II KO 25/21

Izba Karna2021-04-21

Skład orzekający: Marek Pietruszyński

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy w sytuacji, gdy sąd właściwy miejscowo według zasad ogólnych jest jednocześnie instytucją pokrzywdzoną przestępstwem stanowiącym przedmiot oskarżenia, należy przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że sytuacja, w której sąd właściwy miejscowo jest jednocześnie instytucją pokrzywdzoną przestępstwem, jest nie do pogodzenia z dobrem wymiaru sprawiedliwości, w szczególności z aspektem bezstronności i swobody wyrokowania. W takim przypadku, kierując się dobrem wymiaru sprawiedliwości, Sąd Najwyższy przekazuje sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.
Stan faktyczny
Sąd Rejonowy w W. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy dotyczącej oskarżonego A. P. o przestępstwo z art. 300 § 3 k.k. do rozpoznania innemu sądowi. Powodem wniosku była okoliczność, że Sąd Rejonowy w W. jest jedną z potencjalnie pokrzywdzonych instytucji czynem oskarżonego.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt II KO 25/21 POSTANOWIENIE Dnia 21 kwietnia 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński w sprawie A. P. oskarżonego o przestępstwo z art. 300 § 3 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 kwietnia 2021 r. wniosku Sądu Rejonowego w W. zawartego w postanowieniu z dnia 16 marca 2021 r., sygn. akt II K (…) o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. postanowił: przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W. UZASADNIENIE Wystąpienie Sądu Rejonowego w W. zasługiwało na uwzględnienie. Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, że nie do pogodzenia z dobrem wymiaru sprawiedliwości – w aspekcie bezstronności i swobody wyrokowania – jest sytuacja, w której sąd właściwy miejscowo według zasad ogólnych miałby rozpoznawać sprawę oskarżonego będąc jednocześnie instytucją pokrzywdzoną przestępstwem stanowiącym przedmiot oskarżenia (zob. następujące postanowienia SN: z 7.04.2006 r., III KO 20/06; z 19.08.2003 r., II KO 33/03, OSNwSK 2003/1, poz. 1716; z 21.04.2004 r., III KO 4/04, OSNwSK 2004/1, poz. 759; z 21.04.2004 r., III KO 7/04, OSNwSK 2004/1, poz. 762; z 19.05.2006 r., IV KO 31/06; z 2.04.2004 r., V KO 13/04, OSNwSK 2004/1, poz. 684; z 17.08.2004 r., V KO 48/04, OSNwSK 2004/1, poz. 1449; z 29.11.2002 r., V KO 54/02; z 2 15.10.2003 r., IV KO 41/03, OSNwSK 2003/1, poz. 2149; z 8.06.2005 r., IV KO 35/05, OSNwSK 2005/1, poz. 1121). Taka właśnie sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, albowiem jednym z potencjalnie pokrzywdzonych czynem oskarżonego A. P. jest Sąd Rejonowy w W. (poz. 397 wykazu pokrzywdzonych), co trafnie dostrzegł Sąd kierujący wystąpienie. W takim stanie rzeczy Sąd Najwyższy, kierując się dobrem wymiaru sprawiedliwości, na podstawie art. 37 k.p.k. przekazał sprawę tego oskarżonego do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, tj. Sądowi Rejonowemu w W. Z tego względu postanowiono jak w części dyspozytywnej.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 300 § 3 KKart. 37 KPK§ 3

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 15.07.2026. · PDF źródłowy