II CZ 129/16

Sygn. akt II CZ 129/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 stycznia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marian Kocon (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Antoni Górski SSA Agata Zając w sprawie z wniosku H. W. przy uczestnictwie L. B. o podział majątku wspólnego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 stycznia 2017 r., zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt IV Ca …/16, oddala zażalenie; rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego pozostawia orzeczeniu kończącemu postępowanie w sprawie. 2 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 13 lipca 2016r. Sąd Okręgowy w P. uchylił postanowienie Sądu Rejonowego w M. z dnia 29 lutego 2016 r., w sprawie z wniosku H. W., z udziałem L. B., o podział majątku wspólnego. Postanowienie zaskarżyła wnioskodawczyni zarzucając naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. i art. 378 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. W zażaleniu wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Niepodobna zignorować wyraźnego braku zgody uczestnika postępowania, wobec oddalenia jego żądania ustalenia nierównych udziałów w majątku wspólnym, na przyznanie mu prawa własności nieruchomości. W postępowaniu o podział majątku wspólnego, sąd nie może wbrew woli uczestnika przyznać mu prawa majątkowego i zasądzić od niego na rzecz innego uczestnika spłatę lub dopłatę (art. 46 k.r.o. w zw. z art. 1035 k.c. i art. 212 § 2 k.c.). Ubocznie, powody sprzeciwu uczestnika są prawnie irrelewantne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2012 r., II CSK 187/12, nie pub. i powołane tam orzecznictwo). Sąd pierwszej instancji nie zbadał podstawy merytorycznej wniosku o podział w stanie faktycznym sprawy, gdy zarówno wnioskodawczyni jak i uczestnik nie wyrazili zgody na przyznanie im objętej tym wnioskiem nieruchomości. Potrzeba taka zaś zaszła w następstwie kluczowej dla podziału zmiany stanowiska uczestnika. W tej sytuacji uzupełnienie przez Sąd Okręgowy postępowania dowodowego, jak też, dokonanie przez ten Sąd podziału, doprowadziłoby do pozbawienia uczestników - w razie w ich ocenie niekorzystnego dla nich wyniku sprawy - możliwości poddania orzeczenia kontroli przez sąd drugiej instancji. Przeto zasadnie Sąd Okręgowy uznał, że doszło do nierozpoznania istoty sprawy w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c. Z tych przyczyn orzeczono, jak w postanowieniu. aj kc 3