III CZ 105/24

III CZ 105/24 POSTANOWIENIE 5 sierpnia 2024 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 5 sierpnia 2024 r. w Warszawie zażalenia K. K. na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z 4 kwietnia 2024 r., IV WSC 8/24 (IV Ca 618/23), w sprawie z powództwa R. K. przeciwko K. K. o ustalenie wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego, odrzuca zażalenie. UZASADNIENIE Wyrokiem z 17 stycznia 2024 r. Sąd Okręgowy w Radomiu oddalił apelację pozwanego K. K. wniesioną od wyroku Sądu Rejonowego w Kozienicach z 31 maja 2023 r., którym stwierdzono wygaśnięcie obowiązku alimentacyjnego powoda R. K. wobec pozwanego z dniem 31 maja 2023 r. Postanowieniem z 4 kwietnia 2024 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną pozwanego od tego wyroku ze względu na jej niedopuszczalność rationae materiae wynikającą z art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c. Pozwany złożył osobiście sporządzone zażalenie na to orzeczenie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje; III CZ 105/24 2 Stosownie do art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, które dotyczy także czynności procesowych podejmowanych przed sądem niższej instancji, chyba że strona jest osobą wymienioną § 2 tego artykułu, o czym pozwany został pouczony (k.138 akt). Pozwany nie posiada wymaganej przez ten przepis zdolności postulacyjnej, stąd jego zażalenie powinno być sporządzone i podpisane przez adwokata lub radcę prawnego. W świetle ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego, zażalenie sporządzone i podpisane przez stronę nie mającą zdolności postulacyjnej przed Sądem Najwyższym jest dotknięte brakiem formalnym nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem wniesionego środka odwoławczego a limine jako niedopuszczalnego, bez wzywania do uzupełniania tego braku i bez możliwości jego usunięcia, nawet przez następczo ustanowionego zawodowego pełnomocnika procesowego (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 23 lutego 2012 r. V CZ 132/11; z 21 września 2011 r. I CZ 59/11; z 25 sierpnia 2010 r. II UZ 16/10 oraz z 6 listopada 2008 r. III CZ 35/08). Skutki niezachowania przymusu adwokackiego normowanego przez art. 871 § 1 k.p.c. reguluje ogólnie art. 130 § 5 k.p.c.; w odniesieniu do środków odwoławczych objętych przymusem adwokackim, w tym zażaleń do Sądu Najwyższego, obowiązują szczególne regulacje (art. 3941 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 397 § 3 i art. 373 § 1 k.p.c ) przewidujące odrzucenie wniesionego osobiście przez stronę zażalenia jako niedopuszczalnego. W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji. [SOP] [ms]