V CNP 59/16

Sygn. akt V CNP 59/16 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Dariusz Zawistowski w sprawie ze skargi M. W. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w J. z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II Ca (…) w sprawie z powództwa K. P. S. przeciwko M. W. S. o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 grudnia 2016 r., 1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania 2. zasądza od M. W. S. na rzecz K. P. K. kwotę 300 zł (trzysta) tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego. UZASADNIENIE 2 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w J. z dnia 10 czerwca 2014 r., wniesiona przez pozwanego, została oparta o zarzuty naruszenia prawa materialnego: art. 105 w zw. z art. 6 k.c., art. 105 w zw. z art. 7 k.c., art. 105 w zw. z art. 61 k.c., i procesowego: art. 378 § 1, art. 234 k.p.c. Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia istotne jest, że w judykaturze przyjmuje się, iż orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. jest tylko takie orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami, ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo orzeczenie wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni prawa lub jego niewłaściwego zastosowania. Z tego względu naruszenie prawa stanowiącego podstawę skargi musi mieć zatem charakter kwalifikowany i być oczywiste. Te kryteria oceny niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być odniesione do zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w J., którego przedmiotem było powództwo o uzgodnienie księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Sąd Okręgowy uznał, że pozwany powziął informacje o odwołaniu pełnomocnictwa jeszcze przed zawarciem umowy darowizny z dnia 23 marca 2012 r. i w konsekwencji uznał tę umowę za nieważną, co stanowiło podstawę do dokonania ustalenia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, zgodnie z żądaniem powoda. To stanowisko Sądu Okręgowego nie wskazuje na możliwość stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, znajdujących zastosowanie w sprawie, w stopniu oczywistym i rażącym. Z tych względów skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 4249 k.p.c. Dlatego też Sąd Najwyższy odmówił jej przyjęcia do 3 rozpoznania. O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 39820 i art. 42412 k.p.c. jw