V KO 60/17

Sygn. akt V KO 60/17 POSTANOWIENIE Dnia 26 października 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski w sprawie K.K. skazanego z art. 148 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 października 2017 r. na posiedzeniu w przedmiocie wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 21 czerwca 2012 r., II AKa (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 13 marca 2012 r., III K (…), p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 13 marca 2012 r., III K (...), skazano K.K. na karę 15 lat pozbawianie wolności za czyn z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy K.K. wyrokiem z dnia 21 czerwca 2012 r., II AKa (…), Sąd Apelacyjny w (…) utrzymał ten wyrok w mocy. Własnoręcznym pismem datowanym na 8 czerwca 2017 r. skazany wniósł o wznowienie postępowania zakończonego powyższymi wyrokami. W piśmie wskazano szereg twierdzeń dotyczących niewinności skazanego, w szczególności wyjaśniających sposób zmanipulowania przez funkcjonariuszy Policji dowodów wskazujących na jego sprawstwo. W piśmie nie wskazano jednak nowych faktów i dowodów wskazujących na te okoliczności, które miałyby być podstawą 2 wznowienia postępowania. Przewodniczący Wydziału V Izby Karnej SN wezwał skazanego do wskazania w terminie 7 dni okoliczności, które mają stanowić podstawę podjęcia czynności w przedmiocie wznowienia postępowania. Pismo nie zostało jednak odebrane przez skazanego, który odmówił jego przyjęcia w dniu 31 lipca 2017 r., jak wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 10). Sąd Najwyższy zważył co następuje. Na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. należało odmówić przyjęcia wniosku, bez wzywania skazanego do usunięcia jego braków formalnych i bez próby ich usunięcia poprzez wyznaczenie obrońcy z urzędu. Wymieniony na wstępie przepis nakazuje podjęcie takiej decyzji wtedy, gdy z treści wniosku niepochodzącego od podmiotu fachowego wynika jego oczywista bezzasadność. W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja. Osobisty wniosek skazanego zawiera pewne twierdzenia i insynuacje sugerujące, że skazany czuje się niewinny i domaga się wznowienia na podstawie propter facta nova, czyli z art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k., niemniej te twierdzenia nie zostały przez niego poparte żadnym bliższym uzasadnieniem, w szczególności nie podano we wniosku, jakie to nowe, nieznane wcześniej fakty lub dowody miałyby wskazywać na odmienną ocenę sprawstwa skazanego, niż przyjęta w zaskarżonym prawomocnym rozstrzygnięciu. Co więcej, także po wezwaniu do podania okoliczności mających być podstawą wznowienia, K.K. ich nie wskazał, odmówił bowiem odebrania pisma skierowanego do niego w tej sprawie. W takim stanie rzeczy oczywiste jest, że wniosek nie wskazuje na żadną okoliczność, która może dawać podstawę do rozważenia zasadności wznowienia propter facta nova postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Apelacyjnego w (…), a zatem konieczna była odmowa przyjęcia wniosku bez wzywania skazanego do uzupełnienia braków formalnych. Mając na uwadze przytoczone okoliczności, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. as