I CSK 1420/25

WyrokIzba Cywilna2025-08-01

Skład orzekający: Ewa Stefańska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga kasacyjna dotycząca braku jurysdykcji krajowej, opartej na wykładni art. 7 pkt 2 rozporządzenia nr 1215/2012 i art. 1097 k.p.c., może zostać przyjęta do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, jeśli skarżący podnosi jedynie wątpliwości co do trafności stanowiska sądu drugiej instancji w konkretnej sprawie?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jeśli wskazane przez skarżącego zagadnienia prawne stanowią jedynie polemikę z rozstrzygnięciem sądu drugiej instancji w konkretnej sprawie, a nie dotyczą kwestii doniosłych z punktu widzenia rozwoju prawa lub jednolitości orzecznictwa. Instytucja przedsądu (art. 3989 § 1 k.p.c.) ma na celu selekcję skarg pod kątem realizacji celu, jakim jest zapewnienie rozwoju prawa i prawidłowej wykładni, a nie rozpoznawanie spraw w kolejnej instancji.
Stan faktyczny
Powód J.S. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Katowicach, które oddaliło zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu pozwu. Powództwo zostało odrzucone z powodu braku jurysdykcji krajowej. Sąd drugiej instancji uznał, że w sprawie nie występują przewidziane w art. 7 pkt 2 Rozporządzenia nr 1215/2012 odstępstwa od ogólnych zasad jurysdykcji.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Pełny tekst orzeczenia

I CSK 1420/25 POSTANOWIENIE 1 sierpnia 2025 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Ewa Stefańska na posiedzeniu niejawnym 1 sierpnia 2025 r. w Warszawie w sprawie z powództwa Z.Z., S.S. i J.S. przeciwko F.B., M.B. i Niemieckiemu Urządowi Pracy o ustalenie i zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej J.S. od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 25 listopada 2024 r., I ACz 1981/24, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. (M.T.) UZASADNIENIE Powód J.S. wniósł skargę kasacyjną od postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 25 listopada 2024 r. w sprawie przeciwko F.B., M.B. i Niemieckiemu Urzędowi Pracy o ustalenie i zapłatę. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: (1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne; (2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) zachodzi I CSK 1420/25 2 nieważność postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony – co należy podkreślić – wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie obejmuje zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione. Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych związanych z wykładnią art. 7 pkt 2 rozporządzenia nr 1215/2012 i art. 1097 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania w sprawie (zob. postanowienia SN: z 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05; z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07; z 26 września 2005 r., II PK 98/05, i z 10 maja 2019 r., I CSK 627/18). I CSK 1420/25 3 Wskazane przez skarżącego wątpliwości co do wykładni powołanych przepisów prawa są w istocie pytaniami o trafność stanowiska Sądu odwoławczego wyrażonego w związku z rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy i polemiką z tym stanowiskiem, związaną z zastosowaniem konkretnych przepisów prawa. Zaskarżonym postanowieniem Sąd II instancji oddalił zażalenie na postanowienie Sądu I instancji odrzucające pozew, z uwagi na brak jurysdykcji krajowej, który na podstawie art. 1099 k.p.c. sąd bierze pod rozwagę z urzędu w każdym stanie sprawy. Sąd ten uznał, że w przedmiotowej sprawie nie występują przewidziane w art. 7 pkt 2 Rozporządzenia odstępstwa, stąd nie można go zastosować. Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). (M.T.) [r.g.]

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 3989 § 1 KPCart. 3989 KPCart. 3989 § 1 pkt 1art. 7 pkt 2art. 1097 KPCart. 3989 § 1 pkt 1 KPCart. 1099 KPCart. 3989 § 2 KPC§ 1§ 1 pkt 1§ 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 15.07.2026. · PDF źródłowy