IV KO 47/15

Sygn. akt IV KO 47/15 POSTANOWIENIE Dnia 29 lipca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Józef Dołhy SSN Małgorzata Gierszon w przedmiocie wniosku obrońcy skazanego Ł. M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt II AKzw 656/15, utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 26 marca 2015 r., sygn., VIII Kow 775/15, o odwołaniu warunkowego przedterminowego zwolnienia p o s t a n o w i ł: wniosek o wznowienie postępowania pozostawić bez rozpoznania UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Katowicach postanowieniem z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt VIII Kow 775/15, odwołał wobec skazanego Ł.M. warunkowe przedterminowe zwolnienie. Po rozpoznaniu zażalenia skazanego, Sąd Apelacyjny w Katowicach postanowieniem z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt II AKzw 656/15, utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie. Obrońca skazanego Ł. M. wskazując jako podstawę prawną przepisy art. 540b pkt 1 k.p.k. i art. 542 § 1 k.p.k. wniósł o wznowienie tego postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek o wznowienie postępowania, w przedmiocie odwołania warunkowego przedterminowego zwolnienia nie podlega rozpoznaniu w trybie przewidzianym w art. 540 § 1 k.p.k. ani też wskazanym w art. 540a k.p.k., 540b 2 k.p.k. czy art. 542 § 3 k.p.k. Treść powyższych unormowań wskazuje na to, że odpowiadają one ściśle jedynie postępowaniu rozstrzygającemu w kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego. Stanowisko to jest już ugruntowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 29 października 1997 r., II KZ 130/97, OSNKW 1998, z. 1 – 2, poz. 10, z dnia 12 czerwca 2003 r., IV KZ 16/03 R-OSNKW 2003, poz. 1290, z dnia 29 stycznia 2007 IV KO 118/07, LEX nr 346765, z dnia 17 września 2008 r., IV KO 108/08, OSNKW 2008, z. 12, poz. 99, z dnia 28 marca 2012 r., IV KO 16/12, niepublikowany). Wprawdzie, co oczywiste, odwołanie warunkowego przedterminowego zwolnienia ma negatywne konsekwencje dla sfery wolności osobistej, nie zmienia to jednak faktu, iż rozstrzygnięcie to nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie karne w zakresie odnoszącym się do odpowiedzialności karnej Ł. M., gdyż takim orzeczeniem jest prawomocny wyrok skazujący. Z tych też względów nie wchodząc w ocenę merytorycznej zasadności podniesionych we wniosku kwestii, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.