II CSK 152/13

Sygn. akt II CSK 152/13 POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa […] "Z." - Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. przeciwko "S." - Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 października 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanej kwotę 3600,- (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 10 lipca 2012 r., na skutek apelacji powoda […] Z. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. oraz apelacji pozwanego S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P., zmieniony został wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia 6 marca 2012 r. w ten sposób, że w pkt II tego wyroku zasądzone zostało od pozwanego na rzecz powoda 367 592,71 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 21 czerwca 2011 r. do dnia zapłaty oraz w pkt III przez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda 51 651 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu; w pozostałym zakresie apelacja powoda została oddalona. Oddalona też została apelacja pozwanego i zasądzone koszty procesu w postępowaniu apelacyjnym. Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia były ustalenia dokonane przez Sąd pierwszej instancji z pewną zmianą dokonaną wskutek rozpoznania apelacji, podstawę prawną stanowiły przepisy trafnie zastosowane przez Sąd pierwszej instancji w postaci przyznania naruszenia przez pozwanego art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (jedn. tekst Dz.U. z 2003 r., Nr 153, poz. 1503 ze zm.) i oparcia roszczenia powoda na art. 18 ust. 1 pkt 5 tej ustawy (dalej jako u.z.n.k.). Sąd Apelacyjny nie podzielił zarzutu powoda co do naruszenia art. 481 § 1 k.c. w związku z art. 18 ust. 1 pkt 5 u.z.n.k. i art. 455 k.c., powołując się na utrwaloną linię orzecznictwa, zgodnie z którą zobowiązanie z bezpodstawnego wzbogacenia jest zobowiązaniem bezterminowym i odsetki należą się od niego od chwili wezwania o jego zwrot (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 1991 r., III CZP 2/91, OSNC 1991, nr 7, poz. 93). W skardze kasacyjnej, opartej o art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. powód zarzucił zaskarżonemu wyrokowi oczywiste naruszenie art. 455 k.c. w związku z art. 18 ust. 1 pkt 5 u.z.n.k. przez wadliwe przyjęcie, że zobowiązanie z bezpodstawnego wzbogacenia jest zobowiązaniem bezterminowym, przez co odsetki od niego należą się dopiero od chwili wezwania o jego zwrot. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 3 ewentualnie orzeczenie o istocie sprawy i uwzględnienie powództwa w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o odmówienie jej przyjęcia, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga nie może zostać przyjęta do rozpoznania, ponieważ nie spełnia przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. W jednozdaniowym wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód powołał się na art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., wskazując na potrzebę wykładni przepisów art. 455 k.c. w związku z art. 18 ust. 1 pkt 5 u.z.n.k., budzących poważne wątpliwości i rozbieżności w orzecznictwie. Pod koniec uzasadnienia skargi pełnomocnik powoda jeszcze raz powtarza to samo stwierdzenie, wskazując jako jego podstawę art. 3989 § 1 pkt 2 w związku z art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. oraz dodając, że „nie jest bowiem jednolite spojrzenie judykatury na kwestię interpretacji i określenia pojęcia wymagalności roszczenia - szczególnie w przypadku zobowiązań bezterminowych, co wynika ze wskazanych powyżej orzeczeń i poglądów w nich wyrażonych”. Niestety, skarżący powiązał uzasadnienie podstaw kasacyjnych z uzasadnieniem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, co nie tylko jest uchybieniem procesowym, ale czyni sam wniosek zupełnie nieczytelny. W rozpoznawanej sprawie jest to tym bardziej widoczne, że poprzez wywód dowodzący słuszności twierdzeń skarżącego, opierającego skargę na konkretnych przepisach prawa, nie można się dopatrzeć w bardzo lapidarnym uzasadnieniu, w jakich orzeczeniach Sądu Najwyższego znajdują się sygnalizowane we wniosku rozbieżności, na czym one polegają, jakie jest wobec nich zdanie doktryny i stanowisko skarżącego, będące w swojej całości profesjonalnie przygotowanym wywodem prawniczym. Mimo wielokrotnie wypowiadanym przez Sąd Najwyższy stanowiskiem co do formy i zawartości wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, po to aby odpowiadał istocie art. 3984 § 2 k.p.c. - przedłożony wniosek żadnych tych wymagań nie spełnia, nie przekonuje zatem, aby rozważając przesłanki z art. 3989 § 1 k.p.c. uznać je za wypełnione do przyjęcia skargi do rozpoznania. 4 Mając to na uwadze, należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania, rozstrzygając o kosztach postępowania na podstawie art. 98 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. aw jw