I CSK 6/18

Sygn. akt I CSK 6/18 POSTANOWIENIE Dnia 16 maja 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z wniosku B.P. przy uczestnictwie H.J., S.J., I.K., E.O., K.Z., M.O., K.O., J.O., Z.Z., B.G., W.S., M.D., R.D. i R.P. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 maja 2018 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt XXVII Ca […]/16, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE 2 Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2012 r. Sąd Rejonowy w P. oddalił wniosek B.P. o stwierdzenie, że T.J. nabył przez zasiedzenie opisaną we wniosku nieruchomość. W wyniku apelacji wniesionej przez uczestniczkę K.Z. Sąd Okręgowy w W. zmienił postanowienie Sądu pierwszej instancji i stwierdził zasiedzenie własności wnioskowanej nieruchomości z dniem 23 listopada 2007 r. przez B.P. i R.P. w 1/3 udziału na zasadzie ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej oraz przez K.Z. i E.O. po 1/3 udziału, oddalił apelację w pozostałej części i orzekł o kosztach postępowania. Podstawą rozstrzygnięcia były art. 172 § 2 w związku z art. 176 § 2 k.c. oraz art. 31 k.r.o. W skardze kasacyjnej wnioskodawczyni zarzuciła Sądowi Okręgowemu naruszenie zaskarżonym postanowieniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 336 oraz art. 172 § 1 i 2 i art. 175 k.c. przez błędną ich wykładnię, a także art. 176 w związku z art. 78 Konstytucji RP w związku z art. 386 § 1 i art. 233 k.p.c. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na brak spełnienia przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Według tego przepisu skarga może być przyjęta, jeżeli jest spełniona jedna z czterech przesłanek: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżąca w ogóle nie odwołuje się do wskazanych przesłanek i do art. 3989 § 1 k.p.c. Nie prowadzi żadnych rozważań prawnych dotyczących zasadności skargi, a jedynie ogólnikowo wskazuje na rolę Sądu Najwyższego. Uważa, że skarga „winna być uwzględniona do rozpoznania, bowiem wnioskodawczyni przez błędne założenie Sądu Okręgowego w W. została pozbawiona prawa do instancyjnej kontroli rozstrzygnięcia”. Nie jest to jednakże wystarczające, aby przyjąć do rozpoznania skargę kasacyjną, która jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia 3 prawomocnego orzeczenia sądowego. Samo niespełnienie oczekiwań wnioskodawczyni odnośnie do wyników sprawy, w której Sądy pierwszej i drugiej instancji rozstrzygnęły odmiennie nie stanowi podstawy do rozpoznawania skargi kasacyjnej. W tej sytuacji na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. należało orzec jak w postanowieniu. aj ał