IV KO 43/19

Sygn. akt IV KO 43/19 POSTANOWIENIE Dnia 4 czerwca 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 4 czerwca 2019 r. w sprawie zażalenia K. R. i M. R. na postanowienie z dnia 28 grudnia 2018 r., sygn. akt PR 4 Ds.[…] (RPS […]) o odmowie wszczęcia dochodzenia, wniosku Sądu Rejonowego w O. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. postanowił: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w O. postanowieniem z dnia 22 marca 2019 r., wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy o sygn. akt PR 4 Ds.[…] (RPS […]), do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. W złożonym wniosku powołano się na fakt, iż przedmiotowe postępowanie dotyczy adw. H. S. będącego członkiem Okręgowej Rady Adwokackiej w K., który od wielu lat wykonuje swój zawód na obszarze właściwości Sądu Okręgowego w K.. Jest nadto dobrze znany sędziom Sądu Rejonowego w O., niektórym także na gruncie towarzyskim. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Argumenty podniesione przez Sąd Rejonowy we wniosku nie przekonują bowiem, aby w sądzie tym brak było warunków do rozpoznania sprawy w sposób w pełni obiektywny. Nie zachodzą więc wymagane przez art. 37 k.p.k., szczególne okoliczności uzasadniające odstąpienie od właściwości miejscowej ustalonej na podstawie obowiązujących przepisów. 2 Podnieść należy, że przedmiotem rozpoznania i oceny przez Sąd Rejonowy w O. mają być zażalenia na postanowienie zatwierdzone przez prokuratora Prokuratury Rejonowej (k. 36v) z dnia 28 grudnia 2018 r. odmawiające, na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., wszczęcia dochodzenia w sprawie nakłaniania w okresie od 4 grudnia 2017 r. do bliżej nieokreślonego dnia w miesiącu marcu 2018 r. w O., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru D.S. do popełnienia przez niego czynu zabronionego polegającego na spowodowaniu pobicia K. R. oraz M. R., tj. popełnienia czynu z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Z powyższego wynika, że w przedmiotowej sprawie postępowanie nie było prowadzone wobec określonej osoby czy osób i oznacza to, że postępowanie zażaleniowe będzie dotyczyć jedynie weryfikacji podstaw i zasadności wydania zaskarżonej decyzji. W bogatym orzecznictwie Sądu Najwyższego podnosi się, że sam fakt, że postępowanie dotyczy adwokata wykonującego zawód w obrębie sądu właściwego do rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego - jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – nie oznacza automatycznie, że zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 37 k.p.k. W tego typu sytuacjach sędziowie swoją postawą winni dowodzić, że wolni są od jakichkolwiek pozaprocesowych wpływów, a poprzez sprawne i wnikliwe rozpoznanie zażalenia budować autorytet wymiaru sprawiedliwości. W razie natomiast, gdyby sędziego i tego adwokata łączyła bliska znajomość na gruncie towarzyskim, w pierwszej kolejności zastosowanie winien znaleźć przepis art. 41 k.p.k. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.