art. 426 § 2
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
Dz.U. 1997 nr 89 poz. 555
Znaczenie przepisu (AI)
Reguluje ostateczność orzeczeń sądów odwoławczych i Sądu Najwyższego, wykluczając dalsze środki odwoławcze, oraz wyznacza wyjątki, w których przysługuje zażalenie do innego składu sądu odwoławczego (np. w sprawach o tymczasowe aresztowanie, obserwację lub koszty procesu).Treść przepisu
Art. 426. § 1. Od orzeczeń sądu odwoławczego oraz od orzeczeń wydanych przez Sąd Najwyższy nie przysługuje środek odwoławczy, chyba że ustawa stanowi inaczej. § 2. Od wydanego na skutek zażalenia postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, w tym w zakresie zastrzeżenia, o którym mowa w art. 257 § 2, a także od wydanego w toku postępowania odwoławczego postanowienia o przeprowadzeniu obserwacji, zastosowaniu środka zapobiegawczego, nałożeniu kary porządkowej, zawieszeniu postępo-wania oraz w przedmiocie kosztów procesu, o których po raz pierwszy orzekał sąd odwoławczy, przysługuje zażalenie do innego równorzędnego składu sądu odwoławczego. Jeżeli zaskarżone postanowienie wydał sąd w składzie jednego sędziego, zażalenie rozpoznaje sąd odwoławczy w składzie trzech sędziów, chyba że zażalenie dotyczy postanowienia o nałożeniu kary porządkowej lub w przedmiocie kosztów procesu.
Kto powołuje ten przepis
Łącznie 556 powołań w bazie.
- IV KZ 10/18 2018-03-14Criminal
- II KK 269/16 2016-11-15Criminal
- SDI 28/14 2014-10-29Criminal
- VI KZP 46/82 1983-02-26Criminal
- V KRN 109/75 1975-11-15Criminal
Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 28.10.2026. · PDF źródłowy