III KK 236/07

POSTANOWIENIE Z DNIA 18 PAŹDZIERNIKA 2007 R. III KK 236/07 Nieuwzględnienie „w należytym stopniu” okoliczności łagodzących nie może być podstawą zarzutu obrazy art. 410 k.p.k. Byłoby to możliwe tylko wtedy, gdy okoliczności te zostałyby pominięte przez sąd. Przewodniczący: sędzia SN J. Skwierawski. Sąd Najwyższy w sprawie Jacka B., skazanego za przestępstwo określone w art. 280 § 2 k.k. i inne, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na po-siedzeniu w dniu 18 października 2007 r., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w B. z dnia 8 marca 2007 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w O. z dnia 6 grudnia 2006 r., na podstawie art. 535 § 3 k.p.k. oraz art. 626 § 1 i art. 636 § 1 w zw. z art. 518 k.p.k. p o s t a n o w i ł oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną (...). U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z dnia 6 grudnia 2006 r. Jacek B. został uznany za winnego popełnienia – wspólnie i w porozumieniu z innym skazanym w tej sprawie – dwóch przestępstw określonych w art. 280 § 2 k.k. oraz dwóch przestępstw z art. 189 § 1 k.k. Sąd wymierzył mu karę łączną 8 lat pozbawienia wolności. 2 Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, w której podniesiono wyłącznie zarzut rażącej niewspółmierności kar jednostkowych i kary łącz-nej, Sąd Apelacyjny w B. wyrokiem z dnia 8 marca 2007 r. zmienił zaskar-żony wyrok przez wyeliminowanie z orzeczenia o obowiązku naprawienia szkody zwrotu wyznaczającego okres naliczania odsetek, a w pozostałym zakresie wyrok Sądu Okręgowego utrzymał w mocy. Kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł obrońca skazanego, zaskarżając wyrok w części, w której utrzymano nim w mocy wyrok Sądu Okręgowego. Skarżący sformułował w niej zarzuty rażącego naruszenia: „- art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez dowolną ocenę dowodów i nieuwzględnienie w należytym stopniu wszystkich okoliczności wpływają-cych na stopień winy, a w szczególności tego, że skazany jest osobą mło-docianą, która przyznała się do winy i wyraziła skruchę, - art. 54 k.k., poprzez niezastosowanie się do dyrektywy nakazującej są-dowi, aby wymierzając karę kierował się przede wszystkim względami wy-chowawczymi, - art. 53 k.k., poprzez orzeczenie kary, której dolegliwość przekracza sto-pień winy, przy jednoczesnym nieuwzględnieniu celów wychowawczych kary” – wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do po-nownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w B. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Apelacyj-nej w B. wniósł o oddalenie kasacji jako niezasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zarzut rażącego naruszenia art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. nie poddaje się ocenie według kryterium zasadności. Kryterium to może być bowiem narzędziem oceny zarzutu, który został wykazany, a więc w wypadku ujawnienia – jako jego faktycznej postawy – określonych okoliczności uza-sadniających skargę kasacyjną w części związanej z tym zarzutem. Tym- 3 czasem skarżący ani w treści zarzutu, ani w uzasadnieniu kasacji nie wskazał w ogóle, które z ujawnionych w sprawie dowodów ocenione zosta-ły w sposób dowolny. I jakkolwiek – co trzeba lojalnie stwierdzić – obrońca przyznaje, że tylko „wydaje się”, iż Sąd Apelacyjny dopuścił się naruszenia tych przepisów, to nie zmienia to w niczym faktu, że w skardze nie ujaw-niono w ogóle przedmiotu wymagającego kontroli kasacyjnej. Należy też uznać, że „nieuwzględnienie w należytym stopniu” oko-liczności łagodzących nie może być podstawą zarzutu naruszenia art. 410 k.p.k. Byłoby to możliwe wtedy tylko, gdyby okoliczności te zostały przez Sąd w ogóle pominięte – co w sprawie niniejszej z pewnością nie miało miejsca. Sąd Apelacyjny – wbrew odmiennym i bezpodstawnym twierdze-niom skarżącego – rozważał znaczenie tych okoliczności, ustosunkowując się należycie do treści skargi apelacyjnej obrońcy skazanego. Sąd stwier-dził już wówczas, że suma okoliczności łagodzących nie stanowi w tej sprawie znaczącej przeciwwagi dla ustalonych, licznych i mających zdecy-dowanie negatywną wymowę okoliczności obciążających, pominiętych zresztą w treści apelacji. Sąd odwoławczy zaakceptował również przyczy-ny, dla których Sąd Okręgowy uznał, że wymiar kary uwzględniać powinien przede wszystkim dyrektywy prewencji indywidualnej i generalnej, wyklu-czając in concreto możliwość przydania pierwszeństwa względom wycho-wawczym. Racjonalnie uzasadnione stanowisko Sądów w kwestii wymiaru kary sprawia, że zarzuty rażącego naruszenia art. 54 k.k. i art. 53 k.k. są oczy-wiście bezzasadne. Nieracjonalny jest natomiast pogląd, że wobec spraw-cy wprawdzie małoletniego, lecz kilkakrotnie już karanego, w wysokim stopniu zdemoralizowanego, dopuszczającego się następnie rozbojów z użyciem niebezpiecznego narzędzia – a drugiego z tych rozbojów kilka dni po zatrzymaniu w związku z pierwszym z nich – wymierzać należy karę, kierując się nadal – a więc po raz kolejny – przede wszystkim względami 4 wychowawczymi, ignorując okoliczności przekonujące o całkowitej niesku-teczności takiego postępowania. W podsumowaniu należy twierdzić, że rzeczywistą intencją skarżą-cego było – niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym – kwestionowa-nie wymiaru kary, i to w sytuacji, w której Sądy orzekające kwestię tę roz-strzygnęły trafnie i z uwzględnieniem całokształtu okoliczności decydują-cych o wymiarze kary. Z tych względów kasację oddalono jako oczywiście bezzasadną.