V KRN 176/88

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN Z. Ziemba.Sędziowie SN: C. Kraska, J. Tobera (spr.).Protokolant: M. Grzelak.Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Downarowicz.SentencjaSąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie na posiedzeniu w sprawie Henryka K. skazanego z art. 203 § 2 k.k. po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości na korzyść skazanego od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 28 sierpnia 1987 r. po wysłuchaniu wniosku Prokuratora postanowił:uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać w tym zakresie Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Rejonowy, wyrokiem z dnia 19 marca, Henryka K. uznał winnym tego, że dnia 18 marca 1987 r. w T., przebywając w mieszkaniu Danuty L. i wykorzystując chwilową nieuwagę domowników zabrał w celu przywłaszczenia ze znajdującego się w pokoju segmentu dwa złote pierścionki o łącznej wartości około 50 tys. złotych na szkodę Danuty L. i za to, przy uznaniu, że czyn jego stanowi wypadek mniejszej wagi, skazał go na podstawie art. 203 § 2 k.k. na 1 rok ograniczenia wolności. Na podstawie art. 34 § 1 k.k. zobowiązał oskarżonego do wykonania nieodpłatnej dozorowanej pracy na cele społeczne, w wymiarze po 40 godzin miesięcznie, a na zasadzie art. 49 k.k. orzekł podanie wyroku do publicznej wiadomości poprzez umieszczenie odpisu sentencji wyroku na tablicy ogłoszeń Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Rakietowych i Artylerii w T. przez okres dwóch tygodni.Wyrok nie został zaskarżony i uprawomocnił się w I instancji.Już w chwili orzekania wiadome było Sądowi, co wynika z treści wyroku, że oskarżony odbywa zastępczą służbę wojskową na terenie Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Rakietowych i Artylerii w T. Pomimo to, postanowieniem z dnia 28 sierpnia 1987 r., Sąd Rejonowy uznał, iż oskarżony uchyla się od wykonywania kary ograniczenia wolności i na mocy art. 84 § 2 k.k. wymierzył mu zastępczą karę grzywny w wysokości 120.000 zł.Postanowienie to zaskarżył rewizją nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości na korzyść skazanego.Rewizja nadzwyczajna zarzuca błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść i wnosi o zmianę zaskarżonego postanowienia przez uchylenie orzeczenia o zastępczej karze grzywny oraz na mocy art. 17 § 2 k.k.w. zawieszenie wykonania kary ograniczenia wolności do dnia 27 lutego 1989 r. Rewizja nadzwyczajna jest częściowo zasadna. Nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że skazany uchylał się od wykonania kary ograniczenia wolności, skoro w tym czasie odbywał zastępczą służbę wojskową. Aczkolwiek w stosunku do Henryka K. nie można wprost zastosować art. 123 § 2 k.k.w., który nakazuje odroczenie wykonania kary ograniczenia wolności powołanym do czynnej służby wojskowej, to jednak sytuacja odbywających zastępczą służbę wojskową jest identyczna. Prowadzi ona do faktycznej niemożności wykonywania kary ograniczenia wolności, a zatem istnieją podstawy do zawieszenia postępowania wykonawczego, o których mowa w art. 17 § 2 k.k.w.Z tych powodów, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie. W aktach sprawy brak jest pewnych danych, do kiedy skazany odbywał będzie zastępczą służbę wojskową. W aktach znajduje się tylko oświadczenie skazanego, na które powołuje się rewizja nadzwyczajna. Rzeczą Sądu Rejonowego będzie dokładne ustalenie tej okoliczności i rozważenie odroczenia wykonania kary na odpowiedni okres.