V KZ 19/20

Sygn. akt V KZ 19/20 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Marek Pietruszyński SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek w sprawie K. J. , po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 7 lipca 2020 r., zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2020 r., sygn. akt V KO 37/20, w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania prawomocnie zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II K (…), wobec jego oczywistej bezzasadności, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 12 maja 2020 r., sygn. akt V KO 37/20, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku skazanego K. J. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w K. 2 z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II K (…), wskazując, iż wystąpiła podstawa określona w art. 545 § 3 k.p.k., tj. oczywista bezzasadność wniosku. Na to postanowienie zażalenie wniósł skazany, zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, poprzez stwierdzenie, iż w jego piśmie o wznowienie postępowania brak jest wystarczających argumentów, aby postępowanie to wznowić. W konkluzji autor zażalenia wniósł o uchylenie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2020 r., sygn. akt V KO 37/20. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Środek odwoławczy nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd Najwyższy wskazał motywy zastosowania instytucji określonej w treści art. 545 § 3 k.p.k. podnosząc, że przedstawiona przez skazanego argumentacja w żadnym stopniu nie mieściła się w katalogu podstaw wznowienia. Już na pierwszy rzut oka widoczna była więc bezzasadność wniosku, konsekwencją której był brak podstaw do poddania go wstępnej kontroli, chociażby na potrzeby wyznaczenia obrońcy z urzędu. W tych realiach treść art. 545 § 3 k.p.k. obligowała Sąd Najwyższy do odmowy przyjęcia wniosku, o czym zasadnie orzeczono zaskarżonym postanowieniem. W zażaleniu skazany przedstawił argumentację niemającą znaczenia dla oceny zasadności zaskarżonego postanowienia. Argumentacja ta sprowadza się bowiem do kwestionowania słuszności skazania K. J. . Nie mogła być ona zatem skuteczna. Z przytoczonych powodów orzeczono jak w dyspozytywnej części postanowienia.