I FSK 1480/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Ryszard Pęk (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Maja Chodacka, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2580/14 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W.) z dnia 9 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. kwotę 1800 (słownie: jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok sądu I instancji. 1.1. Wyrokiem z 17 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2580/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. M. (dalej zwany "skarżącym") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 9 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011 r. 1.2. Przedstawiony przez sąd I instancji stan faktyczny i prawny sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd I instancji, przedstawiając ustalenia faktyczne i prawne przyjęte przez organy podatkowe wyjaśnił, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z 27 lutego 2014 r. określił skarżącemu kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń, luty, marzec, kwiecień, lipiec, sierpień, wrzesień i listopad 2011 r. oraz zobowiązanie podatkowe za maj, czerwiec, październik i grudzień 2011 r. Organ I instancji na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w prowadzonym postępowaniu ustalił, że: - w rejestrze dostaw VAT oraz w składanych deklaracjach VAT-7 za miesiące: styczeń oraz od kwietnia do grudnia 2011 r. skarżący nie wykazał obrotu oraz kwot podatku należnego z tytułu sprzedaży internetowej, z której wpływy ujęte zostały na rachunku bankowym należącym do osoby trzeciej, - w rejestrze dostaw VAT oraz deklaracji VAT-7 za marzec 2011 r. skarżący nie zaewidencjonował faktury VAT nr [...] z 12 marca 2011 r. - w rejestrze nabyć VAT oraz deklaracji VAT-7 za styczeń 2011 r. skarżący niezasadnie dokonał obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT nr [...] z 6 stycznia 2011 r. oraz nr [...] z 21 stycznia 2011 r. dotyczących zakupu paliwa (oleju napędowego) do samochodu osobowego wykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej. 1.3. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez skarżącego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy powołując się na art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 2 pkt 6, art. 29 ust. 1, art. 19 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm. dalej zwana "ustawa o VAT") wskazał, że skarżący w 2011 r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą M., przedmiotem której była przede wszystkim sprzedaż odzieży za pośrednictwem internetu przy użyciu konta użytkownika "M. – M." oraz wykonywał usługi w zakresie organizacji pokazów mody. Zaznaczył, że skarżący wskazywał kupującym w tym zakresie rachunek bankowy prowadzony przez mBank na rzecz "M. M.". Równolegle, jak zaznaczył organ odwoławczy, skarżący dokonywał takiej samej sprzedaży z konta użytkownika "M. – M.", wskazując kupującym rachunek bankowy prowadzony przez ING Bank Śląski S.A. należący do L. K. Sprzedaży tej, jak podkreślił organ II instancji, skarżący nie uwzględniał w składanych deklaracjach i nie wpłacał w ich zakresie podatku należnego. Przyjął, że okoliczności towarzyszące tej sprzedaży (w której płatność klientów następowała na rachunek prowadzony przez ING Bank Śląski S.A.) łącznie i w powiązaniu ze sobą prowadziły do wniosku, że skarżący dokonywał sprzedaży towarów w sposób ciągły, zorganizowany i systematyczny, a tym samym prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co było podstawą ustalenia, że był podatnikiem podatku od towarów i usług, a w konsekwencji przyjęcia, że zrealizowane przez niego transakcje powinny być opodatkowane podatkiem od towarów i usług. 2. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 2.1. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 2.1.2. Przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie, tj.: - art. 125 i art. 187 w związku z art. 191 oraz art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. Nr 749 z późn. zm., zwanej dalej "Ordynacją podatkową") przez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego, dowolne poczynienie ustaleń w zaskarżonym wyroku i dokonanie z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów bez uwzględnienia wskazań doświadczenia życiowego, nadto sprzeczność ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na przyjęciu, że można przyjąć, iż przelewy dokonywane na konto osoby trzeciej miały na celu ukrycie czynności opodatkowanych i że niemożność przypomnienia sobie przez świadka okoliczności związanych z przelewami bankowymi jednoznacznie przesądza o tym, iż dokonywane sprzedaże nie były sprzedażami prywatnymi, - art. 127 Ordynacji podatkowej, poprzez kontrolę orzeczenia I instancji, a nie czynienie własnych ustaleń przez organ II instancji; 2.1.3. błędną wykładnię prawa materialnego, tj.: naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, przez jego niewłaściwe zastosowanie, zakwalifikowanie sprzedaży prowadzonej przez Podatnika jako prowadzonej w ramach działalności gospodarczej i podlegającej podatkowi od towarów i usług, podczas gdy była to sprzedaż rzeczy prywatnych używanych; 2.1.4. błąd w ustaleniu stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że sprzedaż za pomocą portalu nie mogła dotyczyć sprzedaży ubrań prywatnych, podczas gdy z twierdzeniami skarżącego nieobalonymi przez inne dowody, a także twierdzeniami, którym inne dowody nie przeczą, wynika że sprzedaż ta była sprzedażą rzeczy prywatnych. 2.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. 3. Uzasadnienie wyroku sądu I instancji 3.1. Sąd I instancji oddalając skargę wyjaśnił, że ustalenia, na których oparto zaskarżoną decyzję wynikały z przeprowadzonego, szczegółowo opisanego, w zaskarżonej decyzji postępowania dowodowego. Wskazał na ustalenia, z których wynikało, że skarżący prowadząc pozarolniczą działalność gospodarczą, przedmiotem której była przede wszystkim sprzedaż odzieży za pośrednictwem internetu przy użyciu konta użytkownika "M. – M." oraz usługi w zakresie organizacji pokazów mody wskazywał kupującym w tym zakresie rachunek bankowy prowadzony przez mBank na rzecz M. M. Sąd I instancji zaznaczył, że ze zgromadzonego materiału wynikało także, że skarżący równolegle w kontrolowanym okresie dokonywał takiej samej sprzedaży z konta użytkownika "M.– M.", wskazując kupującym rachunek bankowy prowadzony przez ING Bank Śląski S.A. należący do L. K. Sprzedaży tej skarżący nie uwzględniał jednak w składanych deklaracjach i nie wpłacał w ich zakresie podatku należnego. 3.2. W ocenie sądu I instancji, organy przeprowadziły wszelkie niezbędne i konieczne ustalenia (wyjaśnienia) istotnych okoliczności faktycznych. Zwróciły się do skarżącego o przekazanie informacji o posiadanych przez niego rachunkach bankowych, wystąpiły o wyjaśnienia zarówno do skarżącego jak i L.K., z którego to konta bankowego również korzystał skarżący prowadząc sprzedaż odzieży za pośrednictwem internetu przy użyciu konta użytkownika "M. – M.". Sąd I instancji zaznaczył, że skarżący nie zdołał jednak skutecznie podważyć ani wiarygodności zebranego materiału dowodowego, ani poczynionych na jego podstawie ustaleń. Podkreślił, że twierdzenia skarżącego, że sprzedaż odzieży na portalu Allegro w spornym zakresie była sprzedażą rzeczy prywatnych i używanych były sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W zakresie tej sprzedaży odzieży zasadniczym dowodem, na którym oparły się organy podatkowe, było zestawienie transakcji na portalu Allegro. Zaznaczył, że w zaskarżonej decyzji wskazano także, że skarżący potwierdził fakt korzystania z rachunku bankowego L.K., jednakże w kwestii ujętych na nim wpływów ze sprzedaży internetowej zasłaniał się niepamięcią. Nie pamiętał bowiem w jakim celu i w jakim zakresie korzystał z tego rachunku i czego dotyczyły wpływy, uzasadniając to faktem, że nie pamięta tego, gdyż miało to miejsce w 2011 r. 3.3. Sąd I instancji podkreślił, że okoliczności takie jak: duża częstotliwość i ciągłość sprzedaży dokonywanej na przestrzeni kilku lat, zorganizowany charakter działalności przejawiający się w sprzedaży przez ogłoszenia za pośrednictwem portalu internetowego, założeniu kont na tym portalu i ponoszeniu kosztów obsługi tych kont, korzystanie z konta bankowego do obsługi tych transakcji, samodzielność w prowadzeniu działalności na własny rachunek, świadczyły o tym, że skarżący realizował zasadę ciągłego, zarobkowego, zorganizowanego działania, które wypełniało znamiona działalności gospodarczej. W tych okolicznościach, sąd I instancji za uzasadniony uznał wniosek, że skarżący dokonując 800 aukcji powiązanych z 721 wpłatami na rachunek bankowy prowadzony przez osobę trzecią w sposób ciągły, zorganizowany i systematyczny, prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co było podstawą uznania go za podatnika tego podatku a w konsekwencji do przyjęcia, że zrealizowane przez niego transakcje powinny były być opodatkowane podatkiem od towarów i usług. 3.4. Sąd I instancji jako niezasadne ocenił zarzuty związane z nie odniesieniem się przez Dyrektora Izby Skarbowej do dowodu załączonego do odwołania, gdyż na stronie 7 zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do dokonania korekt, których zakres wynikał z załącznika do odwołania i zasadnie wskazał, że załącznik ten to jedynie sporządzone przez skarżącego ogólne zestawienie kwot niepowiązanych z żadnymi konkretnymi transakcjami. 3.5. Jako nieuzasadnione sąd I instancji ocenił również zarzuty skarżącego odnoszące się do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 127 Ordynacji podatkowej) wskazując, że w zakresie niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń organu pierwszej instancji dotyczących nie zaewidencjonowania przez skarżącego faktury VAT nr [...] z dnia 12 marca 2011 r. oraz obniżenia przez podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT dotyczących zakupu paliwa (oleju napędowego) do samochodu osobowego wykorzystywanego do prowadzonej działalności gospodarczej, Dyrektor Izby Skarbowej w W. jednoznacznie podtrzymał w zaskarżonej decyzji stanowisko wyrażone w tym zakresie w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. W skardze kasacyjnej, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez pełnomocnika skarżącego, zaskarżono wyrok sądu I instancji w całości. 4.2. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej zwanej: "ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 4.2.1. art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie wyroku i nieuwzględnienie skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w sytuacji, w której decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została wydana z naruszeniem art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, tj. w sytuacji gdy zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, poprzez uznanie że sprzedaż prowadzona przez skarżącego miała charakter działalności gospodarczej podczas gdy była to sprzedaż rzeczy prywatnych co z całą pewnością miało istotny wpływ na wynik sprawy. 4.2.2. art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia przez sąd I instancji motywów i przesłanek wydania orzeczenia w sprawie stwierdzenia, że ustalenia organu co do charakteru sprzedaży prowadzonej przez skarżącego są spójne i logiczne. 4.3. Ponadto na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, tj.: art. 15 ust. 1 ustawy o VAT poprzez zakwalifikowanie sprzedaży prowadzonej przez skarżącego jako prowadzonej w ramach działalności gospodarczej i podlegającej podatkowi od towarów i usług podczas gdy była to sprzedaż rzeczy prywatnych używanych. 4.4. Na podstawie powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. 4.5. Dyrektor Izby Skarbowej nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. 5.2. Naczelny Sąd Administracyjny jako chybione ocenił zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Po pierwsze, nie można podzielić argumentacji wskazanej na poparcie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełniało wszystkie wymogi i standardy, o których stanowi powołany wyżej przepis. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia. To, że stanowisko zajęte przez sąd I instancji było odmienne od prezentowanego w skardze kasacyjnej nie oznaczało, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawierało wady konstrukcyjne oraz nie poddawało się kontroli kasacyjnej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażany jest pogląd, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Zatem z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez sąd I instancji do niektórych zarzutów skargi, co podniesiono w skardze kasacyjnej, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wbrew stanowisku skarżącego z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikało na jakich to dowodach i okolicznościach sąd I instancji zaakceptował kluczowe dla sprawy ustalenie, że dokonywana przez skarżącego sprzedaż towarów była działalnością gospodarczą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Począwszy od strony 7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku sąd I instancji wskazał, które ustalenia organów podatkowych ocenia jako właściwe i mające oparcie w zgromadzonych dowodach. Chybiony był zarzut, że sąd I instancji nie wyjaśnił na jakiej podstawie przyjął że systematyczne oferowanie do sprzedaży odzieży i to w krótkich odstępach czasu jest charakterystyczne dla działalności handlowej a nie dla wyprzedaży odzieży zakupionej do celów prywatnych. Skarżący pominął bowiem, że sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podkreślił, że oświadczenie skarżącego o "prywatnej" sprzedaży ubrań stało w sprzeczności z jego twierdzeniami zawartymi w protokole przesłuchania, gdzie zeznał, że nie pamięta czego dotyczyły wpływy na konto L.K. a w toku postępowania podatkowego nie wykazał, że w odniesieniu do którejś z transakcji przeprowadzonej przy użyciu konta, błędnie ustalono, że dotyczyła ona sprzedaży dokonywanej w toku prowadzonej działalności gospodarczej. Za istotną w tym zakresie sąd I instancji uznał również znaczną ilość wystawianej i sprzedawanej odzieży (ponad 800 aukcji powiązanych z 721 wpłatami na rachunek bankowy prowadzony przez osobę trzecią) stwierdzając, że potwierdzało to tezę, że sprzedaż ta nie mogła dotyczyć sprzedaży własnych ubrań skarżącego. 5.3. Jeżeli chodzi o ocenę zarzutu naruszenia art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, to przywołana na ich uzasadnienie ogólnikowa argumentacja nie mogła być uwzględniona i prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdyż – jak trafnie przyjął sąd I instancji – wskazane przez organy podatkowe okoliczności potwierdzały charakter wszystkich dokonanych przez skarżącego transakcji. To, że wskazano na przykładowe transakcje nie zmieniało oceny, że w sprawie zgromadzono kompletny materiał dowodowy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty i twierdzenia skarżącego, że zebrany przez organy podatkowe materiał dowodowy był niewystarczający i budził wątpliwości, stanowił polemiką z oceną przyjętą przez sąd I instancji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, o naruszeniu podanych wyżej przepisów Ordynacji podatkowej nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2013r., I GSK 1419/11, Lex nr 1339553). W podanym wyżej kontekście jako nieuzasadniony ocenić należało także podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej. W tym miejscu przypomnieć należy, że przyjęta w tym przepisie zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, może swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Jeżeli w skardze kasacyjnej kwestionowana jest prawidłowość ustaleń faktycznych z uwagi na przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, należy wskazać nie tylko na istniejące sprzeczności w zebranym materiale dowodowym lecz również na to, jaki wpływ te sprzeczności lub niejasności mogą mieć na rozstrzygnięcie sprawy, czyli na możliwość dokonania ustaleń faktycznych sprawy, które nie pozwalałyby organom skarbowym na zastosowanie wobec skarżącego norm prawa materialnego. Skarżący – co trzeba wyraźnie podkreślić – nie podważył w żadnym stopniu ustalenia, że takie okoliczności, jak znaczna ilości wystawianej i sprzedawanej odzieży, proponowanie zakupu odzieży w różnych rozmiarach, udzielanie informacji, że jest to odzież nowa, udzielanie rabatów, przyjmowanie zwrotów czy używanie w stosunku do sprzedanej odzieży określenia "towar", wprost i jednoznacznie potwierdzały, że prowadzona przez niego sprzedaż odzieży miała charakter działalności gospodarczej i nie była sprzedażą "rzeczy prywatnych używanych". Nie bez znaczenia dla takiej oceny, jak trafnie zwrócił sąd I instancji, pozostawały także ustalenia co do korzystania z rachunku bankowego osoby trzeciej, tj. L.K. Trudno znaleźć uzasadnienie dla tego faktu w sytuacji, gdy skarżący posiadał w tym czasie własne konto bankowe, które mógł użyć do tych celów. 5.4. W podsumowaniu Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji przyjętą przez sąd I instancji, tj. że organy podatkowe nie naruszyły przepisów Ordynacji podatkowej w stopniu wymagającym uchylenia zaskarżonej decyzji. Stąd zarzuty naruszenia art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej nie zasługiwały na uwzględnienie. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego uzasadniała w pełni ustalenia organów podatkowych, że skarżący za pośrednictwem portalu Allegro dokonywał sprzedaży towarów w ramach prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem należało traktować go jako podatnika podatku od towarów i usług, bowiem spełniał wymogi wynikające z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. W pełni zasadny był wniosek sądu I instancji, że ustalone przez organy podatkowe okoliczności takie jak: duża częstotliwość i ciągłość sprzedaży dokonywanej na przestrzeni kilku lat, zorganizowany charakter działalności przejawiający się w sprzedaży przez ogłoszenia za pośrednictwem portalu internetowego, założenie kont na allegro i ponoszeniu kosztów obsługi tych kont, korzystanie z konta bankowego do obsługi tych transakcji, samodzielność w prowadzeniu działalności na własny rachunek, świadczą o tym, że skarżący realizował zasadę ciągłego, zarobkowego, zorganizowanego działania, które wypełniało znamiona działalności gospodarczej. Przeciwna w tej mierze wersja skarżącego co do sprzedawania rzeczy prywatnych słusznie zatem została oceniona jako niewiarygodna, tym bardziej w sytuacji, gdy skarżący na aukcjach nie informował, że sprzedaje rzeczy prywatne. 5.5. Nie zasługiwał na uwzględnienie podniesiony w pkt 4.3. skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego mający wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 ust. 1 ustawy o VAT poprzez zakwalifikowanie sprzedaży prowadzonej przez skarżącego jako prowadzonej w ramach działalności gospodarczej i podlegającej podatkowi od towarów i usług podczas gdy była to sprzedaż rzeczy prywatnych używanych. Sposób sformułowania tego zarzutu oraz jego uzasadnienie wskazywały na to, że w istocie skarżący kwestionował ustalenia faktyczne, które były podstawą zastosowania powołanych wyżej przepisów. Tymczasem, z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika jednoznacznie, że zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można podważać prawidłowości przyjętych ustaleń faktycznych, gdyż temu służy podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 5.6. Ze wskazanych przyczyn, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.