IV CNP 13/18

Sygn. akt IV CNP 13/18 POSTANOWIENIE Dnia 12 lipca 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Dariusz Zawistowski w sprawie ze skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt II Ca […], w sprawie z powództwa G. L. przeciwko B. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej z siedzibą w P. - poprzednio P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej z siedzibą w P. o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lipca 2018 r., 1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania 2. zasądza od skarżącej G.L. na rzecz B. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej z siedzibą w P. - poprzednio P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej z siedzibą w P. kwotę 1800 zł (tysiąc osiemset) tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego. UZASADNIENIE 2 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 13 stycznia 2016 r., wniesiona przez powódkę, została oparta o zarzuty naruszenia przepisów postępowania - art. 840 § 1 pkt 3 w zw. z art. 787 k.p.c. oraz art. 365 w zw. z art. 361 k.p.c. Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia istotne jest, że w judykaturze przyjmuje się, iż orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. jest tylko takie orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami, ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo orzeczenie wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni prawa lub jego niewłaściwego zastosowania. Z tego względu naruszenie prawa stanowiącego podstawę skargi musi mieć zatem charakter kwalifikowany i być oczywiste. Te kryteria oceny niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być odniesione do zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w B., którego przedmiotem było powództwo o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności. Przedstawiony w skardze wywód prawny nie zawiera argumentów przekonujących o tym, że zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo, że zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa. Stanowisko Sądu Okręgowego nie wskazuje też na możliwość stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, znajdujących zastosowanie w sprawie, w stopniu oczywistym i rażącym. Z tych względów skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 4249 k.p.c. Z tego względu Sąd Najwyższy odmówił jej przyjęcia do rozpoznania. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 98 § 1, art. 391 § 1, art. 39820 i art. 42412 k.p.c. jw