I CNP 74/25

I CNP 74/25 POSTANOWIENIE 10 września 2025 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Dariusz Zawistowski na posiedzeniu niejawnym 10 września 2025 r. w Warszawie w sprawie ze skargi M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z 13 maja 2021 r., VI Ga 521/20, wydanego w sprawie z powództwa M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. przeciwko Skarbowi Państwa – […] Wojskowemu Oddziałowi Gospodarczemu w X. o zapłatę, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2. zasądza od skarżącego na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 1800 zł (tysiąc osiemset) tytułem zwrotu kosztów postępowania skarżącego, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych w przypadku opóźnienia, rozpoczynającego bieg po upływie tygodnia od dnia doręczenia skarżącemu odpisu niniejszego postanowienia. UZASADNIENIE Skarga powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 13 maja 2021 r. została oparta o I CNP 74/25 2 zarzuty naruszenia prawa materialnego, art. 6 k.c. w zw. z art. 491 k.c. , art. 483 § 1 k.c., art., art. 484 § 1k.c i art. 498 k.c., art. 65 k.c., art. 484 § 2 k.c., oraz naruszenia przepisów postępowania, art. 382 k.p.c. w zw. z art. 378 k.p.c. Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia istotne jest, że w judykaturze przyjmuje się, iż orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. jest tylko takie orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami, ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo orzeczenie wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni prawa lub jego niewłaściwego zastosowania. Z tego względu naruszenie prawa stanowiącego podstawę skargi musi mieć zatem charakter kwalifikowany i być oczywiste. Te kryteria oceny niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być odniesione do zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie. Przedstawiony w skardze wywód prawny nie zawiera argumentów przekonujących o tym, że zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo, że zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa. Stanowisko Sądu Okręgowego nie wskazuje też na możliwość stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, znajdujących zastosowanie w sprawie, w stopniu oczywistym i rażącym. Z tych względów skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 4249 k.p.c. Dlatego też Sąd Najwyższy odmówił jej przyjęcia do rozpoznania. O kosztach postępowania skargowego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., art. 39820 k.p.c. i art. 42412 k.p.c. Dariusz Zawistowski (M.M.) I CNP 74/25 3 [a.ł]