I FSK 1515/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Adam Bącal, , , po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 214/10 w sprawie ze skargi Gminy R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2008 r. postanawia: 1) umorzyć postępowanie kasacyjne, 2) zwrócić Dyrektorowi Izby Skarbowej w W. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 388 zł (słownie: trzysta osiemdziesiąt osiem złotych), 3) oddalić wniosek Gminy R. o zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 214/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 grudnia 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2008 r., orzekł, że decyzja ta nie podlega wykonaniu i zasądził od organu na rzecz Gminy R. zwrot kosztów postępowania sądowego. Od powyższego wyroku została przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. złożona skarga kasacyjna. Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina R. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na jej rzecz od Dyrektora Izby Skarbowej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pismem z dnia 27 stycznia 2011 r. (data wpływu do Sądu: 1 lutego 2011 r.) Dyrektor Izby Skarbowej w W. oświadczył, że cofa skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej "u.p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten, w związku z art. 193 u.p.p.s.a. stosuje się odpowiednio w postępowaniu przed Naczelnym Sadem Administracyjnym. Jak podniesiono w piśmiennictwie (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, str. 486 – 487, wyd. Zakamycze 2005 r.) odpowiednie stosowanie art. 60 u.p.p.s.a. oznacza, że sąd administracyjny drugiej instancji jest związany wnioskiem dotyczącym cofnięcia skargi z uwagi na art. 183 § 1 zdanie pierwsze u.p.p.s.a. Wynikająca z art. 183 § 1 u.p.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej. W tych okolicznościach Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 u.p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. Nie orzeczono zwrotu kosztów na rzecz Gminy R. w związku z tym, iż umorzenie postępowania z powodu cofnięcia skargi kasacyjnej nie znajduje się w katalogu orzeczeń wymienionych w art. 209 u.p.p.s.a.