II KK 84/24

II KK 84/24 POSTANOWIENIE Dnia 4 kwietnia 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński w sprawie K. N. skazanego z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k., po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 4 kwietnia 2024 r. kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 30 marca 2023 r., sygn. IX Ka 1298/22, utrzymującego częściowo w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy z dnia 13 czerwca 2022 r., sygn. V K 1270/20, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, obciążając skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Warszawie, wyrokiem z dnia 30 marca 2023 r., sygn. IX Ka 1298/22 – w części dotyczącej oskarżonego N. K. – utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie z dnia 13 czerwca 2022 r., sygn. V K 1270/20, skazujący go za przestępstwo z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. Ponadto Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok: – w zakresie zawartego w pkt. VIII i XXI orzeczenia o karze łącznej i zaliczenia na jej poczet okresu rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego, II KK 84/24 2 – w części dotyczącej czynów przypisanych oskarżonemu w pkt. III, V, VII (zarzucanych odpowiednio w pkt. I. 3. I. 4. I. 5) oraz orzeczonego w pkt. IV, VI, XVII obowiązku naprawienia szkody i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu dla m.st Warszawy w Warszawie do ponownego rozpoznania. Natomiast w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. II (zarzucanego w pkt. 1.2) i na podstawie art. 62a ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii postępowanie umorzył. Z kasacją od prawomocnej części wyroku Sądu odwoławczego wystąpił obrońca wyżej wymienionego skazanego. Skarżący zarzucił rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. przez pominięcie w uzasadnieniu wniosków i zarzutów wskazanych w pkt. 1.1 i 1.2 apelacji i niezamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jakiejkolwiek argumentacji odnośnie do określonego potraktowania zarzutów i wniosków tej apelacji w tym zakresie, a tym samym niewypowiedzenie się przez Sąd II instancji, na jakiej podstawie uznał je za niezasadne i dlaczego utrzymał w tym zakresie w mocy wyrok Sądu I instancji , gdyż uzasadnienie Sądu II instancji, pomimo zaskarżenia wyroku Sądu Rejonowego w całości co do wszystkich 5 czynów zarzucanych skazanemu, dot. jedynie tej części w jakiej Sąd odwoławczy uchylił zaskarżony wyrok oraz umorzył postępowanie, tj. w części co do której zobligowany był do sporządzenia uzasadnienia w myśl przepisu art. 457 § 1 k.p.k. Stawiając powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. II KK 84/24 3 Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym, co umożliwiało oddalenie jej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.). W zakresie wskazującym na zupełne nierozpoznanie zarzutów apelacji, o czym miałaby przekonywać treść pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, kasacja opiera się na nieporozumieniu. Faktem jest, że w sprawie, ze względu na mieszany, afirmatywno-kasatoryjny charakter wyroku Sądu Okręgowego w zakresie odnoszącym się do oskarżonego N. K., pisemne uzasadnienie wyroku zostało sporządzone w formie dwóch odrębnych dokumentów. Wprawdzie w części dotyczącej rozstrzygnięć o charakterze kasatoryjnym Sąd Okręgowy obligowany był do sporządzenia pisemnego uzasadnienia wyroku z urzędu (art. 457 § 1 k.p.k.), natomiast w zakresie utrzymującym w mocy – do uczynienia tego na wniosek strony (art. 457 § 2 k.p.k.). Jednak w takim wypadku nie jest celowe mnożenie dokumentów procesowych i rozdrobnienie pisemnego uzasadnienia dotyczącego tego samego oskarżonego na część sporządzaną z urzędu i na wniosek strony. Pożądaną praktyką powinno być sporządzenie jednego, kompleksowego uzasadnienia. Takie postąpienie nie będzie konfundowało stron, a z uwagi na krótki termin zawity do wystąpienia z wnioskiem, trudno uznać, by miała na tym ucierpieć sprawność postępowania. Powracając jednak w realia niniejszej sprawy, przypomnieć należało, że na etapie doręczenia pisemnego uzasadnienia wadliwie przyjęto, że dotyczy ono całości wyroku i wyłącznie w takim zakresie zostało doręczone obrońcy skazanego adw. R. G., który odebrał je 20 kwietnia 2023 r. Uzasadnienie prawidłowe, sporządzone zgodnie z żądaniem obrońcy, sporządzone zostało 12 maja 2023 r. i doręczone temuż obrońcy 7 czerwca 2023 r. Ponieważ w dniu 15 maja 2023 r. obrońca wystąpił z kasacją, to – doręczając mu uzasadnienie w zawnioskowanym przez niego zakresie – poinformowano go o możliwości jej uzupełnienia (zmiany) w 30-dniowym terminie ustawowym (art. 524 § 1 k.p.k.) liczonym od dnia doręczenia uzasadnienia wyroku w zakresie wynikającym z wniosku. Z możliwości tej obrońca jednak nie skorzystał. Z tego powodu, uwzględniając treść pisemnych motywów zaskarżonego wyroku nie można przyjąć, by doszło do pominięcia w uzasadnieniu wniosków i II KK 84/24 4 zarzutów wskazanych w pkt. 1.1 i 1.2 apelacji i niezamieszczenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stosownej argumentacji w tym zakresie. W uzasadnieniu kasacji wskazano dodatkowo, że brak jest podstaw do uznania, że skazany działał w zamiarze kradzieży saszetki z zawartością 10.000 zł, albowiem w saszetce nigdy nie znajdowała się wskazana przez Sąd kwota, zaś skazany nie wiedział, jaką operację bankową pokrzywdzony wykonał w banku (wpłatę czy wypłatę) i dlatego – wobec świadomości niepełnej znamienia wartości rzeczy, powinien odpowiadać na podstawie kodeksu karnego lub kodeksu wykroczeń w zależności od realnej wartości skradzionej rzeczy. Także i ten zarzut należało uznać za bezzasadny w stopniu oczywistym. Ustalenia w zakresie strony podmiotowej przypisanego czynu stanowią komponent podstawy faktycznej wyroku i nie podlegają weryfikacji na etapie postępowania kasacyjnego z mocy ograniczenia z art. 523 § 1 k.p.k. Niezależnie od powyższego, podstawową metodą rekonstrukcji postaci i treści zamiaru przestępnego, jako efektu określonego procesu myślowego, jest – o ile to możliwe – oparcie się na treści wyjaśnień oskarżonego. W niniejszej sprawie oskarżony, w toku pierwszych wyjaśnień – uznanych przez Sąd za wiarygodne, przyznał się m.in. do przestępstwa popełnionego na szkodę G. B., a więc także okoliczności tego przestępstwa, w tym zamiaru jego dokonania oraz wartości pieniędzy, co do których sądził, że znajdować się będą w saszetce. Nie podawał przy tym, jakoby nie zdawał sobie sprawy, z jakiego powodu pokrzywdzony udał się do banku. Całokształt materiału dowodowego pozwala również wnioskować o modus operandi sprawców, zakładającym wybór konkretnej ofiary przestępstwa właśnie na tej podstawie, że opuściła ona placówkę banku, a więc posiada przy sobie większą ilość gotówki. Przypisanie zamiaru bezpośredniego zabarwionego dokonania kradzieży nie jest przecież uwarunkowane tym, by sprawca z góry znał dokładną wartość mienia, które zamierza ukraść. Uwzględniając powyżej przedstawioną argumentację, wobec niestwierdzenia jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia kasacji, podlegała ona oddaleniu jako oczywiście bezzasadna. II KK 84/24 5 Jednocześnie, na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami postępowania kasacyjnego obciążono skazanego nie znajdując podstaw do zwolnienia go z tego obowiązku. Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. [SOP] [PGW] [ms]