III KZ 49/20

Sygn. akt III KZ 49/20 POSTANOWIENIE Dnia 23 listopada 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz (przewodniczący) SSN Piotr Mirek SSN Igor Zgoliński (sprawozdawca) w sprawie skazanego R. D., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 listopada 2020 r. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 lipca 2020 r., sygn. III KO 63/20, odmawiające przyjęcia wniosku wobec stwierdzenia jego oczywistej bezzasadności, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Wskazanym powyżej postanowieniem Sąd Najwyższy na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. odmówił przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 11 marca 1992 r., sygn. II AKa (…), z powodu jego oczywistej bezzasadności. Na to postanowienie zażalenie złożył skazany, podnosząc – podobnie jak we wniosku – kwestię zmiany stanu prawnego i kontestując prawomocne skazanie. Wskazał również, że jego „skarga” została niezasadnie zinterpretowana jako wniosek o wznowienie postępowania, domagając się „stwierdzenia nieważności postępowań objętych skargą”. 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie było bezzasadne. Zgodnie z art. 118 k.p.k. znaczenie czynności procesowej ocenia się według treści złożonego oświadczenia. Skazany złożył do Sądu Apelacyjnego w (…) pismo kontestujące wyrok skazujący tego Sądu, który uprawomocnił się 1992 roku. W tych realiach jedynym przysługującym skazanemu nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia było wznowienie postępowania i tak należało zinterpretować pismo złożone w dniu 29 maja 2020 r. (data nadania – k 4 akt III KO 63/20). Słusznie zostało ono przyjęte i poddane kontroli w tym właśnie charakterze. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania wniosku Sąd Najwyższy zobligowany był w pierwszej kolejności do zbadania m.in. czy treść pisma skazanego wskazuje na istnienie podstaw wznowieniowych. Jako, że skazany takich podstaw nie powołał, badanie wniosku zakończyło się na etapie kontroli quasi formalnej, bez wzywania do uzupełnienia braków formalnych. Rozstrzygnięcie odmawiające przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania w sytuacji, w której już „na pierwszy rzut oka” widoczna była jego bezzasadność, było trafne. Jego zasadność nie została skutecznie zakwestionowana w środku odwoławczym, który koncentrował się na wyrażaniu dezaprobaty wobec prawomocnego skazania oraz wskazywaniu na błędną interpretację intencji skazanego wyrażonej w piśmie potraktowanym jako wniosek o wznowienie postępowania. Z tych względów Sąd Najwyższy nie stwierdził podstaw do uwzględnienia środka odwoławczego, orzekając jak na wstępie.