II UZ 110/97

Postanowienie z dnia 9 grudnia 1997 r. II UZ 110/97 Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braku kasacji przez określenie wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie o wzrost świadczenia z ubezpie-czenia społecznego powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 393-5 KPC - bez dalszego sprawdzania, czy wartość przedmiotu zaskarżenia miałaby znaczenie dla oceny dopuszczalności kasacji. Przewodniczący SSN: Barbara Wagner, Sędziowie SN: Jerzy Kuźniar, Zbigniew Myszka (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 1997 r. sprawy z wniosku Mariana W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecz-nych Oddziałowi w K. o przeliczenie podstawy wymiaru renty inwalidzkiej, na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubez-pieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 29 lipca 1997 r. [...] p o s t a n o w i ł: o d d a l i ć zażalenie. U z a s a d n i e n i e Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie posta-nowieniem z dnia 29 lipca 1997 r. odrzucił kasację Mariana W. od postanowienia tego Sądu z dnia 20 stycznia 1997 r., oddalającego zażalenie ubezpieczonego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 12 grudnia 1996 r. [...], odrzucające odwołanie ubezpieczonego od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w K. z dnia 10 stycznia 1996 r., odmawiającej mu przeliczenia podstawy wymiaru pobieranej przez niego renty inwa-lidzkiej. Odrzucając kasację Sąd Apelacyjny wskazał, że zaskarżone postanowienie - 2 - zostało wydane w sprawie o przeliczenie podstawy wymiaru renty inwalidzkiej, dla-tego dotyczy wysokości pobieranego świadczenia, a zatem konieczne było podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, skoro - jak to wyjaśnił Sąd Najwyższy w niepubli-kowanym orzeczeniu z dnia 29 stycznia 1997 r., I CKN 57/97 - w sprawie o roszcze-nie majątkowe w świetle art. 3933 KPC takie wymaganie musi być spełnione nieza-leżnie od tego, czy wartość przedmiotu zaskarżenia ma znaczenie dla oceny jej do-puszczalności. Tymczasem formalny brak skargi kasacyjnej w postaci podania wartości przedmiotu zaskarżenia nie został uzupełniony, mimo wezwania pełnomocnika ubezpieczonego - pod rygorem odrzucenia kasacji - do uzupełniania w terminie ty-godniowym tego braku. To procesowe zaniechanie spowodowało odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 3935 KPC w związku z art. 391 i 130 § 1 KPC. W zażaleniu pełnomocnik ubezpieczonego zarzucił zaskarżonemu posta-nowieniu „błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, jakoby był prawi-dłowo wezwany do uzupełnienia braku pisma procesowego”, ponieważ do jego kan-celarii adwokackiej wpłynęło wezwanie do podania wartości przedmiotu sporu, z któ-rego nie wynikało „czyjej sprawy ani o jakim przedmiocie wezwanie to dotyczy”. Pis-mo to zawierało nazwisko adwokata i wezwanie do podania wartości przedmiotu sporu, ale z przyczyn leżących po stronie Sądu było niekompletne, ponieważ nie oznaczało stron postępowania ani przedmiotu sprawy, które pozwalałyby na identyfi-kację wezwania z konkretną sprawą. Dlatego dopiero po przysłaniu pełnomocnikowi prawidłowo wypełnionego wezwania do usunięcia braków kasacji powstanie problem terminowego spełnienia tego wymagania formalnego. Równocześnie zdaniem skar-żącego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi konieczność oznaczenia „przedmiotu kasacji”, ponieważ istotę sporu ubezpieczonego z organem rentowym stanowi usta-lenie pozostawania w stosunku pracy w określonym czasie oraz uwzględnienie tego okresu zatrudnienia ubezpieczonego do wyliczenia należnej mu renty inwalidzkiej. Natomiast ubezpieczony nie zgłaszał do ZUS żadnych roszczeń o charakterze mate-rialnym dotyczących zapłaty zaległej renty czy też jej płatności na przyszłość. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. - 3 - Zażalenie jest nieuzasadnione, albowiem w odwołaniu [...] ubezpieczony domagał się w istocie rzeczy wzrostu pobieranego świadczenia przez ustalenie wyż-szej podstawy jego wymiaru, w uwzględnieniu dodatkowego okresu zatrudnienia i zarobków wówczas uzyskiwanych. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji prowadził sprawę o podwyższenie renty inwalidzkiej, a Sąd Apelacyjny kwalifikował sprawę w kategorii przeliczenia podstawy wymiaru renty inwalidzkiej. Wbrew zatem twierdzeniu zażalenia istoty sporu nie stanowiło ustalenie, że ubezpieczony w spornym okresie pozostawał w stosunku pracy, ale żądanie podwyższenia pobieranego świadczenia rentowego, przez uwzględnienie -spornego okresu i dochodów uzyskiwanych w tym okresie - do wzrostu wysokości pobieranej renty inwalidzkiej. Przyznał to sam skarżący w uzasadnieniu zażalenia, w którym podał, że sporny okres „winien być uwzględniony do wyliczenia należnej powodowi renty inwalidzkiej”. Także w uzasad-nieniu odrzuconej kasacji wskazywano, iż wniosek „powoda” z dnia 31 lipca 1996 r. „zmierzał w swej istocie do ponownego przeliczenia na jego korzyść świadczeń rentowych, gdyż w wymienionym okresie uzyskiwał najlepsze z jego punktu widzenia zarobki i miał prawo do wyższego świadczenia rentowego” oraz że „świadczenie rentowe było ustalone w wysokości nie satysfakcjonującej powoda”. W takich oko-licznościach nie może być wątpliwości, że spór dotyczył wzrostu pobieranego świad-czenia rentowego z ubezpieczenia społecznego, co obligowało skarżącego do podania wartości przedmiotu zaskarżenia w postaci wyliczonego wzrostu tego świadczenia, który ubezpieczony chciał uzyskać w wyniku zgłoszonych żądań uwzględnienia dodatkowego okresu składkowego i wysokości uzyskiwanych wów-czas dochodów do okresu pracy i wzrostu pobieranego świadczenia. W sprawach o wzrost świadczenia z ubezpieczenia społecznego przedmio-tową dopuszczalność kasacji wyznacza [...] wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 393 pkt 1 KPC). W celu uzupełnienia tego braku formalnego pełnomocnik ubezpie-czonego był wezwany pod rygorem odrzucenia kasacji. Sporządzone na druku urzędowym wezwanie wskazywało sygnaturę akt [...] w sprawie, w której pełnomoc-nik ubezpieczonego wniósł kasację, co pozwalało jednoznacznie zidentyfikować wezwanie do uzupełnienia braku tej właśnie skargi kasacyjnej. Skoro zatem ten brak formalny nie został uzupełniony, to Sąd Apelacyjny - działając na podstawie art. 3935 in fine KPC - był zobligowany do odrzucenia jako niedopuszczalnej kasacji, której - 4 - braków strona nie uzupełniła w terminie, bez dalszego sprawdzania, czy ewentualna wartość przedmiotu zaskarżenia miałaby znaczenie dla oceny dopuszczalności kasacji w sprawie. Mając powyższe na uwadze zażalenie podlegało oddaleniu z mocy art. 385 KPC w związku z art. 397 § 2 i 39319 KPC. ========================================