I FSK 1571/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Sylwester Marciniak po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku J. D. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2312/13 w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 1 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, wrzesień, październik 2009 r. postanawia: oddalić wniosek. 1. Wyrokiem z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2312/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: sąd pierwszej instancji) oddalił skargę J. D. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: organ odwoławczy) z dnia 1 lipca 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, wrzesień, październik 2009 r. 2. Skarżący, reprezentowany przez doradcę podatkowego, zaskarżył skargą kasacyjną powyższy wyrok sądu pierwszej instancji. Natomiast pismem z dnia 5 sierpnia 2014 r. skarżący, reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Wniosek skarżący uzasadnił bardzo trudną sytuacją materialną i zdrowotną. Podniósł, że nie posiada jakichkolwiek oszczędności, a posiadany majątek ruchomy ma niewielką wartość. Jedynym źródłem dochodu skarżącego jest w chwili obecnej emerytura, której wysokość nie pozwala na zaspokojenie zwykłych potrzeb życiowych skarżącego, a co dopiero spłatę wysokich zaległości podatkowych. Wskazał, że od lipca 2012 r. pozostaje z żoną w ustroju rozdzielności majątkowej. Skarżący przedstawił kopię oświadczenia o sytuacji finansowej, rodzinnej i majątkowej złożonego 29 kwietnia 2014 r. przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego W. w toczącym się postępowaniu dotyczącym przyznania skarżącemu ulgi w spłacie zaległości podatkowych. Dodatkowo skarżący wskazał, że znajduje się w złej kondycji zdrowotnej, która wymaga ponoszenia wydatków na leczenie. Cierpi m.in. na [...]. Na dowód załączył karty informacyjne ze szpitala. Podniósł, że kwestia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji była już badana przez sąd pierwszej instancji, który postanowieniem z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 2312/13 wstrzymał jej wykonanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. 4. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Oznacza to, że w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, traci moc postanowienie sądu pierwszej instancji wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany oceną zawartą w takim postanowieniu. Naczelny Sąd Administracyjny w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, może natomiast wstrzymać na stosowny wniosek wykonanie tego aktu na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r. I GPS 1/07). 5. Rozpoznając wniosek skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził jednak, że skarżący uprawdopodobnił, iż w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przedstawionej dokumentacji medycznej wynika, że skarżący odbył leczenie operacyjne [...]w dniu 26 lutego 2010 r. i [...] w dniu 3 lutego 2011 r. Z karty informacyjnej z dnia 11 lutego 2011 r. wynika ponadto rozpoznanie [...]. Załączona dokumentacja medyczna potwierdza zatem, że skarżący cierpi na przewlekłe schorzenia, które jednak nie są wystarczającą przesłanką do uznania, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konieczne dla oceny czy wykonanie zaskarżonej decyzji "podważa warunki egzystencji skarżącego" i "może doprowadzić do popadnięcia przez stronę w trwałe ubóstwo oraz spowodować brak możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych", jest odniesienie się do sytuacji majątkowej skarżącego. Skarżący w ramach rozpoznawanego wniosku wskazał, że nie posiada jakichkolwiek oszczędności, a posiadany przez niego majątek ruchomy ma niewielką wartość. Wskazał, że jego dochód stanowi emerytura w wysokości do wypłaty 1696,26 zł. Pominął jednak należyte przedstawienie sytuacji majątkowej jego małżonki, podnosząc, że pozostaje z nią w ustroju rozdzielności majątkowej małżeńskiej i ograniczając się do wskazania w załączonym oświadczeniu, że żona osiąga dochód z tytułu emerytury w kwocie 1402,27 zł plus dochody z działalności gospodarczej. Należy w tym miejscu wskazać, na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2014 r., I FZ 11/14 wydane w innej kwestii wpadkowej tj. oddalające zażalenie skarżącego na postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym postanowieniu I FZ 11/14 wskazał m.in. na brak znaczenia dla rozstrzygnięcia w zakresie prawa pomocy pozostawania skarżącego w rozdzielności majątkowej ze swoją żoną i ciążący na małżonkach obowiązek wzajemnej pomocy, jak również wskazał na osiągane przez małżonkę dochody z działalności gospodarczej. Chociaż przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania decyzji różnią się od tych, które decydują o przyznaniu prawa pomocy. Tym niemniej zawarte w aktach sprawy dokumenty przedstawione na potrzeby wniosku o przyznanie prawa pomocy pozwalają w lepszym stopniu ocenić zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać można na wyciągi z konta firmowego należącego do B., z którego wynika dodatnie saldo końcowe kolejno za czerwiec 2013 r. w kwocie 13.194,16 zł, lipiec 2013 r. w kwocie 15.448,11 zł, sierpień w kwocie 4.577,04 zł. Na rachunku firmowym żony skarżącego w wskazanych okresach pozostawały więc środki w wysokości porównywalnej do wartości przedmiotu sporu w rozpoznawanej sprawie (7.581 zł). Skoro skarżący oświadczył (w formularzu PPF), że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, zatem nie tylko jego dochody należało brać pod uwagę rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, ale również i jego małżonki. Podobnie rzecz się ma przy ocenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2013 r. II FSK 154/13). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro skarżący nie przedstawił w sposób zupełny sytuacji majątkowej i finansowej w jego gospodarstwie domowym, nie można tym samym uznać, że mógł on należycie uprawdopodobnić wystąpienie podnoszonych przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynikają natomiast przedstawione wyżej okoliczności, które wskazują na niepełne przedstawienie jego sytuacji majątkowej na potrzeby wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W przypadku takiego wniosku ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2014 r. I FSK 1675/12), dlatego w tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rozpoznawany wniosek, jako nie zasługujący na uwzględnienie, należało oddalić. 6. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.