I KZ 28/21

Sygn. akt I KZ 28/21 POSTANOWIENIE Dnia 20 lipca 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba w sprawie mjr. D. K. podejrzanego o popełnienie czynów z art. 231§2 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 20 lipca 2021r. zażalenia obrońcy podejrzanego na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 16 czerwca 2021r. (w sprawie sygn. akt Kp. (…)) o przedłużeniu okresu stosowania tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437§1 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Wojskowy Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 26 marca 2021r. zastosował wobec mjr. D. K. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, którego stosowanie zostało przedłużone do dnia 20 września 2021r. postanowieniem wskazanego wyżej Sądu z dnia 16 czerwca 2021r. (w sprawie sygn. akt Kp. (…)). Na to ostatnie postanowienie zażalenie złożył obrońca podejrzanego. W uzasadnieniu tego środka odwoławczego zakwestionowano zarówno istnienie przesłanek szczególnych do stosowania tego środka zapobiegawczego w postaci zagrożenia surową karą oraz obawy matactwa, jak i prawidłowość 2 wskazania koniecznych do przeprowadzenia w śledztwie czynności, co miałoby uzasadniać przedłużenie aresztowania na kolejny okres. Bezsprzecznie w niniejszej sprawie można na obecnym etapie postępowania przyjąć, że przyjęta przez prowadzących śledztwo kwalifikacja prawna zarzuconych podejrzanemu czynów uprawdopodobnia zagrożenie wymierzenia surowej kary. Istnieje też pewna obawa związana porozumiewaniem się i ustalaniem wspólnej wersji zdarzeń przez osoby podejrzane w niniejszej sprawie, co można określić jako obawę matactwa. Obawa ta jednak w istocie ograniczona jest czasem przedstawienia wszystkim ujawnionym podejrzanym zarzutów i odebrania od nich wyjaśnień. Stanowczo bowiem stwierdzić należy, że obawa matactwa analizowana musi być na każdym etapie postępowania i w zależności od jego postępów oceniona realność tej obawy. Wpływ na to będzie miał głównie rozmiar przeprowadzonego postępowania dowodowego, a więc skala zgromadzonych i zabezpieczonych dowodów. W końcu zaś decydujące znaczenie dla decyzji o przedłużeniu stosowania tymczasowego aresztowania będzie miało to, jakie czynności pozostają w postepowaniu przygotowawczym do przeprowadzenia, w szczególności ich niezbędność i jak ten obowiązek jest przez organ prowadzący postępowanie przygotowawcze realizowany, a więc czy odbywa się to bez nieuzasadnionej zwłoki. W tej przestrzeni wnioskodawca tylko bardzo ogólnie zarysował jakie to czynności pozostają mu do wykonania w przedmiotowym śledztwie. Część z nich, jak zasięgnięcie opinii z zakresu rachunkowości, czy zamówień publicznych, co może przedłużyć śledztwo o wiele miesięcy, w sposób wątpliwy uzasadnia uwzględnienie wniosku. Podobnie jak powołanie się na konieczność przeprowadzenia „dalszych czynności, których potrzeba wyniknie z zeznań”, świadków którzy dopiero w przyszłości mają być przesłuchani. Jednocześnie Sąd Okręgowy, choć odwołał się „przewidywanej na chwilę obecną ilości wskazanych do realizacji dowodów” nie wskazał w sposób konkretny jakie to są dowody i w tym zakresie nie mógł odwołać się do uzasadnienia wniosku, bo tam również ich nie skonkretyzowano. 3 W ocenie Sądu Najwyższego można przyjąć, że obecne przedłużenie stosowania tymczasowego aresztowania jest jeszcze uzasadnione, choćby po to, by przesłuchać wszystkich podejrzanych, postawić im zarzuty i wykonać końcowe czynności śledztwa. Natomiast, biorąc pod uwagę, że okres stosowania tego najsurowszego środka zapobiegawczego wyniesie – w dniu 20 września 2021r. – pół roku, a przede wszystkim długotrwałość prowadzonych w niniejszej sprawie czynności operacyjnych, do dalszego przedłużenia tymczasowego aresztowania należy podejść z najdalej idącą ostrożnością. Mogłaby je uzasadniać tylko konieczność wykonania bardzo ważkich i niezbędnych czynności, których dotąd nie udało się przeprowadzić bez zawinienia ze strony organów prowadzących postępowanie przygotowawcze. Kierując się wskazanymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.