II CNP 24/18

Sygn. akt II CNP 24/18 POSTANOWIENIE Dnia 24 października 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Dariusz Zawistowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 października 2018 r., skargi H. P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt I Ca (…), wydanego w sprawie z powództwa H. P. przeciwko Spółdzielni Pracy "R." w S. o zapłatę, odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania. UZASADNIENIE Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 9 marca 2016 r., wniesiona przez powódkę, została oparta o zarzuty naruszenia prawa materialnego: art. 922 § 2 w zw. z art. 118 k.c. i art. 29 ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze, art. 77 § 4 Prawa spółdzielczego, art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2017 r., poz. 2343) oraz naruszenia przepisów postępowania: art. 232 w zw. z art. 227 k.p.c. Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia istotne jest, że w judykaturze przyjmuje się, iż orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 2 4241 k.p.c. jest tylko takie orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami, ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo orzeczenie wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni prawa lub jego niewłaściwego zastosowania. Z tego względu naruszenie prawa stanowiącego podstawę skargi musi mieć zatem charakter kwalifikowany i być oczywiste. Te kryteria oceny niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być odniesione do zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego, którego przedmiotem było powództwo o zasądzenie należności związanych z wkładem i udziałami członkowskimi w spółdzielni. Przedstawiony w skardze wywód prawny nie zawiera argumentów przekonujących o tym, że zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo, że zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa. Stanowisko Sądu Okręgowego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazuje też na możliwość stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, znajdujących zastosowanie w sprawie, w stopniu oczywistym i rażącym. Z tych względów skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 4249 k.p.c. Dlatego też Sąd Najwyższy odmówił jej przyjęcia do rozpoznania. jw