II CSK 180/13

Sygn. akt II CSK 180/13 POSTANOWIENIE Dnia 18 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa "P. […]" - Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. przeciwko Skarbowi Państwa - […] Komendantowi Wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej w […] o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 października 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt III Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2) zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym. 2 UZASADNIENIE Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które – zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Powód – P. […] spółka z o.o. w B. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 27 listopada 2012 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparł na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne względnie potrzeba wykładni przepisu prawa - który w ocenie skarżącego budzi poważne wątpliwości – dotyczącego zwrotu wadium na podstawie art. 46 ust. 4a ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (obecnie jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 907, dalej: „p.z.p.”). Przepis ten był bowiem przedmiotem kilku, jednolitych, wypowiedzi Sądu Najwyższego (por. wyroki: z dnia 10 maja 2013 r., I CSK 422/12, z dnia 14 marca 2013 r., I CSK 444/12, z dnia 22 listopada 2012 r., II CSK 448/12 oraz z dnia 7 lipca 2011 r., II CSK 675/10, nie publ.). Istotne zagadnienie prawne, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., występuje wówczas, gdy jest to zagadnienie nowe, dotychczas nierozwiązane w orzecznictwie lub doktrynie prawa, albo budzące rozbieżności w orzecznictwie, którego rozwiązanie może przyczynić się do rozwoju orzecznictwa i nauki prawa. Skarga kasacyjna nie wskazuje przyczyn, które uzasadniałyby potrzebę ponownej wykładni przez Sąd Najwyższy art. 46 ust. 4a p.z.p. Tym bardziej, że stanowisko skarżącego nie jest sprzeczne z wykładnią tego przepisu dokonaną we wskazanych wyżej orzeczeniach Sądu Najwyższego. Przedstawione zagadnienie prawne oprócz cech wcześniej przedstawionych powinno być przydatne dla rozstrzygnięcia wniesionej skargi kasacyjnej. Przesłanek tych 3 nie spełnia zagadnienie prawne sformułowane w skardze kasacyjnej dotyczące art. 180 ust. 1 p.z.p. Niezależnie bowiem od dokonania określonej - kwestionowanej przez skarżącego - wykładni tego przepisu, Sąd Okręgowy dokonał samodzielnej oceny zasadności wniesionego powództwa na podstawie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu. Szczegółowa analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie uzasadnia więc wniosku, iż przyczyną oddalenia powództwa, ocenianego przez pryzmat przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu, była okoliczność zaniechania wniesienia przez powoda odwołania, o którym mowa w art. 180 ust. 1 p.z.p., lecz przyjęcie, że w ustalonym stanie faktycznym zachodziły przesłanki do zatrzymania wadium określone w art. 46 ust. 4a p.z.p. Świadczy o tym nie tylko samodzielna analiza Sądu przesłanek określonych w tym przepisie, ale ostateczna konkluzja, że „(…) słusznie Sąd Rejonowy uznał, że zgłoszone roszczenie oparte na przepisach o bezpodstawnym wzbogaceniu nie podlega uwzględnieniu, a to wobec faktu, iż zatrzymanie wadium było uzasadnione w świetle art. 46 ust. 4a ustawy Prawo zamówień publicznych.” Z tej też przyczyny nie można uznać, aby skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona, co powód wiązał właśnie z bezzasadnym przyjęciem przez Sąd drugiej instancji, iż skuteczność zwrotu wadium jest uwarunkowania wniesieniem odwołania na podstawie art. 180 ust. 1 p.z.p. Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.). Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania przed Sądem Najwyższym - w związku z wnioskiem zawartym w odpowiedzi na skargę kasacyjną - orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 99 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz.U. Nr 169, poz. 1417 ze zm.) z uwzględnieniem przepisów § 13 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 5 i § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). aw jw