III KO 91/13

Izba Karna2014-01-22

Skład orzekający: Przemysław Kalinowski, Michał Laskowski, Jacek Sobczak

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy fakt, że oskarżony jest komornikiem sądowym na obszarze właściwości sądu, stanowi wystarczającą podstawę do przekazania sprawy o zniesławienie innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku o przekazanie sprawy, uznając, że sam fakt pełnienia przez oskarżonego funkcji komornika sądowego na obszarze właściwości sądu nie przekłada się na możliwość bezstronnego rozpoznania sprawy. W uzasadnieniu wniosku nie zaprezentowano konkretnych argumentów ani okoliczności uprawdopodabniających wątpliwości co do możliwości prawidłowego rozpoznania sprawy przez sąd właściwy. Sąd Najwyższy podkreślił, że sąd występujący z wnioskiem nie wykazał w należyty sposób, że nie jest w stanie wykonać prawidłowo swojego zadania bez szkody dla dobra wymiaru sprawiedliwości.
Stan faktyczny
Sąd Rejonowy w I. zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu sprawy A. Z. oskarżonego o zniesławienie (art. 216 § 1 k.k.). Uzasadnieniem wniosku był fakt, że oskarżony pełni funkcję komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w I., co zdaniem sądu mogło powodować w odbiorze społecznym nieuzasadnione przekonanie o braku obiektywizmu w rozstrzygnięciu sprawy.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku Sądu Rejonowego w I. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt III KO 91/13 POSTANOWIENIE Dnia 22 stycznia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Michał Laskowski SSN Jacek Sobczak w sprawie A. Z. oskarżonego z art. 216 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 stycznia 2014 r., wniosku Sądu Rejonowego w I. z dnia 12 listopada 2013 r., sygn. akt II K […] w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w I. postanowieniem z dnia 12 listopada 2013 r. sygn. akt II K […] zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu sprawy A. Z. oskarżonego przez oskarżycielkę prywatną D. S. o czyn z art. 216 § 1 k.k. Uzasadniając to wystąpienie wskazano, że oskarżony w tej sprawie A. Z. pełni funkcję komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w I. i ma tam swoją siedzibę, co „niewątpliwie determinuje składane dotychczas wnioski ustanawianych w sprawie pełnomocników o zwolnienie ich z obowiązku reprezentowania oskarżycielki prywatnej”. W tej sytuacji – zdaniem sądu występującego z wnioskiem – jakiekolwiek rozstrzygnięcie sprawy może w odbiorze społecznym powodować nieuzasadnione przekonanie, że została ona osądzona w sposób nieobiektywny. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 2 Wniosek o przekazanie sprawy A. Z. innemu sądowi równorzędnemu w oparciu o przepis art. 37 k.p.k. - nie zasługiwał na uwzględnienie. W jego części motywacyjnej nie zaprezentowano żadnych konkretnych argumentów ani okoliczności mogących, choćby w minimalnym stopniu uprawdopodobnić wątpliwości co do możliwości prawidłowego rozpoznania sprawy w/w oskarżonego przez sąd właściwy. Lakoniczne wywody przytoczone na poparcie wniosku wcale nie przekonują, że w przedmiotowej sprawie występują przesłanki uzasadniające zmianę właściwości miejscowej sądu meriti. Nie jest też jasne, na jaki brak obiektywizmu w orzekaniu powołano się w uzasadnieniu wniosku. Sam fakt prowadzenia kancelarii komorniczej przez oskarżonego na obszarze właściwości miejscowej Sądu Rejonowego w I. nie przekłada się w żadnym stopniu na możliwość bezstronnego rozpoznania tej sprawy przez w/w Sąd. Warto też odnotować, że przez okres kilku miesięcy po wpłynięciu aktu oskarżenia Sąd Rejonowy w I. podejmował czynności w sprawie nie dostrzegając przeszkód do działania. W tej sytuacji należało uznać, że Sąd występujący z wnioskiem o zmianę właściwości na podstawie art. 37 k.p.k., nie wykazał w należyty sposób, że nie jest w stanie – bez szkody dla dobra wymiaru sprawiedliwości – wykonać prawidłowo swego zadania. Mając na uwadze podniesione okoliczności, Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie. aw

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 216 § 1 KKart. 37 KPK§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 15.07.2026. · PDF źródłowy