I CZ 126/89

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia SN A. Wielgus (spraw.).Sędziowie SN: H. Ciepła, J. Szachułowicz.SentencjaSąd Najwyższy - Izba Cywilna i Administracyjna po rozpoznaniu w dniu 29 maja 1989 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Grzegorza P. przeciwko Skarbowi Państwa - Prokuraturze Wojewódzkiej w W. i Towarzystwu Ubezpieczeń "W." w W. o zapłatę na skutek zażalenia pozwanego Skarbu Państwa na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 28 lutego 1989 r. postanawia:uchylić zaskarżone postanowienie.Uzasadnienie faktycznePowód w pozwie skierowanym przeciwko Skarbowi Państwa - Prokuraturze Wojewódzkiej w W. i Towarzystwu Ubezpieczeń "W." - Oddział w W. żądał nakazania pozwanym wydania mu samochodu m-ki "Audi" 80 CC twierdząc, że jest jego właścicielem, a Prokurator Wojewódzki zabezpieczył tenże samochód jako dowód rzeczowy w sprawie karnej z pominięciem uprawnień cywilnoprawnych przysługujących powodowi.Sąd Wojewódzki postanowieniem z dnia 28 lutego 1989 r. zawiesił postępowanie w tej sprawie do czasu zakończenia postępowania karnego przyjmując, że wynik tego postępowania może mieć wpływ na rozstrzygnięcie o roszczeniu powoda (art. 177 § 1 pkt 4 k.p.c.).Pozwany Skarb Państwa - reprezentowany przez Prokuratora Wojewódzkiego w zażaleniu na powyższe postanowienie wnosi o jego uchylenie i odrzucenie pozwu.Uzasadnienie prawneSąd Wojewódzki zważył, co następuje:Samochód, o który w sprawie chodzi, został skradziony na terenie Austrii i z tego kraju powód przywiózł go do Polski twierdząc, że nabył go w Wiedniu od nieznanego mężczyzny. W związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa przy nabywaniu samochodu prokurator wydał postanowienie o zatrzymaniu samochodu jako dowodu rzeczowego. Postępowanie w sprawach karnych dotyczące zabezpieczenia oraz orzekania o dowodach rzeczowych unormowane zostało w przepisach Kodeksu postępowania karnego (art. 199, 204, 281 § 1, 360 § 1 i 368 § 1 k.p.k.) i o tych dowodach w postępowaniu przygotowawczym decyduje prokurator, a w toku postępowania rozpoznawczego orzeka sąd karny.W przepisach tych przewidziany został także tryb postępowania do wnoszenia środków odwoławczych od rozstrzygnięć o dowodach rzeczowych.Jak to słusznie podnosi się w zażaleniu, roszczenie powoda o wydanie samochodu będącego dowodem rzeczowym w związku z toczącym się postępowaniem karnym nie podlega rozpoznaniu w sprawie cywilnej (art. 1 k.p.c.). Takie stanowisko wyrażone zostało w orzecznictwie Sądu Najwyższego (vide orzeczenia w sprawach IV CR. 163/78 i I CR. 295/83) i nie ma żadnych podstaw o jego zmianie w sprawie niniejszej.Dlatego Sąd Wojewódzki winien był rozstrzygnąć sprawę w aspekcie złożonych przez pozwanych zarzutów bez potrzeby zawieszenia postępowania do czasu ukończenia postępowania karnego, ponieważ w tym postępowaniu prokurator w toku postępowania przygotowawczego albo sąd karny, jako jedynie umocowane do rozstrzygania o dowodach rzeczowych, orzekną o ich zwrocie osobie uprawnionej albo przekaże właściwemu urzędowi lub instytucji (art. 199-202 k.p.k., art. 360 § 1 k.p.k.).Dlatego zaskarżone postanowienie należało uchylić i Sąd Najwyższy, na mocy art. 388 § 1 w zw. z art. 397 k.p.c., orzekł jak w sentencji postanowienia.