IV KO 26/21

Sygn. akt IV KO 26/21 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 14 kwietnia 2021 r., wniosku Sądu Rejonowego w O. z dnia 2 marca 2021 r. (sygn. akt II K (…)), o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł przekazać sprawę prowadzoną w Sądzie Rejonowym w O. pod sygnaturą akt II K (…), do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w C. UZASADNIENIE Postanowieniem Sądu Rejonowego w O. z dnia 2 marca 2021 r. (sygn. akt II K (…)) zwrócono się do Sądu Najwyższego w trybie art. 37 k.p.k. o przekazanie sprawy przeciwko L. K. innemu sądowi równorzędnemu. Uzasadnieniem wniosku jest okoliczność, że pokrzywdzonymi przestępstwami zarzucanymi oskarżonemu są trzej sędziowie Sądu Rejonowego w O., który jako jednostka liczy jedynie kilkunastu sędziów. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. "Dobro wymiaru sprawiedliwości" uzasadnia odstępstwo od zasad właściwości miejscowej sądu i pozwala stosownie do treści art. 37 k.p.k. przekazać sprawę do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi wówczas, kiedy w sprawie zaistnieją tego rodzaju okoliczności, które mogą wpływać na swobodę orzekania sądu miejscowo właściwego, lub tylko powodować w odbiorze społecznym - nawet 2 mylne - przekonanie o niezdolności tego sądu do obiektywnego i rzetelnego rozpoznania sprawy. Tego rodzaju uwarunkowania wystąpiły w niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę stanowiska i funkcje osób, do których odnosi się sprawa. Nie ulega wątpliwości, że taka konfiguracja zawodowych powiązań z sądem miejscowo właściwym, powoduje, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga by sprawę rozpoznał inny równorzędny sąd. Zapewni to, bowiem możliwość przeprowadzenia postępowania w sposób wolny od podejrzeń, co do braku bezstronności sędziów orzekających w sądzie właściwym miejscowo. Ugruntuje też u jego obserwatorów przekonanie o tym, że wymiar sprawiedliwości realizuje swoje konstytucyjne funkcje w sposób prawidłowy i w pełni niezawisły (por. postanowienie SN z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt V KO 66/10). Z tych też względów, postanowiono jak wyżej.