IV KO 56/19

Sygn. akt IV KO 56/19 POSTANOWIENIE Dnia 26 czerwca 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie A.W. po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu bez udziału stron, w dniu 26 czerwca 2019 r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 26 marca 2019 r., sygn. akt II AKz […], utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 25 lutego 2019 r., sygn. akt IV K […], p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności. UZASADNIENIE Do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo A.W., w którym zgłosił żądanie wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Apelacyjnego z 26 marca 2019 r. i zwrócił się o zwolnienie go od uiszczenia opłaty od wniosku. Analiza treści złożonego wniosku doprowadziła Sąd Najwyższy do uznania, że nie zasługiwał on na przyjęcie. Aby w sposób pełny wykazać zasadność zastosowania uregulowania z art. 545 § 3 k.p.k., należało stwierdzić, że zgodnie z art. 540 § 1 pkt 2a k.p.k., postępowanie zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub dowody nieznane przedtem 2 sądowi wskazujące na to, że skazany nie popełnił czynu albo czyn jego nie stanowił przestępstwa lub nie podlegał karze. W judykaturze utrwalony jest pogląd, że wznowienie postępowania propter nova możliwe jest wyłącznie wtedy, gdy nowe fakty i dowody z bardzo wysokim stopniem prawdopodobieństwa podważają ustalenia dokonane w prawomocnie zakończonym procesie. Wymogów, które warunkują nadanie dalszego biegu postępowaniu uregulowanemu w rozdziale 56 k.p.k., nie spełnił A.W., bowiem nie podniósł, choćby w sposób skrótowy, że zaistniał którykolwiek z powodów umożliwiających wznowienie postępowania. Odwoływanie się do okoliczności, które nawet w luźnym stopniu nie wiązały się z ustawowymi podstawami wznowienia procesu, miały ten skutek, że postąpieniem zbędnym byłoby wzywanie skazanego do usunięcia braków formalnych jego pisma. Dlatego wolno było dojść do przekonania, że z samej treści wniosku wynikała jego oczywista bezzasadność. Konsekwencją przedstawionego zapatrywania było wydanie rozstrzygnięcia jak w części dyspozytywnej.