FSK 1680/04

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Babiarz ( spr.), Sędziowie NSA Antoni Hanusz, Krystyna Nowak, Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej w Wydziale II ze skargi kasacyjnej Krzysztofa W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 kwietnia 2004 r. sygn. akt SA/Sz 407/02 w sprawie ze skargi Krzysztofa W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 4 lutego 2002 r. (...) w przedmiocie opłaty targowej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2004 r. /SA/Sz 407/02/ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Krzysztofa W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 4 lutego 2002 r. (...) w przedmiocie opłaty targowej. Podstawę prawną wyroku stanowiły przepisy art. 15 ust. 1 i 2, art. 19 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm. - zwana dalej u.p.o.l./ oraz art. 3 i art. 27 par. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm. - zwana dalej ord. pod./, a także par. 6 uchwały Rady Miasta w K. z dnia 19 grudnia 2000 r. (...) w sprawie określenia wysokości stawek podatków i opłat lokalnych na terenie miasta K. Z ustaleń faktycznych Sądu wynika, że Krzysztof W. w dniach szczegółowo wskazanych w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji organów podatkowych, a wynikających z meldunków inkasentów dokonywał sprzedaży artykułów przemysłowych ze stoiska usytuowanego na Bulwarze J. S. w K., a więc poza miejscem wyznaczonym przez właściwy organ gminy do prowadzenia działalności targowej. Był więc zobowiązany do uiszczenia wpłaty targowej według stawek uchwalonych uchwałą Rady Miasta K. w par. 6 ust. 2, których wysokość zależna była zarówno od sposobu prowadzenia sprzedaży i rodzaju sprzedawanego towaru, wielkości wykorzystywanej na ten cel powierzchni. Uchwała ta również określała, że opłata targowa podlega pobraniu w dniu dokonywania sprzedaży, a jej poboru dokonuje się w drodze inkasa. Określała ona również wysokość wynagrodzenia za inkaso w wysokości 30% zainkasowanej opłaty targowej. Nie określała ona natomiast inkasentów w sposób pozwalający na ich personalną identyfikację. Uchylenie się przez K. W. od uiszczenia opłaty targowej spowodowało, że z dniem dokonania sprzedaży należna i nieuiszczona opłata stała się zaległością podatkową, której określenie następuje w drodze decyzji właściwego organu podatkowego i od której pobiera się odsetki za zwłokę. Zdaniem Sądu wydanie więc przez Prezydenta miasta K. "decyzji z dnia 29 listopada 2001 r. ustalającej wysokość zaległości podatkowej w opłacie targowej w miesiącach czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień 2001 r. w łącznej kwocie 39.771,76 zł" utrzymanej w mocy decyzją z dnia 4 lutego 2002 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. - było zgodne z prawem. Okoliczność, że wspomniana uchwała nie określiła personalnie osób zobowiązanych do pobrania opłaty targowej nie oznacza - wbrew zarzutom skargi K. W., iż inkaso płaty targowej dokonane przez inkasentów było pozbawione podstawy prawnej. Wynikająca z art. 19 u.p.o.l. powinność określenia przez radę gminy inkasentów zobowiązanych do dokonywania poboru opłat lokalnych nie oznacza bowiem bezwzględnego wymogu wskazania ich w uchwale w sposób identyfikujący te osoby personalnie, a więc przez wskazanie ich z imienia i nazwiska. Wymóg taki oznaczałby konieczność każdorazowej zmiany uchwały w przypadku - spowodowanej różnymi przyczynami - zmiany tych osób, powodując tym samym zakłócenia w bieżącym inkasowaniu opłat lokalnych. W związku z tym Sąd uznał podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa przez oparcie zaskarżonej decyzji na przepisach uchwały rady gminy nie odpowiadającej przepisom ustawy podatkowej za całkowicie chybiony. Również za nietrafny uznał Sąd zarzut skargi dotyczący naruszenie przepisów postępowania i w konsekwencji dokonania błędnych ustaleń faktycznych co do rozmiarów powierzchni zajmowanej każdorazowo przez skarżącego na prowadzenie sprzedaży. Uznał bowiem za przekonywujące stanowisko, że powierzchnię od której zależna była wysokość inkasowanej opłaty targowej obliczyć należy jako sumę powierzchni stołu na którym oferowano towary do sprzedaży i powierzchni przylegającego do niego terenu zajętego na skład zapasów towarów. Taka cena jest zgodna z art. 191 ord. pod. Powyższy wyrok zaskarżył skargą kasacyjną doradca podatkowy reprezentujący K. W. zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie i wnosząc o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu skargi natomiast podniesiono, że "Sąd nie podzielił opinii skarżącego zarzucającej wskazanej decyzji naruszenie art. 19 ustawy i podatkach i opłatach lokalnych". Dalej zaś, że "uzasadnienie wyroku (...) praktycznie pomija kwestie niezgodności z prawem uchwały Rady Miejskiej w K.", a zdaniem skarżącego, zarzut ten ma fundamentalne znaczenie dla niniejszej sprawy" W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik skarżącego przedstawia szeroko własną ocenę prawną powyższej uchwały rady miasta w tym także dotyczącą oceny par. 7 uchwały wskazującej kategorialnie, że inkasentami są "osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej" z tym jednak, że określenie to dotyczy poboru opłaty miejscowej. Wyraża też własny pogląd, że przepis art. 19 pkt 2 ustawy zobowiązywał radę gminy do określenia inkasentów konkretnie z imienia i nazwiska. W tym zakresie autor powołał się na stanowisko kolejnej uchwały Rady Miasta K. (...), literalne brzmienie wyrażenia "określa inkasentów", pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 3 listopada 1998 r., III SA 1615/98, a w końcu uchwałę RIO w W. z dnia 21 lutego 2001 r., które wskazują jednoznacznie, że obowiązkiem organu stanowiącego jest określenie inkasentów w drodze uchwały, a nie umowy oraz ze wskazaniem cech indywidualizujących inkasentów w sposób na tyle precyzyjny aby nie budziło wątpliwości na kogo ten obowiązek został nałożony. W końcu w uzasadnieniu podkreślono, że "wywody Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku wskazują, że Sąd nie rozumie należycie istoty analizowanego przepisu art. 19 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych". W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Zdaniem tego organu ustalenia i rozstrzygnięcie Sądu są prawidłowe, a zgodność z prawem uchwały rady miasta trafnie niezakwestionowana. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw i podlega oddaleniu. Stosownie do art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. - zwane dalej p.p.s.a./ skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W przypisie tym - co ma istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia Sądu - wskazano, że istotnym, materialnoprawnym, a więc nieusuwalnym wymogiem skargi kasacyjnej jest "przytoczenie podstaw kasacyjnych". Podstawy te został wskazane w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Są nimi: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2. naruszenie przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przytoczenie tych podstaw kasacyjnych powinno zgodnie z utrwalonym już stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazywać przepisy prawa dotyczące konkretnie zaskarżonych przepisów bądź to prawa materialnego bądź przepisów postępowania względnie tychże razem jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jest to o tyle istotne, że zgodnie z art. 183 par. 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Naruszone przepisy powinny być w skardze kasacyjnej - zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. - wskazane jako podstawy kasacyjne co oznacza obowiązek nie tylko ich literalnego wyliczenia ale i określenia na czym polegało ich naruszenie w ramach obu podstaw kasacyjnych, a w zakresie naruszenia przepisów postępowania wskazanie, że ich uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na czym on polegał. Pomijając w sprawie to, że podstawy te powinny - z uwagi ma wymagany profesjonalizm autora sporządzającego skargę kasacyjną - być wyspecyfikowane w petitum skargi postanowienie SN z 11 stycznia 2002 r.,/III CKN 580/01; postanowienie SN z 15 maja 2002 r. IV CKN 443/01; postanowienie SN z 30 maja 2001 r. III CZP 36/01 - OSNC 2002 nr 2 poz. 22/, a nie uzasadnieniu, skoro wyraźnie przepis art. 176 p.p.s.a. rozróżnia i wyodrębnia przytoczenie podstaw kasacyjnych od ich uzasadnienia, albowiem w orzecznictwie Sądu Najwyższego aktualnym na gruncie ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyjmuje się, że tego rodzaju uchybienie świadczy o niestaranności ale nie niedopuszczalności kasacji /por. np.: wyrok SN z 17 stycznia 1997 r., I PKN 62/96 - OSNAPU 1997 nr 17 poz. 313/ to jednak skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie wskazuje prawidłowo podstawy kasacyjnej. Oznacza to, że została sporządzona z naruszeniem art. 176 w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Przede wszystkim obowiązkiem skarżącego jest przypisać zaskarżonemu wyrokowi naruszenie konkretnie wskazanych przepisów prawa materialnego /postanowienie SN z dnia 17 stycznia 2002 r. III CKN 760/00/ wykazanie postaci i sposobu tego naruszenia i wyjaśnienie na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu prawa. Wymogu tego nie spełnia ogólnikowe tylko wskazanie w uzasadnieniu, że Sąd nie rozumie go art. 19 pkt 2 u.p.o.l. albowiem nie oznacza to jeszcze jego, naruszenia jeżeli zarzuca się Sądowi niewłaściwe jego zastosowanie. Przedstawienie zaś własnego rozumienia przepisu nie oznacza przecież czynienie zarzutu Sądowi. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.