I FSK 1021/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o zawieszenie postępowania kasacyjnego oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej Z. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 listopada 2006 r. sygn. akt I SA/Po 2628/03 w sprawie ze skargi Z. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 7 października 2003 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 22 maja 2007 r. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 listopada 2006 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Następnie pismem z dnia 7 stycznia 2008 r. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniosek Strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uwzględniony, ponieważ Strona w żaden sposób nie wykazała istnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Pismem z dnia 3 marca 2009 r. Skarżący ponownie wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania w części decyzji Dyrektora Izby Skarbowej (w kwocie 220 tys. zł + odsetki). Strona wskazała, że jest przedsiębiorcą, który na lokalnym rynku pracy w O. zatrudnia znaczącą liczbę pracowników i uczniów – 26 osób. Egzekucja podatku VAT za grudzień 2000 r. to obecnie kwota sięgająca z odsetkami 590 tys. zł, a jej wyegzekwowanie może spowodować likwidację firmy i zwolnienie wszystkich pracowników. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W świetle powyższej regulacji należy stwierdzić, że na Skarżącym ciążył obowiązek wykazania, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, niepubl.). Tymczasem Strona nie wywiązała się z obowiązku udokumentowania całokształtu sytuacji finansowej oraz wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W szczególności należy mieć na uwadze, że nie przedstawiono np. wyciągów z rachunków bankowych Skarżącego czy też bieżącego zestawienia przychodów i wydatków, a także innych dokumentów mogących obrazować aktualną sytuację finansową. Strona ograniczyła się do wskazania zaległości podatkowej oraz faktu zatrudniania 26 osób, którym grozi utrata pracy, nie wykazała natomiast związku pomiędzy sytuacją finansową (której nieudokumentowano) oraz skutkami wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle powyższych okoliczności nie udokumentowano ryzyka uzasadniającego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art.193 P.p.s.a.