II PZ 15/14

Sygn. akt II PZ 15/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 listopada 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący) SSN Romualda Spyt (sprawozdawca) SSA Piotr Prusinowski w sprawie z powództwa T. B. przeciwko II Liceum Ogólnokształcącemu w […] o odprawę, wynagrodzenie, zadośćuczynienie i wydanie świadectwa pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 listopada 2014 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w L. z dnia 19 marca 2014 r., oddala zażalenie. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w L. postanowieniem z dnia 19 marca 2014 r., po rozpoznaniu sprawy z powództwa T. B. przeciwko II Liceum Ogólnokształcącemu w L. o odprawę, wynagrodzenie, zadośćuczynienie i wydanie świadectwa pracy od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 12 grudnia 2013 r., odrzucił skargę kasacyjną powoda od wyroku tego Sądu z dnia 12 grudnia 2013 r. z uwagi na niezachowanie przymusu adwokacko-radcowskiego, o którym mowa w art. 871 § 1 k.p.c. Sąd wskazał, że skutki niezachowania przymusu adwokacko-radcowskiego reguluje ogólnie art. 130 § 5 k.p.c., nakazujący dokonanie zwrotu pisma dotkniętego brakiem bez wzywania do jego usunięcia, a w odniesieniu do środków zaskarżenia objętych przymusem obowiązują unormowania szczególne 2 przewidujące ich odrzucenie. Sporządzenie skargi kasacyjnej osobiście przez stronę pozbawioną zdolności postulacyjnej jest dotknięte brakiem nieusuwalnym i powoduje konieczność jej odrzucenia jako niedopuszczalnej i to bez wzywania do uzupełnienia tego braku. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł powód T. B., zarzucając błędną wykładnię przepisu art. 130 § 5 k.p.c. w związku z art. 398 i art. 370 k.p.c., przez przyjęcie, że wniesienie przez stronę postępowania niebędącą adwokatem lub radcą prawnym skargi kasacyjnej podlega odrzuceniu, a nie wezwaniu do usunięcia braków formalnych przez jej podpisanie przez pełnomocnika profesjonalnego. W uzasadnieniu wskazano, że „Sąd pierwszej instancji błędnie dokonał wykładni wskazanych przepisów przyjmując, że brak formalny w postaci niepodpisania skargi kasacyjnej przez osoby wymienione w art. 871 § 1 tudzież § 2 k.p.c. stanowi brak nieusuwalny, skutkujący odrzuceniem skargi kasacyjnej. Oczywiście pojęcie „brak nieusuwalny” wynikający z pojęcia niedookreślonego jakim posłużył się ustawodawca w art. 370 k.p.c. powoduje, iż Sąd drugiej instancji odrzucając skargę kasacyjną odrzucił skargę, gdzie w ocenie skarżącego winien zwrócić skargę bez wzywana do usunięcia braków zgodnie z treścią art. 130 § 5 k.p.c. W ocenie strony skarżącej winna ona mieć prawo uzupełnienia braku skargi poprzez jej podpisanie przez profesjonalnego pełnomocnika i tym samym poświadczenie jej odpowiedniego poziomu oraz zachowania rygoryzmu przewidzianego przez prawo dla tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, o ile spełniałaby on takowe wymogi w ocenie ustanowionego pełnomocnika. Ocena, iż wniesiona przez powoda skarga kasacyjna jest dotknięta brakiem nieusuwalnym mieszczącym się w pojęciu zawartym w treści art. 370 k.p.c. w ocenie powoda jest błędne.” Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest nieuzasadnione. Odrzucona przez Sąd drugiej instancji skarga kasacyjna, została sporządzona z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. Stosownie do powołanego przepisu, w postępowaniu przed Sądem Najwyższym 3 obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów i radców prawnych, co oznacza, iż skarga kasacyjna czy też zażalenie powinny być sporządzone i podpisane przez profesjonalnego pełnomocnika, chyba że strona jest osobą mającą kwalifikacje wskazane w § 2 tegoż artykułu. Jeżeli zatem została ona wniesiona przez samą stronę, nie zaś przez jedną z osób wyszczególnionych w przywołanym przepisie, to sytuacji tej nie traktuje się w kategoriach braków formalnych (podlegających uzupełnieniu przez jej podpisanie przez profesjonalnego pełnomocnika), lecz w aspekcie dopuszczalności skargi kasacyjnej. Konsekwencją braku zdolności postulacyjnej strony jest niedopuszczalność skargi kasacyjnej skierowanej przez nią osobiście do Sądu Najwyższego, prowadząca do odrzucenia tego środka odwoławczego bez wzywania o jego uzupełnienie (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 lutego 2012 r., V CZ 132/11, LEX nr 1164756; z dnia 21 września 2011 r., I CZ 59/11 LEX nr 964456; z dnia 5 października 2010 r., IV CZ 67/12, LEX nr 1232817), na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. - gdy postanowienie w tym przedmiocie wydaje sąd drugiej instancji. Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.