IV CNP 27/14

Sygn. akt IV CNP 27/14 POSTANOWIENIE Dnia 7 listopada 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie ze skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 16 stycznia 2012 r., w sprawie z powództwa K. D. przeciwko Przedsiębiorstwu Budowlanemu N. Spółce z o.o. w T. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 listopada 2014 r., 1) odrzuca skargę; 2) oddala wniosek strony pozwanej o zasądzenie kosztów postępowania skargowego. 2 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2012 r. Sąd Okręgowy w T. w wyniku apelacji strony pozwanej zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji zasądzający od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 49 486,84 zł z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu i oddalił powództwo oraz orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego. W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego wyroku powód wskazał, że spełnia ona warunek formalny określony w art. 4245 § 5 k.p.c., gdyż zaskarżone orzeczenie nie podlega kontroli kasacyjnej i jego zmiana nie jest możliwa w drodze innych środków prawnych, bowiem nie zachodzą podstawy nieważności ani restytucyjne. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, wykazanie istnienia konstrukcyjnej przesłanki skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przewidzianej w art. 4245 § 1 pkt 5 ( błędnie określonej przez skarżącego jako przesłanka wskazana w art. 4245 § 5 k.p.c.), wymaga wykazania - w wyczerpującym i wszechstronnym wywodzie prawnym - że wzruszenie prawomocnego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarżący musi zatem wykazać (a nie tylko „wskazać”, „stwierdzić”, „przytoczyć”, czy „uwiarygodnić”), że nie istniały i nie istnieją żadne środki prawne pozwalające na wzruszenie zaskarżonego prawomocnego orzeczenia. Wymaga to przedstawienia wszystkich możliwych środków służących wzruszeniu prawomocnego orzeczenia i wykazania w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości, że nie mógł i nie może z nich skorzystać ( porównaj między innymi postanowienia z dnia 27 stycznia 2006 r. III CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140 i z dnia 16 kwietnia 2014 r. IV CNP 65/13, niepubl.). Nie spełnia tego wymagania lakoniczne stwierdzenie powoda, że zaskarżone orzeczenie nie podlega kontroli kasacyjnej i jego zmiana w drodze innych środków prawnych nie jest możliwa, gdyż nie zachodzą podstawy nieważności ani restytucyjne. Skarżący nie wskazał wszystkich istniejących środków służących wzruszeniu 3 prawomocnego orzeczenia ani nie przedstawił żądnego wywodu prawnego wskazującego przyczyny, z powodu których nie mógł ze środków tych skorzystać. Nie wykazał zatem istnienia przewidzianej w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. przesłanki konstrukcyjnej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Biorąc to pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 odrzucił skargę. Wniosek strony pozwanej o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania skargowego został oddalony zarówno dlatego, że złożono go w piśmie nie będącym odpowiedzią na skargę, gdyż wniesionym po terminie przewidzianym w art. 3987 § 1 w zw. z art. 42412 k.p.c., a zatem nie wywołującym żadnych skutków prawnych związanych z wniesieniem odpowiedzi na skargę, w tym skutku w postaci możliwości żądania kosztów postępowania skargowego, jak również dlatego, że wniosek dotyczy tylko sytuacji oddalenia skargi. Nie obejmuje zatem żądania zasądzenia kosztów w razie wydania przez Sąd Najwyższy innych orzeczeń, w tym orzeczenia, które zapadło w sprawie, o odrzuceniu skargi.