IV CSK 223/13

Sygn. akt IV CSK 223/13 POSTANOWIENIE Dnia 25 września 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa Banku […] SA w W. przeciwko D. C. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 września 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Do Sądu Najwyższego wpłynęła skarga kasacyjna pozwanej D. C. złożona od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 25 października 2012r. Pozwana domagała się przyjęcia skargi kasacyjnej ze względu na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. W ocenie skarżącej Sąd Najwyższy powinien przyjąć skargę do rozpoznania i odpowiedzieć na pytania: 1. Czy Sąd rozpoznający spór sądowy, którego podstawą jest umowa z konsumentem jest zobowiązany do uwzględnienia z urzędu, że w umowie tej występują niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 3851 kodeksu cywilnego, czy też fakt występowania w umowie klauzul abuzywnych wpływających na prawa i obowiązki stron umowy, będących podstawą dochodzonego roszczenia, może być uwzględniony przez Sąd wyłącznie na zarzut zgłoszony przez jedną ze stron? 2. Czy w przypadku spóźnionego podniesienia przez konsumenta zarzutu występowania w umowie zawartej Z przedsiębiorcą klauzul abuzywnych, mających wpływ na przedmiot sporu sądowego pomiędzy stronami, sąd rozpoznający sprawę winien pominąć ww. zarzut, czy też z uwagi na fakt, iż klauzule te z mocy przepisów prawa materialnego są bezwzględnie bezskuteczne wobec konsumenta, sąd winien uwzględnić te zarzuty z urzędu? 3. Czy treść art. 495 § 3 k.p.c., obowiązującego do 02 maja 2012 roku, dotyczy również zarzutów prawa materialnego, w tym zarzutów dotyczących występowania w umowach zawieranych z udziałem konsumentów klauzul abuzywnych, czy też zarzut ten sąd rozpoznający sprawę winien wziąć pod uwagę z urzędu? W odpowiedzi na skargę powódka - Bank […] Spółka Akcyjna domagała się odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie oddalenia skargi. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 3 Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w ramach tzw. „przedsądu”, jeśli została spełniona choć jedna z przesłanek wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. tj. w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nie dostrzegając z urzędu przesłanek nieważności postępowania, pozostaje odnieść się do jedynej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania powołanej przez skarżącą. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że strona składająca skargę kasacyjną i opierająca wniosek o przyjęcie tej skargi do rozpoznania na przesłance występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego powinna zagadnienie to właściwie sformułować z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, wskazać argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych oraz wykazać, że zagadnienie to jest istotne, a jego rozstrzygnięcie będzie miało ważne znaczenie dla praktyki sądowej oraz dla rozpoznania i rozstrzygnięcia konkretnej sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 2007 r., sygn. akt III CSK 180/07, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt V CSK 3/05, niepubl.). Pomimo tego skarżąca w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jedynie powtórzyła treść sygnalizowanych przez siebie zagadnień prawnych bez podjęcia jakiejkolwiek próby analizy prawnej tych zagadnień i przytoczenia różnych poglądów doktryny i orzecznictwa związanych z powołaną problematyką. Podkreślić należy, że w ramach pierwszego etapu postępowania kasacyjnego jakim jest przedsąd rozstrzygający o przyjęciu bądź odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, Sąd Najwyższy całkowicie pomija argumentację przytoczoną dla uzasadnienia podstaw merytorycznych skargi (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 2012 r., IV CSK 154/12, niepubl.). Mając wszystko powyższe na uwadze, na podstawie art. art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. a contrario, orzeczono jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. 4 O kosztach Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz § 6 pkt 6 oraz § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., Nr 490) zasądzając od pozwanej na rzecz powodowej spółki kwotę 2700 zł tytułem wynagrodzenia fachowego pełnomocnika w postępowaniu kasacyjnym. aw jw