V KO 17/20

Sygn. akt V KO 17/20 POSTANOWIENIE Dnia 27 lutego 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie P. W. , skazanego z art. 148 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 lutego 2020 r. wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego (…) z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w P., z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt XVI K (…), na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. postanowił odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w P., wyrokiem z dnia 12 grudnia 2012 r., uznał P. W. za winnego popełnienia zbrodni zabójstwa i za to na podstawie art. 148 §1 k.k. skazał go na karę 25 lat pozbawienia wolności. Wyrokiem z dnia 19 marca 2013r. Sąd Apelacyjny w (…), po rozpoznaniu apelacji oskarżonego, powyższy wyrok utrzymał w mocy. Po odmówieniu przyjęcia kasacji, jako złożonej po terminie, skazany wielokrotnie (dziewięciokrotnie) składał wnioski o wznowienie postępowania w tej sprawie. Ostatni został załatwiony przez Sąd Najwyższy w dniu 18 listopada 2019 r. w ten sposób, że odmówiono przyjęcia wniosku z powodu jego oczywistej 2 bezzasadności (art. 545 § 3 k.p.k.) – postanowienie z 18 listopada 2018 r., sygn. V KO 80/19 Obecnie P. W. , ograniczył się do złożenia wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu w celu sporządzenia wniosku o wznowienia postępowania zakończonego wskazanym powyżej wyrokiem. Natomiast nie przedstawił w nim żadnych argumentów wskazujących na błędność tego orzeczenia, jak też przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Pismo skazanego, potraktowane jako wniosek o wznowienie postępowania, nie może przynieść spodziewanego przez niego rezultatu i prowadzić do zainicjowania postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania. Wniosek ten był bowiem oczywiście bezzasadny w rozumieniu art. 545 § 3 k.p.k., skoro nie przytacza się w nim jakiejkolwiek argumentacji wskazującej na istnienie podstaw wznowienia postępowania wymienionych w art. 540 § 1 i 2 k.p.k., a także nie sygnalizuje się konieczności podjęcia działania z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.). Konsekwencją powyższego była odmowa przyjęcia wniosku bez podejmowania dodatkowych czynności związanych z realizacją wymogów formalnych (rozpoznawanie wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu, wzywanie wnioskodawcy do usunięcia braku związanego z przymusem adwokacko-radcowskim - art. 545 § 2 k.p.k.). Dlatego na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. postanowiono, jak na wstępie.