V KZP 22/89

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Ochman. Sędziowie: J. Bratoszewski, C. Łukaszewicz (sprawozdawca).Prokuratur Prokuratury Generalnej: H. Minarczuk.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Tomasza K., oskarżonego z art. 203 § 1 k.k. w zw. z art. 58 k.k., po rozpoznaniu przekazanego przez Sąd Wojewódzki w Tarnowie - postanowieniem z dnia 3 lipca 1989 r. - na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy dyspozycja art. 24 § 1 zd. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz. U. Nr 35, poz. 228) ma zastosowanie do sprawcy odpowiadającego w warunkach art. 9 § 3 k.k.?"postanowił odmówić udzielenia odpowiedzi.Uzasadnienie faktycznePrzytoczony w pytaniu prawnym art. 24 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz. U. Nr 35, poz. 228) posługuje się określeniem "nieletni". Zgodnie zaś z art. 1 § 2 tej ustawy w zw. z art. 1 § 1 pkt 2 "nieletnim" mogłaby być tylko osoba, która dopuściła się czynu karalnego po ukończeniu 13 lat, a przed ukończeniem 17 lat życia, gdyż w niniejszej sprawie bezsporne jest, że chodzi o postępowanie jurysdykcyjne (a nie wykonawcze), i to o czyn karalny, a nie o zapobieganie i zwalczanie demoralizacji nieletnich. Skoro zaś art. 9 § 3 k.k., o który chodzi w pytaniu, dotyczy sprawcy, który ukończył 17 lat, to choć można wobec niego - w warunkach określonych w tym przepisie - zastosować niekiedy środki wychowawcze lub poprawcze, nie zmienia to jednak jego statusu w tym sensie, że nie jest on "nieletnim" w rozumieniu wymienionej na wstępie ustawy. Natomiast postępowanie karne przeciwko osobie, która ukończyła 17 lat w chwili popełnienia czynu, toczy się na zasadach ogólnych przewidzianych w kodeksie postępowania karnego. W związku z tym w zakresie zbierania danych osobopoznawczych obowiązują przepisy procedury karnej wymienione w art. 8, 261 pkt 4 i art. 275 § 1 k.p.k.Zastosowanie środków wychowawczych lub poprawczych w warunkach określonych w art. 9 § 3 k.k. nie musi być poprzedzone badaniem oskarżonego w rodzinnym ośrodku diagnostyczno-konsultacyjnym, chociaż przeprowadzenie takich badań niekiedy może okazać się celowe i pożądane.Mając to na względzie, należy stwierdzić, że nie zachodzi istotna wątpliwość wymagająca zasadniczej wykładni ustawy, o której mowa w art. 390 § 1 k.p.k., i dlatego postanowiono jak na wstępie.˙