VII KZ 1/18

Sygn. akt: VII KZ 1/18 POSTANOWIENIE Dnia 7 maja 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 7 maja 2018 r., zażalenia G. P. na zarządzenie Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 1 marca 2018 r., sygn. akt Sp …/18 w przedmiocie uznania za bezskuteczną skargę na przewlekłość postępowania w sprawie o sygn. PR 3 Ds…..2017 prowadzonej w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej S., postanowił pozostawić zażalenie bez rozpoznania. UZASADNIENIE G. P. złożył skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego w Dziale Wojskowym Prokuratury Rejonowej S., sygn. akt PR 3Ds…..2017. Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (dalej zwaną: ustawa o skardze; Dz. U. z 2018 r., poz. 75), skarga podlegała stałej opłacie w wysokości 200 zł. 2 G. P. złożył wniosek o zwolnienie go od obowiązku uiszczenia tej opłaty, który jednak postanowieniem z dnia 22 stycznia 2018 r. Wojskowego Sądu Okręgowego w P. nie został uwzględniony. Zarządzeniem Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 8 lutego 2018 r. G. P. został wezwany do uiszczenia stosownej opłaty w terminie 7 dni od otrzymania zarządzenia. Zarządzeniem z dnia 1 marca 2018 r. Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w P. uznał skargę G. P. za bezskuteczną, wobec nieuiszczenia opłaty pomimo upływu właściwego terminu. Od tego zarządzenia zażalenie złożył G. P. i powołując się na wybrane przepisy Konstytucji RP, wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości, przyznanie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu i zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych w całości. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie należało pozostawić bez rozpoznania. Ustawa o skardze na przewlekłość postępowania w swojej treści nie przewiduje możliwości zaskarżania jakichkolwiek orzeczeń, czy innych rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu w przedmiocie skargi. Z kolei, zgodnie z treścią art. 426 § 1 k.p.k., od orzeczeń wydanych na skutek rozpoznania odwołania (tu: skargi), nie przysługuje żaden środek odwoławczy, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ta zasada odnosi się także do zarządzeń (por. art. 466 § 2 k.p.k.). Odstępstwa od tej reguły zostały przewidziane w art. 426 § 2 k.p.k. i art. 430 § 2 k.p.k. - gdy rozstrzygnięcie dotyczy przeprowadzenia obserwacji w zakładzie leczniczym, zastosowania środka zapobiegawczego, nałożenia kary porządkowej oraz w przedmiocie kosztów procesu albo pozostawienia przez sąd odwoławczy środka odwoławczego bez rozpoznania. Z tego wyliczenia wynika, że ustawodawca nie przewidział w przepisach prawa karnego procesowego możliwości zaskarżenia zarządzenia o uznaniu za bezskuteczną skargi złożonej na podstawie przepisów ustawy o skardze. W tej sytuacji nie jest więc możliwe rozpoznanie przedstawionego Sądowi 3 Najwyższemu środka odwoławczego wobec jego niedopuszczalności. Natomiast prezes sądu odwoławczego (tu: rozpoznającego skargę) w odniesieniu do zażalenia G. powinien wydać zarządzenie o charakterze administracyjno-porządkowym (np. o załączeniu pisma do akt sprawy) i poinformować nadawcę o sposobie załatwienia jego pisma. Możliwości zaskarżenia zarządzenia Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 1 marca 2018 r. nie zmienia także fakt pouczenia G. P. o przysługującym mu uprawnieniu, w postaci złożenia zażalenia do Sądu Najwyższego w terminie 7 dni od dnia otrzymania tego zarządzenia. Trzeba bowiem zaznaczyć, że chociaż błędna informacja co do prawa, trybu i terminu złożenia przysługujących środków prawnych nie może powodować konsekwencji negatywnych dla strony, to nie może też dawać stronie szczególnych uprawnień, naruszających ustalone prawem zasady postępowania. Mylne informacje organu co do nieprzysługującego stronie środka prawnego nie mogą zatem wpływać na zaistnienie rzeczywistego uprawnienia do wniesienia takiego środka. Z przytoczonych powodów orzeczono jak na wstępie. kc