III CNP 3/18

Sygn. akt III CNP 3/18 POSTANOWIENIE Dnia 15 czerwca 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa D.S. przeciwko R.S. i Skarbowi Państwa, Prezesowi Sądu Okręgowego w K. o zapłatę i ochronę dóbr osobistych, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 czerwca 2018 r., na skutek skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt I ACa ../14, odrzuca skargę. 2 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 30 października 2014 r. Sąd Apelacyjny w K. w sprawie o ochronę dóbr osobistych i zapłatę – w częściowym uwzględnieniu apelacji powódki – uchylił w części wyrok Sądu Okręgowego, Sądu Gospodarczego w K. z dnia 29 stycznia 2014 r. i oddalił apelację w pozostałym zakresie. Od wyroku Sądu drugiej instancji powódka wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wskazując, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z art. 378 § 1, 386 § 2, 381, 382 i 385 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sąd Najwyższy wielokrotnie orzekał, że niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. oznacza jego niezgodność z prawem podmiotowym, czyli z przepisem prawa materialnego, z którym koliduje zawarte w orzeczeniu rozstrzygnięcie co do istoty sprawy (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2015 r., III CNP 19/15, nie publ. i z dnia 17 lutego 2016 r., III CNP 32/15, nie publ. oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 2017 r., I CNP 7/17, nie publ.). Takim rozstrzygnięciem co do istoty sprawy jest także orzeczenie o oddaleniu apelacji, oznacza ono bowiem, że sąd drugiej instancji w zakresie objętym apelacją orzekł in merito identycznie jak sąd pierwszej instancji. Niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia nie może zatem polegać na tym, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego, mimo to bowiem może być ono prawidłowe i zgodne z prawem regulującym dany typ stosunku prawnego. W doktrynie trafnie podniesiono, że wydanie orzeczenia z naruszeniem prawa procesowego, powodującym nawet nieważność postępowania, nie oznacza eo ipso, że zaskarżony wyrok orzekający co do istoty sprawy jest niezgodny z prawem. W tej sytuacji, skoro skarżąca nie wskazała przepisu prawa materialnego, z którym wskazane orzeczenie jest niezgodne, ograniczając się wyłącznie to przytoczenia przepisów prawa procesowego i zarzutów w tym zakresie, skarga – jako dotknięta brakiem konstrukcyjnym – podlega odrzuceniu (art. 4248 § 1 w związku z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.). 3 Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. aj