IV KK 219/16

Sygn. akt IV KK 219/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lipca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski (przewodniczący) SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca) SSN Włodzimierz Wróbel Protokolant Danuta Bratkrajc w sprawie J. K. skazanej z art. 464 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 6 lipca 2016 r. na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. kasacji, wniesionej na korzyść skazanej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 26 stycznia 2016 r. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w B. do ponownego rozpoznania UZASADNIENIE J. K. postawiono zarzuty tego, że: 1 – w okresie od dnia 20 grudnia 2014r., a nie później niż 23 stycznia 2015r. w bliżej nieustalonym miejscu na terytorium Rzeczypospolitej 2 Polskiej zabrała w celu przywłaszczenia 18 kart pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowiących własność 18 wskazanych imiennie obywatelek Koreańskiej Republiki Ludowo Demokratycznej i w ten sposób usunęła wyżej wymienione dokumenty, którymi nie miała prawa wyłącznie rozporządzać, trwale pozbawiając uprawnione osoby władztwa nad nimi tj. popełnienia przestępstwa z art. 464 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach i art. 276 k.k. przy zastosowaniu art. 11§2 k.k. 2 – w dniu 24 kwietnia 2015r. w B. naruszyła nietykalność cielesną funkcjonariusza Straży Granicznej – M. B. podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków polegających na zatrzymaniu osoby, w ten sposób, że kopnęła go w lewe ramię, ugryzła lewą dłoń oraz podrapała po rękach, przez co powstały obrażenia w postaci zasinienia i zaczerwienienia oraz otarcie naskórka ramienia lewego, zaczerwienienia i ślady odciśniętych zębów na dłoni lewej, które spowodowały naruszenie czynności narządu jego ciała nie trwające dłużej niż 7 dni tj. popełnienia przestępstwa z art. 222§1 k.k. w zw. z art. 157§2 k.k. przy zastosowaniu art. 11§2 k.k. W dniu 26 listopada 2015r. Prokuratura Rejonowa w C. skierowała do Sądu Rejonowego w B. wniosek o wydanie w przedmiotowej sprawie wyroku skazującego w trybie art. 335§1 k.p.k. i wymierzenie uzgodnionych z podejrzaną kar: za czyn pierwszy 10 miesięcy pozbawienia wolności, za drugi zaś 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary łącznej roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata, a także grzywny w kwocie 80 stawek dziennych po 10 zł każda i świadczenia pieniężnego w kwocie 200 zł na rzecz Funduszu pomocy pokrzywdzonym oraz pomocy postpenitencjarnej. Sąd Rejonowy w B. na posiedzeniu w dniu 26 stycznia 2016r. uwzględnił wniosek i wydał wyrok w sprawie III K …/15, którym uznał oskarżoną winną popełnienia zarzuconych jej czynów i wymierzył uzgodnioną karę z tą różnicą, że nie orzekł o warunkowym zawieszeniu wykonania orzeczonej kary łącznej. Wyrok ten uprawomocnił się nie będąc zaskarżony przez żadną ze stron. 3 Obecnie kasację od tego orzeczenia, w części dotyczącej orzeczenia o karze, wywiódł na korzyść skazanej Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny i podniósł w niej zarzut: - rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia przepisów prawa procesowego, to jest art. 343§ 6 i 7 k.p.k. w zw. z art. 335§1 k.p.k. polegającego na orzeczeniu wobec J. K. kary łącznej roku pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, mimo uwzględnienia wniosku prokuratora o skazanie oskarżonej na uzgodnioną z nią wcześniej karę łączną roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby. Podnosząc powyższe Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w B. do ponownego rozpoznania w tym zakresie . Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja jest oczywiście zasadna tak, jak wymaga tego art. 535§5 k.p.k. Bezsprzecznie ma rację skarżący podnosząc, że zgodnie z treścią art. 343§6 k.p.k. Sąd orzekający na posiedzeniu w trybie art. 335 k.p.k. miał możliwość jedynie wydania wyroku o treści zawnioskowanej przez prokuraturę i uzgodnionej z oskarżoną albo zwrotu sprawy. Nie istniała natomiast możliwość wydania wyroku o treści innej niż zawnioskowana. Jak wynika z akt sprawy, w istocie nie było też intencją Sądu wydawanie wyroku o treści innej niż wynikająca z wniosku – świadczy o tym próba sprostowania jego treści postanowieniem z dnia 9 marca 2016r. Równie oczywistym jest i to, że zapadły w sprawie wyrok nie mógł zostać w omawianym zakresie sprostowany w trybie art. 105 k.p.k. W tej sytuacji, wobec całkowitej bierności Prokuratury Rejonowej i obrońcy z urzędu, konieczne było wniesienie kasacji przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego. W tych okolicznościach, zarzut podniesiony w kasacji ocenić należy jako oczywiście zasadny. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy będzie zobowiązany orzec nowe kary, czyniąc to w zgodzie z obowiązującymi przepisami. 4 Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. eb