I PK 224/14

Sygn. akt I PK 224/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 marca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Strusińska-Żukowska w sprawie z powództwa M. P.-G. przeciwko […] Oddziałowi Wojewódzkiemu Narodowego Funduszu Zdrowia w K. o odszkodowanie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 marca 2015 r., skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt IX Pa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2) zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r. zmienił zaskarżony przez stronę pozwaną wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 12 września 2013 r. w ten sposób, że oddalił powództwo M. P. – G. o zasądzenie od pozwanego […] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. 2 Powódka wywiodła skargę kasacyjną od tego wyroku i opierając ją na podstawie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 52 § 1 k.p., art. 183a § 1 i 2 w związku z art. 183b § 1 k.p., a także na podstawie naruszenia prawa procesowego, tj. art. 233 k.p.c., wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 23.536,44 zł z odsetkami ustawowymi tytułem odszkodowania oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania z uwagi na istnienie potrzeby wykładni przepisów prawnych oraz w związku z tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Strona pozwana w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie, bądź odrzucenie oraz w każdym z tych przypadków, o zasądzenie od powódki kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. W skardze kasacyjnej złożonej przez powódkę znajduje się wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania z uwagi, między innymi, na to, że w sprawie „istnieje potrzeba wykładni przepisów art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz.U. 2009 nr 219, poz. 1708), polegającej na ustaleniu, czy 3 skoro przepis ten obejmuje zakaz wypowiadania umowy o pracę lekarzowi wymienionemu w art. 21 pkt 2-5 i art. 35 pkt 2-5 tej ustawy lub będącemu zastępcą rzecznika odpowiedzialności zawodowej stanowiący zwykłą formę rozwiązywania umów o pracę z pracownikami, to zakaz ten obejmuje również przypadek rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia jako szczególnej formy rozwiązywania umów o pracę z pracownikami”, nie można uznać jednak, że skarżąca zdołała wykazać potrzebę zaangażowania Sądu Najwyższego przy rozpoznaniu niniejszej sprawy. Zdaniem Sądu Najwyższego, nie można uznać, że ewentualna potrzeba wykładni art. 11 ust. 1 ustawy o izbach lekarskich uzasadnia potrzebę rozpoznania skargi powódki przede wszystkim dlatego, iż skarżąca nie oparła skargi na podstawie naruszenia tego przepisu. Nie może zaś stanowić okoliczności uzasadniającej wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej potrzeba wykładni takiego przepisu, którego naruszenie nie jest podstawą tej skargi. Zgodnie bowiem z art. 39813 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw. Niemożliwe jest więc przyjęcie skargi do rozpoznania ze względu na okoliczności, które wykraczają poza podstawy tego środka zaskarżenia, a więc nie mogą być uwzględnione przy jego rozpoznaniu. Przedstawiona przez wnoszącą skargę przyczyna jej rozpoznania jest zatem nieodpowiednia do zakresu sprawy poddanej do rozpoznania w trybie skargi. Niezależnie od tego wskazać należy, że wniosek o przyjęcie w sprawie niniejszej skargi do rozpoznania nie znajduje uzasadnienia w sugerowanych przez skarżącą wątpliwościach co do wykładni art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich. Zgodnie z treścią tego przepisu, pracodawca bez uzyskania zgody właściwej rady lekarskiej nie może wypowiedzieć umowy o pracę lekarzowi będącemu członkiem organów, o których mowa w art. 21 pkt 2-5 i art. 35 pkt 2-5, lub zastępcą rzecznika odpowiedzialności zawodowej. Jak trafnie podniosła strona pozwana w odpowiedzi na skargę kasacyjną, ustawodawca rozróżnia i jednoznacznie określa zakresy przedmiotowej ochrony trwałości stosunku pracy, bądź to przez ustanowienie zakazu wypowiadania umów o pracę (np. art. 39 k.p., czy art. 41 k.p.), bądź przez ustanowienie zakazu wypowiadania i rozwiązywania umów o pracę (np. art. 177 § 1 k.p.). W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie ma 4 żadnych wątpliwości, że regulacje odnoszące się jedynie do zakazu wypowiadania umowy o pracę chronią wyłącznie przed złożeniem wypowiedzenia, a nie przed rozwiązaniem stosunku pracy bez wypowiedzenia (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 1983 r., I PRN 108/83, LEX nr 14620, co do ochrony wynikającej z art. 41 k.p., czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2013 r., II PK 99/13, OSNP 2015 nr 3, poz. 33, co do ochrony wynikającej z art. 39 k.p.). Skoro zatem art. 11 ust. 1 ustawy o izbach lekarskich stanowi o zakazie wypowiadania umowy o pracę bez zgody właściwej rady lekarskiej, to nie ma żadnych podstaw do stwierdzenia, ażeby zawartemu w nim pojęciu „wypowiedzenie umowy o pracę” nadawać jakiekolwiek inne znaczenie niż wynikające z art. 30 § 1 pkt 2 k.p., definiującego ten sposób rozwiązania umowy o pracę, a w szczególności, ażeby obejmować nim zupełnie inny sposób ustania stosunku pracy, jakim jest rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, o którym mowa w art. 30 § 1 pkt 3 k.p. Nie można uznać też, ażeby skarżąca zdołała wykazać istnienie innej przesłanki „przedsądu” w postaci oczywistej zasadności skargi. Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność wymaga bowiem wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274), bowiem spełnienie tej przesłanki możliwe jest wyłącznie przy takim naruszeniu prawa, którego stwierdzenie nie wymaga dokonywania pogłębionej analizy prawnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 lipca 2007 r., II UK 45/07, a także postanowienie 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07). Wymagania tego nie spełnia twierdzenie skarżącej, że „wydane przez Sąd Okręgowy orzeczenie oczywiście narusza prawo poprzez sprzeczność wykładni obowiązujących przepisów prawa z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego oraz zasadami logiki i doświadczenia życiowego”, bowiem nie wynika z niego nawet, naruszenia jakich przepisów dotyczy, a tym bardziej, z jakich przyczyn należałoby uznać, iż doszło do ich oczywistego naruszenia. Podstawy skargi kasacyjnej nie podlegają badaniu na tym 5 etapie postępowania przed Sądem Najwyższym, w związku z czym o tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona nie może decydować argumentacja zawarta w uzasadnieniu jej podstaw, co w konsekwencji oznacza, iż skarżąca nie umotywowała swojego wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi z uwagi na występowanie tej przesłanki „przedsądu”. Skarżąca nie zdołała zatem wykazać potrzeby rozpoznania jej skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy, w związku z czym, na podstawie art. 3899 k.p.c. i art. 39821 w związku z art. 108 § 1 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji. [l.n]