V KO 56/15

Sygn. akt V KO 56/15 POSTANOWIENIE Dnia 6 października 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie W. M. skazanego z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 6 października 2015 r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Okręgowego w Legnicy, sygn. akt III K 5/08, zakończonej prawomocnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt II Aka 120/09, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 5 lutego 2009 r. (sygn. akt III K 5/08) Sąd Okręgowy w Legnicy uznał oskarżonego W. M. za winnego popełnienia czynu z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. i za to skazał go na karę 15 lat pozbawienia wolności. Po rozpoznaniu apelacji oskarżonego Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 7 maja 2009 r. zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. W. M. pismami z dnia 29 kwietnia 2013 r., z dnia 22 maja 2013 r., z dnia 15 lipca 2013 r., z dnia 16 grudnia 2013 r., z dnia 5 maja 2014 r., z dnia 1 lipca 2014 r., z dnia 2 lipca 2014 r. oraz z dnia 21 lipca 2014 r. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sąd Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 7 maja 2009 r., nie podając żadnej wyraźnej podstawy prawnej wznowienia, podnosząc: 2 − niewłaściwe zachowanie funkcjonariuszy w trakcie śledztwa, w tym fakt przymuszenia oskarżonego do podpisania protokołu jego przesłuchania, − składania fałszywych zeznań przez świadka J. R., − brak wystarczającej aktywności obrońcy adw. M. P. w toku procesu, nie kontaktowanie się z oskarżonym, − niewłaściwe zachowanie sędziego orzekającego w sprawie, który uniemożliwił mu ujawnienie prawdy. Zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2015 r. Przewodniczący V Wydziału Izby Karnej Sądu Najwyższego odmówił przyjęcia osobistego wniosku W. M. o wznowienie postępowania z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braku formalnego tego wniosku, poprzez sporządzenie go i podpisanie przez adwokata. W dniu 13 sierpnia 2015 r. oraz w dniu 1 września 2015 r. do Sądu Najwyższego wpłynęły pisma W. M. zatytułowane „O.” i „P.”, w których domagał się on wznowienia postępowania w sprawie Sądu Okręgowy w Legnicy o sygn. akt III K 5/08, podnosząc fałszowanie akt sprawy, niewłaściwe zachowanie adwokata M. P., niewłaściwe zachowanie sędziego orzekającego w sprawie, prokuratora oraz funkcjonariuszy Policji prowadzących postępowanie przygotowawcze. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r. art. 545 § 3 k.p.k. - dodanym ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1247) – sąd odmawia przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, bez wzywania strony do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność. W myśl tego przepisu sąd nie rozpoznaje merytorycznie wniosku, nie bada więc także jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw wznowienia. Natomiast wniosek taki podlega kontroli o charakterze quasi formalnym, pod kątem hipotetycznej możliwości wznowienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15, nie publ.). Odnosząc powyższe uwagi do realiów rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zarówno pismo z dnia 13 sierpnia 2015 r., jak i będące w istocie jego 3 uzupełnieniem pismo z dnia 1 września 2015 r., nie zawierają argumentacji, która pozwoliłaby na powiązanie treści złożonego przez W. M. wniosku z podstawami wznowienia postępowania. Należy także podkreślić, że w obu rozpatrywanych obecnie pismach W. M. odwołuje się do tożsamych okoliczności, które stanowiły już podstawę poprzedniego wniosku o wznowienie postępowania. Powyższe, w myśl art. 545 § 3 k.p.k., przesądza o oczywistej bezzasadności obecnie złożonego przez niego wniosku o wznowienie postępowania. W tych okolicznościach Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.