II KK 122/15

Sygn. akt II KK 122/15 POSTANOWIENIE Dnia 28 maja 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Sobczak na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.) po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2015 r. sprawy M. W. skazanego z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 26 listopada 2014 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 30 września 2013 r. p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, 3) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. W. - Kancelaria Adwokacka w L. - kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym 23 % podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie kasacji z urzędu. UZASADNIENIE M. W. wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia 30 września 2013 r., sygn. akt […], został skazany za czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., na karę 3 lat 2 pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 220 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na kwotę 10 zł (pkt VII wyroku). Orzeczeniem tym rozstrzygnięto także o przepadku korzyści majątkowych osiągniętych z przestępstwa, dowodach rzeczowych oraz zaliczeniu tymczasowego aresztowania na poczet orzeczonej kary. Na skutek wywiedzionych od tego wyroku apelacji, w tym m. in. przez skazanego i jego obrońców, Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt […], zmienił zaskarżony wyrok, także w odniesieniu do M. W., w ten sposób, iż z podstawy wymiaru kary wyeliminował art. 56 ust. 1 cyt. ustawy. W pozostałym zaś zakresie zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy. Kasację od wyroku Sądu II instancji wywiódł obrońca skazanego M. W. zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego, w pierwszym rzędzie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., polegające na oparciu ustaleń faktycznych na zeznaniach świadka R. F., które są jedynie pomówieniami i nie zostały zweryfikowane innym materiałem dowodowym, oraz nie odniesieniu się Sądu II instancji w uzasadnieniu wyroku dlaczego w przypadku tego skazanego Sąd uznał za zasadne oparcie się tylko i wyłącznie na pomówieniu, jeżeli żaden inny świadek nie wymienia osoby M. W. jako powiązanego ze sprawą- co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia. Po drugie naruszenie art. 410 k.p.k. i art. 7 k.p.k., poprzez bezrefleksyjne – zdaniem obrońcy - uznanie przez Sąd Okręgowy za słuszne ustaleń Sądu I instancji w zakresie prognozy kryminologicznej dla oskarżonego. Wreszcie podniósł naruszenie art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 5 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., polegającą na powtórzeniu przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego bez dokonania własnej analizy zarzutów apelacji, wyjaśnieniu motywów, którymi kierował się Sąd uznając M. W. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, w oderwaniu od zasad określonych w art. 5 § 1 k.p.k. i art. 7 k.p.k. pominięciu w ogóle kwestii nieudowodnienia w toku całego postępowania okoliczności działania przez skazanego w środowisku związanym z dystrybucją narkotyków w rozumieniu art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. 3 Skarżący wniósł o uniewinnienie skazanego od popełnienia zarzucanego mu czynu ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu II instancji i wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy, zważył, co następuje: Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym, dlatego podlega oddaleniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Koniecznym już na wstępie niniejszych rozważań jest uwypuklenie, iż złożona przez obrońcę skazanego M. W. kasacja i jej zarzuty nie spełniają kryteriów art. 523 § 1 k.p.k. Zgodnie z tym bowiem przepisem kasację można wnieść z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeśli mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Autor skargi wprawdzie wskazał na – jego zdaniem – niepełną i nierzetelną kontrolę przez Sąd odwoławczy orzeczenia Sądu Rejonowego, jednakże analiza tak sformułowanych zarzutów, co więcej przywołanej na ich poparcie argumentacji skonfrontowane z uzasadnieniem Sądu II instancji, obnażyła po pierwsze bezzasadność tychże twierdzeń, po wtóre rzeczywisty cel skargi, który zdecydowanie wykracza poza możliwości postępowania kasacyjnego. Skarżącemu najwyraźniej idzie o dokonanie ponownej kontroli i weryfikacji ustaleń faktycznych w sprawie oraz ocenę poszczególnych dowodów, które legły u podstaw uznania winnym i skazania M. W. Tym niemniej, spełnienie oczekiwań obrońcy nie może dokonać się w postępowaniu kasacyjnym z uwagi na jasne i klarowne ograniczenia ustawodawcy w tym zakresie, co było już wielokrotnie komentowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Podkreślić wyraźnie jeszcze raz należy, iż kwestionowanie ustaleń faktycznych na tym etapie postępowania jest niedopuszczalne i nie znajduje aprobaty. Odnosząc się do zarzutów, gdzie zasugerowano niewłaściwą i niepełną kontrolę wyroku Sądu Rejonowego, wskazać trzeba, iż są one bezzasadne w stopniu oczywistym. Sąd Okręgowy przeprowadził rzetelną i kompleksową kontrolę wyroku Sądu I instancji, nie pomijając żadnego z wywiedzionych w apelacji zarzutów. Z przeprowadzonych w tym zakresie czynności sporządził logiczne i 4 jasne uzasadnienie przedstawiając w nim kierunek i rezultat przyjętych dociekań. Motywy odrzucenia zarzutów apelacyjnych są jak najbardziej pełne i wystarczające stąd też nie budzą – wbrew twierdzeniom obrońcy - najmniejszych wątpliwości. Nie można przy tym zgodzić się ze skarżącym, iż Sąd Okręgowy niejako „na ślepo” przyjął argumentację Sądu Rejonowego samodzielnie nie analizując apelacyjnych wywodów. Przeczy temu twierdzeniu w szczególności zawartość i siła argumentów uzasadnienia zaskarżonego wyroku, która ze wszech miar osadzona jest w zgromadzonych i poprawnie ocenionych dowodach i ustalonych na ich postawie faktach. Skarżący nie godzi się ze skazaniem M. W., i nie akceptuje, że nastąpiło to w oparciu o zeznania R. F. Za wszelką cenę pragnie dyskredytacji tychże depozycji jako wartościowego źródła dowodowego. Celowo nie zauważa, że właśnie zeznaniom tego świadka poświęcono najwięcej uwagi. Specyfika sytuacji procesowej małego świadka koronnego wymusza na Sądzie uważną i skrupulatną ocenę takich zeznań, co nie zostało przeoczone przez Sądy obu instancji. Sąd Rejonowy na str. 8 -11 uzasadnienia dokonał drobiazgowej analizy tego dowodu, konfrontując go z pozostałymi faktami w tym i z nieosobowymi źródłami w postaci zapisów z zabezpieczonego telefony komórkowego. Sąd Okręgowy zeznaniom R. F. poświęcił zaś rozważania na str. 20 i n. uzasadnienia. Na tych kartach przedstawił wystarczającą i logiczną argumentację z jakich powodów wszelkie próby podważenia ich wartości nie mogły wywrzeć jakiegokolwiek skutku. Zawarta tam argumentacja jest przekonywająca i nie wymagająca szerszego przytoczenia w tym miejscu. Wina skazanego ponad wszelką wątpliwość została w sprawie udowodniona i wykazana. Jeśli chodzi o zarzut skarżącego zawarty w pkt 2 kasacji, to w pełni podzielić należy twierdzenie prokuratora, że nie został on należycie skonstruowany i uzasadniony. Z tych też powodów nie ma możliwości przejrzenia zamysłu skarżącego w omawianej inkryminacji a skoro tak, to nie ma też możliwości odniesienia się do niego. Reasumując ocenić należy, iż zarzuty skarżącego stanowią jedynie nieudolną polemikę z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w sprawie, zawierają 5 subiektywną, oderwaną od realiów, nie popartą rzeczowymi argumentami ich ocenę, dlatego nie są w stanie wywrzeć skutku zgodnego z kierunkiem skargi. Złożony przez obrońcę wniosek o zasądzenie kosztów udzielonej pomocy prawnej zasługuje na uwzględnienie. Znajduje on przede wszystkim podstawę prawną w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 Nr 146, poz. 1188), zaś wysokość zasądzonej kwoty wynika z § 14 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. Nr 461). Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.