V KO 83/21

Sygn. akt V KO 83/21 POSTANOWIENIE Dnia 24 listopada 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie D. P. skazanego z art. 280 § 2 k.k. i in. na posiedzeniu bez udziału stron, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2021 r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt III K (…), p o s t a n o w i ł: na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w (…), po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2019 r. apelacji obrońcy, utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 7 marca 2019 r., mocą którego D. P. został uznany za winnego popełnienia zbrodni z art. 280 § 2 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i skazany na karę 5 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę. W sprawie nie wywiedziono kasacji. Do Sądu Najwyższego wpłynął osobisty wniosek skazanego, w którym domagał się uznania go za niewinnego, wskazując, że podczas procedowania w jego sprawie doszło do błędnej oceny stanu faktycznego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 2 Na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. należało odmówić przyjęcia wniosku, bez wzywania skazanego do usunięcia braków formalnych. Zacząć trzeba od przypomnienia, że na straży zapobiegania tego typu sytuacjom, w których do merytorycznego rozpoznania przez Sąd Najwyższy wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem prowadziłyby pisma skazanego zawierające polemikę z poczynionymi ustaleniami bez podania rzeczowych argumentów, czyniącym zadość treści art. 540 k.p.k. - stoi przepis art. 545 § 3 k.p.k. Zgodnie z tym uregulowaniem, Sąd Najwyższy, po stwierdzeniu, że z treści wniosku wynika jego oczywista bezzasadność, odmawia jego przyjęcia bez wzywania skazanego do uzupełnienia braków formalnych pisma. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca, żądając zdyskwalifikowania postępowania sądowego zakończonego skazaniem go za dokonanie rozboju z użyciem noża, nie uprawdopodobnił nawet w najmniejszym stopniu istnienia podstaw propter nova, w gruncie rzeczy kwestionując jedynie ocenę dowodów przeprowadzoną w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i w pełni zaaprobowaną w ramach kontroli apelacyjnej. Zadecydowało to o uznaniu argumentów wniosku za oczywiście bezzasadne i o odmowie jego przyjęcia. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.