I CNP 1/15

Sygn. akt I CNP 1/15 POSTANOWIENIE Dnia 29 października 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Frąckowiak w sprawie ze skargi D. P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt IV Cz 980/13, wydanego w sprawie z powództwa A. P. i P. P. przeciwko D. P. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 października 2015 r., odrzuca skargę. 2 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 lipca 2013 r. Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie odrzucił zażalenie pozwanego D. P. na pkt 1 postanowienia Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 9 stycznia 2013 r. oraz oddalił jego zażalenie na pkt 2 tego postanowienia. Pełnomocnik powoda na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c. wniósł skargę, w której żądał stwierdzenia niezgodności z prawem tego orzeczenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest szczególnego rodzaju środkiem prawnym. Jej celem jest uzyskanie prejudykatu, umożliwiającego dochodzenie roszczeń odszkodowawczych od Skarbu Państwa, za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej, polegające na wydaniu prawomocnego orzeczenia, które narusza prawo (art. 4171 § 2 k.c.). Uzyskanie zatem prejudykatu stwierdzającego niezgodność orzeczenia z prawem dotyczy, co do zasady, tylko tych orzeczeń, które wskazane zostały w art. 4241 § 1 k.p.c. i art. 5192 § 1 k.p.c., czyli prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie i prawomocnego postanowienia, co do istoty sprawy sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, a także orzeczeń wskazanych w art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c. Chodzi zatem o orzeczenia kończące merytorycznie sprawę co do istoty. Od innych prawomocnych orzeczeń skarga nie przysługuje, w szczególności od postanowień formalnych, czy wpadkowych. Przedmiotem skargi pozwanego jest postanowienie Sądu drugiej instancji wydane w postępowaniu procesowym, które nie należy do kategorii orzeczeń rozstrzygających o istocie sprawy. Z powyższych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę, jako niedopuszczalną na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.