FSK 1608/04

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Rypina (spr.), Sędziowie NSA Maria Dożynkiewicz, Antoni Hanusz, Protokolant Ewa Głowacka, po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2005 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Moniki R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 26 marca 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 3880/01 dotyczącego sprawy ze skargi Moniki R. na decyzję Izby Skarbowej w O. z dnia 18 października 2001 r., (...) w przedmiocie określenia należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę Moniki R. na decyzję Izby Skarbowej w O. z dnia 18 października 2001 r. w przedmiocie określenia należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wyjaśnił, iż istota zarzutu sprowadza się do kwestii nieuznania przez organy podatkowe za koszty uzyskania przychodów w Zajeździe "M." w W. wydatków dotyczących nieruchomości w T., tj. odpisu amortyzacyjnego, jak i kosztów dotyczących zakupionego obiektu oraz zakupu 400 szt. plastikowych beczek. Sąd stwierdził, powołując się na art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 90 poz. 416/ oraz par. 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych /Dz.U. nr 6 poz. 35 ze zm./, iż organy podatkowe dokonały prawidłowych ustaleń, iż przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła jeszcze środka trwałego, gdyż nie tylko nie była kompletna i zdatna do użytku w dniu wprowadzenia do ewidencji, ale także w świetle poczynionych ustaleń przedmiotowa nieruchomość nie została nawet przyjęta do używania. Organy podatkowe obu instancji dokonały w tej mierze wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, m.in. w swoich ustaleniach organy oparły się na zapisach aktu notarialnego umowy kupna-sprzedaży nieruchomości, z którego bezspornie wynikało, iż obiekt nie był używany od 1996 r. i wymaga remontu kapitalnego. Fakt ten został potwierdzony również innymi dowodami, mianowicie zakresem prac wykonanych w 1998 r. w obiekcie, wynikających z opinii biegłego Bogusława R. /np. wymiana tynków, zasypywanie kanałów betonowych, wymiana instalacji sanitarnej/, jak też protokołem oględzin dokonanych przez Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 15 czerwca 2000 r., z którego bezspornie wynikało, iż nawet w roku 2000 nie były ukończone wszystkie roboty budowlane w obiekcie w T. Organy podatkowe zbadały, wbrew twierdzeniom skarżącej, kwestię związaną z wykorzystywaniem przez podatnika budynków na potrzeby działalności prowadzonej w Zajeździe "M.", a więc do przechowywania warzyw, opakowań, prowadzenia przetwórstwa kapusty i ogórków dla działalności własnej. W tym zakresie również dokonano wszechstronnej analizy zebranego materiału dowodowego. Zakres przeprowadzanych w 1998 r. prac budowlanych, fakt, iż przedmiotem magazynowania miała być żywność, dokładna analiza zakresu działalności prowadzonej w ramach Zajazdu "M." wskazywała, iż działalność podnoszona przez skarżącą w budynkach w T. - nie miała miejsca. W ocenie Sądu zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji słusznie uznały, w oparciu o całokształt zebranych dowodów w sprawie, iż nieruchomość nie była w 1998 r. w jakiejkolwiek części wykorzystywana na potrzeby działalności skarżącej, a skoro tak, to oczywiście bezzasadny jest zarzut, iż organy mogły co najwyżej dokonać korekty odpisów amortyzacyjnych, a nie w całości wyłączyć je z kosztów uzyskania przychodów. Zdaniem Sądu, za nietrafny należało uznać zarzut skarżącej, iż organy podatkowe pominęły dowód z opinii biegłego Bogusława R. oraz z oświadczeń zatrudnionych pracowników. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji bezspornie wynika, iż dowód z opinii powyższego biegłego powołanego przez stronę skarżącą był przedmiotem oceny. Podobnie jak oświadczenia pracowników, aczkolwiek odmówiono im wiarygodności z przyczyn wskazanych w decyzji Inspektora, jak też w decyzji Izby Skarbowej. Zaznaczyć należy, iż organy działały w ramach swobodnej oceny dowodów i nie można przypisać im dowolności. Skoro organy podatkowe uznały, iż obiekt w T. nie mógł być zaliczony do środków trwałych, gdyż nie nadawał się do użytku, wszelkie koszty związane z przystosowaniem środka trwałego do użytku, poniesione przed oddaniem do eksploatacji - zwiększają wartość środka trwałego i będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne naliczane od wartości początkowej budynku. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe obu instancji przepisów prawa w z związku z uznaniem, iż wydatek dotyczący zakupu 400 sztuk beczek wynoszący łącznie z opłatą skarbową 40.804,60 zł nie podlegał - zgodnie z art. 22 ust. 4 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zarachowaniu do kosztów uzyskania przychodów z chwilą jego poniesienia, gdyż nie stanowił kosztu uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy - z uwagi na brak związku z uzyskaniem przychodu w prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, skarżąca w toku całego postępowania podatkowego nie wykazała istnienia związku pomiędzy wydatkami poniesionymi na zakup wymienionych beczek, a przychodem. Ustalenia poczynione w tym zakresie przez organy podatkowe zdecydowanie przemawiają natomiast na rzecz poglądu przeciwnego i uznania, że zamiarem skarżącej było obciążenie kosztów prowadzonej działalności w W. kosztami uruchomienia przyszłej działalności w obiekcie w T. Pogląd ten został, zadaniem Sądu, poparty nader przekonywającą argumentacją. Ustalono w sprawie, iż skarżąca w badanym roku 1998, jak też do dnia kontroli w 2000 r. nie podjęła działalności w zakresie przetwórstwa warzywno-owocowego. W skardze kasacyjnej Monika R. zarzuciła wyrokowi: - naruszenie - poprzez błędną wykładnię - art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ oraz par. 2 ust. 1 w związku z par. 5 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.01.1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych /Dz.U. nr 6 poz. 35 ze zm./, - art. 122, 180, 187, 191 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 141 par. 4 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ i wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor polemizuje z ustaleniami organów podatkowych przyjętymi przez Sąd jako prawidłowe. Twierdzi, że nieruchomość w T. służyła jako magazyn, a po remoncie do produkcji i przetwórstwa. Wobec tego wywiedzione przez Sąd wnioski, że nieruchomość była niezdatna do używania w dacie zakupu, w ocenie autora skargi - są bezzasadne. Wywodzi nadto, że ustawodawca dopuszcza amortyzowanie części budynku, czego nie dostrzegł Sąd w rozpoznawanej sprawie. Podobnie wywodzi, że zakupione beczki służyły również do składowania i wywozu odpadów i zlewek przy działalności Zajazdu "M.". Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest bezzasadna. Autorka skargi kasacyjnej zarzucając wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a więc niewłaściwe odczytanie przez Sąd treści przepisu, winna wskazać jak zastosowany przepis winien być rozumiany. Natomiast z uzasadnienia skargi kasacyjnej dotyczącego tej podstawy wynika wprost, iż kwestionowany jest stan faktyczny przyjęty przez Sąd za podstawę rozstrzygnięcia. Sąd oceniając legalność zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej w O. z dnia 18 października 2001 r., zaakceptował stanowisko organów podatkowych sprowadzające się do stwierdzenia, że zakupiona nieruchomość w T. nie stanowiła środka trwałego, gdyż nie była kompletna, wymagała remontu - co wynika z treści aktu notarialnego dotyczącego zakupu nieruchomości. Kwestionując powyższą ocenę, strona winna powołać przepisy naruszonego prawa procesowego, natomiast w żadnym przypadku inna ocena /odmienna od oceny strony/ stanu faktycznego, dokonana przez Sąd nie stanowi naruszenia przepisów prawa materialnego /art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz par. 2 ust. 1 w zw. z par. 5 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych/. Podobnie kwestia wykorzystania części nieruchomości do działalności gospodarczej /magazyn/ odnosi się do przepisów procesowych, a nie materialnych, czego autorska skargi nie dostrzega. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego. Autorka skargi kasacyjnej w zarzucie dotyczącym przepisów postępowania wskazała przepisy Ordynacji podatkowej, które nie były i nie mogły być przez Sąd stosowane. Od dnia 1 stycznia 2004 r. sądy administracyjne orzekają na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec tego należy jednoznacznie stwierdzić, iż zarzut ten jest oczywiście chybiony. Również zarzut naruszenia art. 141 par. 4 ustawy p.p.s.a. należy uznać za bezzasadny. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wszystkie te elementy zostały w zaskarżonym wyroku zawarte. Skoro Sąd uznał, że zakupiona nieruchomość nie stanowiła środka trwałego, to tym samym bezzasadne byłyby wywody dotyczące częściowego wykorzystania tej nieruchomości. Odnośnie zakupionych beczek, na stronie 7 i 7 odwrót uzasadnienia zaskarżonego wyroku znajdują się obszerne, szczegółowe wywody dotyczące tej kwestii. W tej sytuacji skarga kasacyjna na podstawie art. 184 p.p.s.a. podlegała oddaleniu. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 cyt. ustawy.