi rozpoznającemu sprawę zaleceń podjęcia w wyznaczonym terminie odpo-wiednich czynności mających na celu usunięcie dotychczasowych uchybień i nie-zwłoczne wyznaczenie sądu do rozpoznania skargi z 29 października 2009 r. (art. 6 ust. 3 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania), 2) przyznanie od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Gdańsku 5.000 zł (art. 6 ust. 3 i art. 12 ust. 4 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania). W uzasadnieniu skargi przypomniano, że 29 października 2009 r. powód zło-żył w sprawie o naruszenie dóbr osobistych skargę na przewlekłość postępowania. Powód zaznaczył, że ze względu na fakt, iż skarga zawierała zarzuty pod adresem Sądu Okręgowego w Gdańsku oraz Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, została przez niego wniesiona za pośrednictwem obu tych sądów do Sądu Najwyższego. W postę-powaniu sądowo-administracyjnym wszczętym tą skargą nie zostało wydane orze-czenie, co narusza art. 11 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania. W opinii powoda fakt, że Sąd Najwyższy jako adresat tej skargi nie podjął w stosunku do niej żadnego rozstrzygnięcia oraz że wszyscy sędziowie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku zostali wyłączeni od udziału w rozpoznaniu tej sprawy, uzasadniają przypuszczenie, że Sąd Apelacyjny w Gdańsku skardze z 29 czerwca 2009 r. nie nadał dotychczas prawidłowego biegu. Powód podniósł również, że w stosunku do skargi z 31 maja 2010 r. nie ma zastosowania art. 14 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania. Skarga ta nie została wniesiona „w tej samej sprawie" co skarga z 29 października 2009 r. Ta pierwsza (z 29 października 2009 r.) dotyczy przewlekłości postępowania sądowego prowadzonego na różnych etapach przez Sąd Okręgowy i Apelacyjny w Gdańsku. Z kolei druga (z 31 maja 2010 r.) dotyczy przewlekłości postępowania sądowo-admini-stracyjnego wszczętego skargą z 29 października 2009 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 5 Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy dotyczy dwóch kwestii. Należy ocenić do-puszczalność rozpoznania przez Sąd Najwyższy po pierwsze skargi z 29 październi-ka 2009 r. i po drugie skargi z 31 maja 2010 r. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania „Są-dem właściwym do rozpoznania skargi jest sąd przełożony nad sądem, przed którym toczy się postępowanie”. Przepis art. 4 ust. 1b tej ustawy stanowi, że „jeżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym - właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny”. Przepis ten wszedł w ży-cie 1 maja 2009 r.; został dodany przez art. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 lutego 2009 r. o zmianie ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki. Tym samym, ma zastosowanie do skargi z 29 października 2009 r. Ze skargi z 29 października 2009 r. oraz z uzasadnienia skargi z 31 maja 2010 r., jednoznacznie wynika, że zarzuty tej pierwszej dotyczą przewlekłości postępowa-nia tak przed Sądem Okręgowym w Gdańsku, jak i przed Sądem Apelacyjnym w Gdańsku. Z tego względu, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4 ust. 1b ustawy o skar-dze na przewlekłość w związku z art. 200 § 1 k.p.c. oraz mając na względzie posta-nowienie Sądu Najwyższego z 7 stycznia 2010 r., II PO 6/09, przekazał do rozpo-znania skargę z 29 października 2009 r. Sądowi Apelacyjnemu w Szczecinie. Istota problemu, który powstał w następstwie wnisienia skargi z 31 maja 2010 r. sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy możliwe jest wniesienie skargi na przewlekłość postępowania, które wszczęte zostało skargą na przewlekłość postę-powania. Możliwe jest bowiem, że sąd do którego wnosi się skargę (a któremu skarga zarzuca przewlekłość) nie przekaże niezwłocznie (art. 7 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania) skargi sądowi właściwemu. Dotyczyć to może również sądu właściwego do rozpoznania skargi, który wyda orzeczenia w sprawie skargi na przewlekłość, uchybiając terminowi dwumiesięcznemu z art. 11 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania. Nie jest to problem teoretyczny. Wystarczy wskazać stan faktyczny sprawy, którą zajmował się Sąd Najwyższy (postanowienie z 13 listo-pada 2007 r., III SPP 44/07, OSNP 2008 nr 23-24, poz. 368), gdzie na skutek opóź-nienia w przekazaniu skargi przez Sąd Apelacyjny, z oczywistym naruszeniem art. 7 ustawy, nie została ona rozpoznana przez 8 miesięcy od jej wpłynięcia. Sąd Apela-cyjny w niedopuszczalny sposób wyznaczył terminu rozprawy apelacyjnej już po wniesieniu skargi na przewlekłość i wstrzymywał przez to przekazanie skargi do 6 Sądu Najwyższego do czasu prawomocnego rozpoznania apelacji. Było to, jak się wydaje, celowe działanie, które miało doprowadzić do umorzenia postępowania (art. 355 § 1 k.p.c.) przez Sąd Najwyższy w sprawie wszczętej skargą (zob. przykładowo postanowienie Sądu Najwyższego z 19 stycznia 2006 r., III SPP 165/05, OSNP 2006 nr 23-24, poz. 376). Taką praktykę słusznie uznano za celowe naruszenie prawa strony do sądu w zakresie objętym skargą. Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy różni się jednak w zasadniczy sposób od rozstrzygniętego postanowieniem Sądu Najwyższego z 13 listopada 2007 r. W przedmiotowej sprawie złożono bowiem skargę na przewlekłość postępowania na postępowanie wszczęte skargą na przewlekłość. Przepisy ustawy o skardze na przewlekłość postępowania nie przewidują wprost dopuszczalności skargi na prze-wlekłość w postępowaniu dotyczącym przewlekłości postępowania. Z pewnością o dopuszczalności takiego środka nie rozstrzyga art. 7 i art. 11 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania. Przepisy te w bezpośredni sposób odnoszą się do sytu-acji procesowej, w której skarga na przewlekłość została już złożona do sądu, przed którym toczy się postępowanie (art. 5 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość po-stępowania). Zgodnie z art. 7 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania sąd, do którego wniesiono skargę, przedstawia ją niezwłocznie sądowi właściwemu wraz z aktami sprawy, w której toczy się postępowanie. Z kolei zgodnie z art. 11 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania sąd właściwy do rozpoznania skargi wydaje orzeczenie w terminie dwóch miesięcy, licząc od daty jej złożenia. Wskazane przepi-sy nakładają na sąd, do którego składa się skargę i na sąd właściwy do jej rozpozna-nia, określone obowiązki - podjęcia działań, które w maksymalny sposób mają przy-śpieszyć rozpoznanie skargi. Przepisy te traktują jedynie o obowiązkach sądu i mo-głyby ewentualnie stanowić wyłącznie przesłankę zasadności skargi na przewlekłość (przesłanka bezprawności), precyzując sformułowanie z art. 2 ust. 1 ustawy, że przewlekłość zachodzi wówczas, gdy „postępowanie w tej sprawie trwa dłużej, niż to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy”. Podobne stanowisko prezentowane jest w literaturze, gdzie podnosi się, że termin dwumiesięczny z art. 11 ustawy o skardze na przewle-kłość postępowania jest jedynie terminem instrukcyjnym (np. M. Babiak: Skarga na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, Radca Prawny 2005 nr 3, s. 44) i jego naruszenie oraz uchybienie art. 7 ustawy nie może być podstawą odrębnej skargi na przewlekłość 7 postępowania (P. Górecki, S. Stachowiak, P. Wiliński: Skarga na przewlekłość po-stępowania sądowego. Komentarz, Warszawa 2007, ss. 62, 75). Zasadnicze zna-czenie dla rozstrzygnięcia ma więc art. 1 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania, który stanowi odpowiednio, że ustawa reguluje zasady i tryb wnosze-nia oraz rozpoznawania skargi strony, której prawo do rozpoznania sprawy bez nie-uzasadnionej zwłoki zostało naruszone na skutek działania lub bezczynności sądu. Podstawowym celem skargi jest więc realizacja „prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki", które to prawo mieści się w pojęciu prawa do rzetelnego procesu sądowego przewidzianym w art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.). Istotne znaczenie ma więc rozumienie pojęcia „sprawy” użytego w art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania. W uchwale Sądu Najwyższego z 23 marca 2006 r., III SPZP 3/05 (OSNP 2006 nr 21-22, poz. 341) odróżniono regulacje zawarte w ustawie o skardze na przewle-kłość postępowania, które pełnią funkcję publicznoprawną, sprowadzającą się do wymuszenia sprawnego działania organów sądowych, a tym samym pełnej realizacji zagwarantowanego jednostce przez Konstytucję RP prawa do sądu w sprawie zawi-słej przed sądem, od tych jej regulacji, które realizując cel prywatnoprawny, pełnią funkcję odszkodowawczą w razie przewlekłości działania organów państwa. W po-wołanej uchwale przedstawiono pogląd, że sprawą w rozumieniu art. 45 ust. 1 Kon-stytucji RP jest dochodzenie pieniężnej rekompensaty za przewlekłość postępowa-nia, a nie jest nią kwestia związana z uruchomieniem incydentalnych procesowych mechanizmów wymuszających sprawność postępowania we właściwej sprawie w rozumieniu art. 45 Konstytucji RP. W tym sensie rozpoznanie skargi nie ma samo-dzielnego przedmiotu, lecz jest jedynie elementem postępowania co do istoty sprawy i nie stanowi „nowej sprawy” (tak samo też w postanowieniach Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2005 r., V CNP 7/05, LEX nr 369421, z 3 października 2005 r., III SO 19/05, OSNP 2005 nr 24, poz. 403). W uchwale podkreślono bardzo wyraźnie, że prawo do sądu służy nie w sprawie w przedmiocie przewlekłości postępowania, ale w sprawie, w której doszło do przewlekłości postępowania, a skarga na przewlekłość postępowania jest jedynie procesowym mechanizmem wymuszenia pełnej realizacji tego prawa (wymóg rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie jest tylko jednym z elementów szerszego, ogólniejszego prawa do sądu). 8 Tym samym, przedmiot skargi na przewlekłość postępowania nie jest sprawą w rozumieniu art. 45 Konstytucji RP. Już z tego względu można przyjąć, że ustawa o skardze na przewlekłość postępowania przewiduje wnoszenie tego specjalnego środka jedynie w celu ochrony prawa do rozpoznania sprawy (art. 1 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania), a nie ochrony prawa do rozpoznania każ-dego postępowania, w tym incydentalnego, do jakiego zalicza się postępowanie w przedmiocie skargi na przewlekłość (uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 16 listopada 2004 r., III SPP 42/04, OSNP 2005 nr 5, poz. 71, T. Zembrzuski: Nieza-skarżalność orzeczeń w przedmiocie skargi na naruszenie prawa strony do rozpo-znania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, Palestra 2006, nr 9-10, s. 29). Niezależnie od powyższych uwag, należy zaznaczyć, że Izba Karna Sądu Najwyższego zajmowała się dopuszczalnością skargi na przewlekłość w postępowa-niu na przewlekłość. Nie przewidziano możliwości wniesienia takiego środka. Zapre-zentowano inną niż przedstawiona wyżej argumentację. W postanowieniu z 16 czerwca 2005 r., KSP 5/05 (OSNKW 2005 nr 9, poz. 88) stwierdzono, że w postępo-waniu o naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki nie przysługuje skarga na przewlekłość postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że art. 3 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania zawiera taksatywnie wymienione rodzaje postępowań, w których stronom lub innym uczestnikom postępowania przysługuje prawo do złożenia skargi na przewlekłość postępowania. W katalogu postępowań wymienionych w tym przepisie ustawodawca nie wymienia jednak postępowania o naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, co oznacza, że w takim postępowaniu tego rodzaju skarga nie przysługuje. W postanowieniu Sądu Najwyższego z 30 sierpnia 2005 r., KSP 7/05 (niepublikowane) podobnie stwierdzo-no, że art. 3 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania nie stanowi podstawy do żądania stwierdzenia przewlekłości w postępowaniu toczącym się w trybie prze-widzianym przepisami tej ustawy. Należy zgodzić się powyższym i stwierdzić, że nie ma racji powód, który pod-nosi, że jego skarga z 29 października 2009 r. wszczęła postępowanie sądowo-ad-ministracyjne i na tej podstawie byłby on uprawniony, zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania, do wniesienia skargi. Wskazany przez niego przepis odnosi się bowiem do pojęcia skarżącego i uczestnika postępowania w ro- 9 zumieniu art. 32 i 33 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (tak też M. Baduchowska: Ochrona prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowo-administra-cyjnym w rozsądnym terminie, Doradca Podatkowy 2005 nr 6, s. 39). Z powyższego wynika więc, że niedopuszczalna jest skarga na opieszałość postępowania wywołanego skargą na przewlekłość postępowania. Sąd Najwyższy na podstawie art. 4 ust. 1b ustawy o skardze na przewlekłość postępowania w związku z art. 200 § 1 k.p.c. oraz art. 9 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość po-stępowania orzekł jak w sentencji. ========================================