III UK 350/18

Sygn. akt III UK 350/18 POSTANOWIENIE Dnia 26 września 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z odwołania K. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. o emeryturę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 26 września 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 7 czerwca 2018 r., sygn. akt III AUa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od pozwanego organu rentowego na rzecz K. S. 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z 7 czerwca 2018 r. uwzględnił apelację wnioskodawcy K. S. i zmienił wyrok Sądu Okręgowego w R. oraz poprzedzającą go decyzję pozwanego organu rentowego z 13 grudnia 2017 r. w ten sposób, że przyznał wnioskodawcy prawo do emerytury od 3 października 2017 r. oraz stwierdził odpowiedzialność organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania podano, że jest oczywiście uzasadniona, a to wobec rażącego naruszenia art. 184 ust. 1 w związku 2 z art. 32 ust. 2 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS w związku z § 3 i 4 rozporządzenia z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, poprzez ustalenie prawa do emerytury wnioskodawcy, który nie spełniał w dniu wejścia w życie tej ustawy warunku posiadania co najmniej 15 lat zatrudnienia w szczególnych warunkach. Wnioskodawca wniósł o nieprzyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie kosztów. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony. Skarżący nie wykazuje, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Niezasadnie zatrzymuje się na regulacji rozporządzenia z 22 listopada 1968 r. w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy i ich rodzin, wykonawczym do art. 108 ust. 4 ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej i tezie, że skoro od 1 września 1979 r. zaczęło obowiązywać nowe rozporządzenie, które nie przewidywało możliwości zaliczenia okresu odbywania służby wojskowej do wszelkich uprawnień związanych z zatrudnieniem, to nie jest możliwe zaliczenie okresu służby wojskowej wnioskodawcy od 5 lipca 1983 r. do 28 czerwca 1984 r. do okresu od którego zależy prawo do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach. Tezę tą ma potwierdzać też obowiązywanie art. 108 ust. 1 ustawy do 31 sierpnia 1979 r. Dla oceny zasadności podstawy przedsądu istotne jest, że skarżący pomija dalsze regulacje przedstawione przez Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu skarżonego wyroku. Precyzyjnie Sąd Apelacyjny wskazał na czym polegała zmiana ustawy w 1979 r. W szczególności dalej korzystna regulacja została ujęta w art. 120 ust. 3 ustawy, stwierdzającym, iż pracownikowi, który podjął pracę lub złożył wniosek o skierowanie do pracy po upływie trzydziestu dni od zwolnienia ze służby wojskowej, czas odbywania służby wlicza się do okresu zatrudnienia tylko w zakresie wymiaru urlopu wypoczynkowego i wysokości odprawy pośmiertnej oraz 3 uprawnień emerytalno-rentowych. Sąd Apelacyjny wskazał też, że „wliczanie” okresu odbywania zasadniczej służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakresie uprawnień emerytalno-rentowych zostało usunięte dopiero 21 października 2005 r. Czyli w sprawie wnioskodawcy decydowała treść regulacji obowiązująca w okresie odbywania przezeń służby wojskowej. Do tej regulacji (przedstawionej przez Sąd Apelacyjny) skarżący nie odwołuje się we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, a wręcz całkowicie ją pomija, dlatego nie można stwierdzić, że we wniosku o przyjęcie skargi wykazuje, iż skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Potwierdzają to dalsze orzeczenia w podobnych sprawach (por. choćby postanowienie Sądu Najwyższego z 21 marca 2018 r., II UK 232/17 i wskazane w nim orzeczenia Sądu Najwyższego). Nie było konieczne odnoszenie się do wszystkich przesłanek, gdyż sporne było tylko zaliczenie okresu służby wojskowej, przy niekwestionowaniu 14 lat, 2 miesięcy i 23 dni pracy w szczególnych warunkach przed 1 stycznia 1999 r. Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach orzeczono na podstawie § 9 ust. 2 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.