I FSK 1637/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, Sędzia NSA Sylwester Golec, Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski (sprawozdawca), Protokolant Jan Żołądź, po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 2715/21 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 8 października 2021 r. nr 1401-IOA1.4105.58.2021.BMI w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 2.700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. Wyrokiem z 12 maja 2022 r. (sygn. akt III SA/Wa 2715/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd pierwszej instancji) uchylił zaskarżoną przez P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Spółka lub Podatnik) decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: Dyrektor Izby lub organ) z 8 października 2021 r. (dalej: decyzja ostateczna) oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z 2 lipca 2021 r. (dalej: decyzja Naczelnika) w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym (dostępne w bazie internetowej NSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu wskazanego wyroku Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że dnia 9 marca 2015 r. Spółka złożyła deklarację podatkową w podatku akcyzowym z tytułu dokonanego w dniu 23 lutego 2015 r. nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki B., po czym zapłaciła podatek akcyzowy wykazany w deklaracji. Jednak wnioskiem z 4 stycznia 2021 r. Spółka wniosła o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku akcyzowym wskazując, że po złożeniu deklaracji podatkowej, sprzedawca pojazdu (E. GmbH) wystawił na jej rzecz faktury korygujące zmniejszające wartość samochodu, co zdaniem Podatnika spowodowało zmniejszenie podstawy opodatkowania w podatku akcyzowym, a w konsekwencji – powstanie nadpłaty akcyzy. Do wniosku Spółka dołączyła skorygowaną deklarację podatkową oraz kopię faktury zakupu i faktur korygujących wraz z tłumaczeniami na język polski. Pismem z 17 lutego 2021 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Naczelnika, Spółka wyjaśniła, że powodem wystawienia faktur korygujących jest rabat z tytułu spełnienia warunków sprzedaży określonych przez producenta w polityce marżowej. Dodała, że wszystkie faktury korygujące otrzymane od dostawcy kompensowane są na bieżąco z fakturami sprzedaży wystawionymi przez sprzedawcę, przy czym dostawca nie realizował przelewów na Spółkę, a na rzecz nabywców nie były realizowane żadne płatności związane z wystawieniem przez dostawcę faktur korygujących. W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego, Spółce odmówiono stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym decyzją Naczelnika z 2 lipca 2021 r., utrzymaną w mocy decyzją ostateczną z 8 października 2021 r., od której Spółka wywiodła skargę do sądu administracyjnego. Uwzględniając wywiedzioną przez Spółkę skargę, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji ostatecznej i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika, Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że rabat cenowy wynikający z faktury korygującej zmniejsza podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym, nawet jeżeli został wypłacony po nabyciu i wewnatrzwspólnotowym przemieszczeniu samochodu osobowego, pod warunkiem że wynika z umowy (zespołu umów) Spółki i sprzedawcy (którym jest austriacki podmiot E.). Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy podatkowe nie ustaliły jednak, jaki jest stan faktyczny sprawy, albowiem kierowały się błędnym przekonaniem, że w żadnym wypadku rabat cenowy, stanowiący podstawę do wystawienia faktury korygującej przez sprzedawcę, nie zmniejsza podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym transakcji Spółki. 2. Skarga kasacyjna. Od powyższego wyroku Dyrektor Izby wywiódł skargę kasacyjną. Wyrok ten zaskarżył w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie wyroku i oddalenie skargi. Wniósł również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. 2.1. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie następujących przepisów, klasyfikując je jako normy prawa materialnego: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 2 pkt 1-2 w związku z art. 104 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 143, ze zm.; dalej: u.p.a.) przez ich błędną wykładnię sprowadzającą się do wadliwego przyjęcia przez Sąd, że: – rabat cenowy udzielony po dniu powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym wynikający z faktury korygującej, zmniejsza podstawę opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów osobowych, podczas gdy po powstaniu obowiązku podatkowego i ustaleniu podstawy opodatkowania, nie ma możliwości zmiany momentu powstania obowiązku podatkowego i zmiany ustalonej już podstawy opodatkowania, a w konsekwencji zmiany kwoty akcyzy należnej od sprzedawcy, – moment powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym nie wpływa na ustalenie podstawy opodatkowania i nie pozostaje w opozycji do jednofazowości tego podatku, podczas gdy podatek akcyzowy powinien być naliczany i płacony tylko w jednej fazie obrotu wyrobu akcyzowego - w chwili dopuszczenia do konsumpcji, a tym samym miarodajnym momentem prawidłowego określenia podstawy opodatkowania jest moment powstania obowiązku podatkowego tj. przemieszczenie samochodu osobowego na terytorium kraju z uwzględnieniem nabycia prawa rozporządzania tym pojazdem jak właściciel, – wyrażenie "kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić" to kwota pieniężna w określonej wysokości, do zapłaty której - mocą czynności prawnej (umowy sprzedaży) - zobowiązała się Skarżąca Spółka, a zatem kwota ta jest determinowana ceną ustaloną przez strony czynności prawnej nie tylko w oparciu o okoliczności istniejące w chwili zawarcia umowy ale również okoliczności mogące wystąpić w przyszłości, skutkiem czego kwota ta, to cena ostateczna, która należy się sprzedawcy za umówiony towar, podczas gdy z chwilą dokonania czynności podlegającej opodatkowaniu dochodzi do określenia podstawy opodatkowania, która jest ilościowym ujęciem przedmiotu opodatkowania, a z powstaniem obowiązku podatkowego związane jest obliczenie "kwoty należnej" podatku akcyzowego, która nie ulega zmianie z uwagi na późniejsze działania stron wynikające z udzielonych rabatów, – okoliczność braku odwołania się w art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a. do upustu lub rabatu nie stoi na przeszkodzie uwzględnieniu upustów i rabatów w podstawie opodatkowania w sytuacji gdy wskutek udzielonego upustu (rabatu) zmienia się "kwota jaką podatnik obowiązany jest zapłacić, podczas gdy brak przepisów nie oznacza prawa podatnika do skorzystania z danej instytucji podatkowej lecz brak takiego uprawnienia i jest wyrazem autonomii ustawodawcy do nadawania kształtu przepisom prawa, – możliwość zmiany podstawy opodatkowania wskutek udzielonego następczo rabatu (upustu) wynika wprost z treści art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a. a jednofazowość podatku akcyzowego w żaden sposób nie wpływa na konieczność uwzględniania rabatu w kalkulacji podstawy opodatkowania, gdyż rabat udzielony przez sprzedawcę nabywcy pozostaje w ramach tej samej fazy obrotu, podczas gdy podatek akcyzowy w przeciwieństwie do podatku od towarów i usług oraz innych podatków obrotowych jako podatek jednofazowy jest naliczany i płacony tylko w jednej fazie obrotu wyrobu akcyzowego - w chwili dopuszczenia do konsumpcji, a kwota należna wynika z ceny transakcyjnej należnej w danym dniu (tj. dniu powstania obowiązku podatkowego); 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, dalej: o.p.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd, że rabat cenowy udzielony po dniu powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym może stanowić nadpłatę, pomimo tego, że za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku, co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie, bowiem po powstaniu obowiązku podatkowego i ustaleniu podstawy opodatkowania, nie ma możliwości zmiany ustalonej podstawy opodatkowania. 2.2. Działając natomiast na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., organ sformułował również zarzuty naruszenia następujących przepisów postępowania, a mianowicie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z 141 § 4 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a oraz w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. przez: – uwzględnienie skargi i wyeliminowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięć organów podatkowych zgodnych z prawem, na skutek błędnego uznania, że wydane dla Spółki decyzje naruszają zasady postępowania podatkowego wskutek uznania, że w sprawie nie zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe, a w konsekwencji nie ustalono stanu faktycznego w zakresie treści stosunku zobowiązaniowego, nie ustalono "kwoty jaką podatnik jest obowiązany zapłacić" w rozumieniu art. 104 § ust. 1 pkt 2 u.p.a., nie ustalono czy rabat został Spółce udzielony (wypłacony) i w jakiej formie, podczas gdy organy nie kwestionowały faktu udzielenia rabatów; – sformułowanie uzasadnienia wyroku wbrew dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a. w zakresie zaleceń do dalszego postępowania i wskazanie, że w przypadku ustalenia przez organy, że umowa sprzedaży samochodu, z woli stron umowy, poddana została prawu austriackiemu, "ponownie rozstrzygając sprawę organ zrealizuje poniższe zalecenia, odnosząc je odpowiednio do ustaleń umownych ocenianych na podstawie adekwatnych regulacji austriackich", co w ocenie organu czyni ten zakres zaleceń niewykonalnym, gdyż organy podatkowe w niniejszej sprawie nie orzekają w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w Austrii. W przekonaniu organu, powyższe naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż w przypadku ich nie wystąpienia nie doszłoby, zdaniem organu do wyeliminowania z obrotu prawnego, zgodnej z prawem decyzji Dyrektora oraz decyzji Naczelnika, zaś skarga zostałaby oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a. w całości. 2.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organu, Spółka wniosła o jej oddalenie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. 2.4. Sprawa została rozpoznana na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym dnia 5 sierpnia 2025 r. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną w granicach wyznaczonych jej zarzutami i wnioskami (art. 183 § 1 w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a.), uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawo Spółki do stwierdzenia i zwrotu nadpłaty podatku akcyzowego, uiszczonego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, w związku ze skorygowaniem ceny (kwoty), którą Spółka ostatecznie była zobowiązana za ten pojazd zapłacić. W tym kontekście należy przypomnieć, że za nadpłatę uważa się m.in. kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku (art. 72 § 1 pkt 1 o.p.), natomiast w przypadku podatku akcyzowego nadpłata powstaje z dniem złożenia deklaracji podatkowej (art. 73 § 2 pkt 2 o.p.). Obowiązek podatkowy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, który nie był wcześniej zarejestrowany na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, powstaje w zależności od konkretnego stanu faktycznego: z dniem przemieszczenia pojazdu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, jeżeli prawo rozporządzania samochodem jak właściciel zostało nabyte przed przemieszczeniem; z dniem nabycia prawa rozporządzania samochodem jak właściciel – jeżeli prawo to zostało nabyte po przemieszczeniu pojazdu; lub z dniem złożenia wniosku o rejestrację pojazdu – jeżeli podmiot wnioskujący o rejestrację nie jest jego właścicielem (art. 101 ust. 2 pkt 1–3 u.p.a.). Co istotne, podstawę opodatkowania akcyzą przy wewnątrzwspólnotowym nabyciu samochodu osobowego stanowi kwota, jaką podatnik jest obowiązany za ten pojazd zapłacić (art. 104 ust. 1 pkt 2 in principio u.p.a., z wyłączeniem nieistotnego w niniejszej sprawie wyjątku wskazanego w art. 104 ust. 1 pkt 2 in fine u.p.a.). Zwrócić należy uwagę, że brak jest podstaw normatywnych do uznania, iż konstrukcja prawna stwierdzenia i zwrotu nadpłaty nie może znaleźć zastosowania w odniesieniu do podatku akcyzowego, skoro ustawodawca wprost wskazał w art. 73 § 2 pkt 2 o.p., że nadpłata tego podatku powstaje z dniem złożenia deklaracji. Dla tej oceny bez znaczenia pozostaje argument organu, zgodnie z którym akcyza – w przeciwieństwie do podatku od towarów i usług oraz innych podatków obrotowych – jest podatkiem jednofazowym, obliczanym i płaconym jednorazowo, w chwili dopuszczenia wyrobu akcyzowego do konsumpcji, przez co nie jest dopuszczalne – zdaniem organu – korygowanie ustalonego już zobowiązania podatkowego w związku z obniżeniem ceny przez sprzedawcę pojazdu. Stanowisko to rzeczywiście znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uzasadnieniu wyroku z 29 lutego 2024 r. (sygn. I GSK 429/20) wskazał, że jednofazowość podatku akcyzowego wyklucza możliwość korygowania podstawy opodatkowania w odniesieniu do czynności opodatkowanych, takich jak wewnątrzwspólnotowe nabycie samochodu. Zdaniem NSA, wprowadzanie możliwości korygowania uprzednio ustalonej podstawy opodatkowania poprzez odwołanie do swobody kontraktowania, przewidzianej w przepisach Kodeksu cywilnego, nie znajduje uzasadnienia na gruncie przepisów regulujących podatek akcyzowy. Niemniej jednak, powyższe stanowisko nie znajduje bezpośredniego zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy. Na gruncie niniejszej sprawy organ pominął wyjaśnienia Podatnika, z których wynika, że już w momencie deklarowania podstawy opodatkowania było oczywiste, iż ostateczna "kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić" – determinująca podstawę opodatkowania zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a. – uzależniona będzie od ziszczenia się warunku przyszłego i niepewnego, tj. udzielenia rabatu będącego konsekwencją spełnienia przez Spółkę warunków sprzedaży wynikających z polityki marżowej producenta. Spółka wskazała, że w takim modelu, na moment powstania obowiązku podatkowego, deklaruje ona prawidłowo wyższą wartość, od której uiszcza należny podatek, z uwagi na niepewność co do ziszczenia się warunku uprawniającego do rabatu. Dopiero po spełnieniu warunków i otrzymaniu od producenta stosownej korekty dokumentującej obniżkę ceny, Spółka występuje o stwierdzenie i zwrot nadpłaty podatku. Odmienna sytuacja – w której relacja handlowa między Spółką (Podatnikiem) a dostawcą zakłada udzielenie rabatu z góry, a w razie niespełnienia warunków sprzedaży wystawiana jest korekta in plus, zwiększająca cenę samochodu – mogłaby prowadzić do nadużyć ze strony nierzetelnych podatników. Taki model, zgodnie z podejściem prezentowanym przez organ w niniejszym postępowaniu, skutkowałby bowiem niemożnością objęcia właściwej (ostatecznej) ceny – a więc "kwoty, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić" – podstawą opodatkowania. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie podkreśla, że wadliwa pozostaje wykładnia art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a., która z góry wyklucza możliwość obniżenia podstawy opodatkowania w przypadku udzielenia rabatu cenowego, wiążąc ją sztywno z kwotą wykazaną na fakturze pierwotnej (por. wyroki NSA z 12 stycznia 2023 r., sygn. I GSK 600/19, 442/19, 717/19, 720/19, 783/19, 784/19 oraz 443/19). Uzasadnienie tego stanowiska, odnoszące się do prawa podatnika do stwierdzenia i zwrotu nadpłaty akcyzy zapłaconej z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego w związku ze skorygowaniem ceny, jaką ostatecznie był obowiązany zapłacić, pozostaje aktualne również na gruncie rozpoznawanej sprawy. W powołanym orzecznictwie NSA podkreśla, że zgodnie z zasadą autonomii woli stron – rozumianą jako prawo do wywoływania skutków prawnych poprzez własne działania – sprzedawcy należne są wyłącznie te kwoty, których zapłata została uzgodniona przez obie strony. Oznacza to, że "kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić" to kwota pieniężna, do której zapłaty nabywca zobowiązał się w umowie sprzedaży, w zamian za przeniesienie prawa własności samochodu. Kwota ta wyznacza podstawę do ustalenia zobowiązania podatkowego i powinna wynikać z faktycznej treści stosunku cywilnoprawnego zawartego między stronami transakcji. Tym samym, skutki podatkowoprawne są konsekwencją zmaterializowania się stosunku cywilnoprawnego, a jego precyzyjne ustalenie – przy uwzględnieniu zasad wykładni prawa cywilnego – jest konieczne dla prawidłowego określenia treści obowiązku podatkowego. Z momentem powstania tego obowiązku powinna być znana "kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód", a więc rzeczywista cena należna sprzedawcy na podstawie łączącej strony umowy sprzedaży. Jest to kwota wynikająca z tej umowy niezależnie od liczby faktur (pierwotnych i korygujących), momentu ziszczenia się warunku wpływającego na jej wysokość, czy sposobu jej opisania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a. nie zawiera żadnych ograniczeń, które uniemożliwiałyby zmianę ceny pojazdu, o ile zasady lub warunki tej zmiany obowiązywały już w chwili powstania obowiązku podatkowego. Innymi słowy, dopuszczalna jest zmiana podstawy opodatkowania poprzez jej zmniejszenie lub zwiększenie, jeżeli została ona przewidziana w pierwotnym stosunku zobowiązaniowym stron – np. w formie zastrzeżonego rabatu warunkowego. Wbrew twierdzeniom organu, jakoby podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym stanowiła wyłącznie kwota ustalona na dzień wystawienia faktury pierwotnej lub dokonania dostawy towaru, należy podkreślić, że w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru dokonywanego w wykonaniu umowy sprzedaży, kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy, wyznaczająca zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a. podstawę opodatkowania, odpowiada umówionej cenie – a więc wynagrodzeniu należnemu sprzedawcy od nabywcy na podstawie łączącego ich stosunku obligacyjnego. Stanowisko dopuszczające możliwość uwzględnienia w podstawie opodatkowania podatkiem akcyzowym zmian ceny samochodu po dokonaniu dostawy znajduje uzasadnienie również w sytuacjach, gdy mechanizm zmiany tej ceny został przewidziany w umowie zawartej między sprzedawcą a kupującym (podatnikiem akcyzy). Dotyczy to w szczególności przypadków, gdy strony uzgodniły, że w momencie sprzedaży wystawione zostaną faktury obejmujące ceny samochodów określonego typu, przy jednoczesnym zastrzeżeniu, iż ceny te zostaną urealnione (urzeczywistnione) po wystąpieniu określonych okoliczności. Jeżeli strony umowy jedynie wstępnie określiły cenę samochodu – co zostało udokumentowane w fakturze pierwotnej – a jednocześnie uzgodniły, że cena ta może ulec zmianie w wyniku przyszłych zdarzeń (czyli ziszczenia się warunków określonych w umowie lub w zespole powiązanych umów obowiązujących w chwili powstania obowiązku podatkowego), to po zaistnieniu tych zdarzeń należy skorygować fakturę pierwotną w sposób skutkujący obniżeniem podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym. Brak wprowadzenia do obrotu prawnego takiej korekty skutkowałby bowiem tym, że pierwotna faktura nie oddaje wiernie rzeczywistego zdarzenia gospodarczego, a więc dokumentuje je nierzetelnie. Nie można tracić z pola widzenia, że faktura ma za zadanie dokumentować rzeczywisty przebieg zdarzenia gospodarczego — zarówno w zakresie przedmiotu i wartości transakcji, jak i podmiotów w niej uczestniczących. W konsekwencji, każda zmiana któregokolwiek z tych elementów rodzi obowiązek skorygowania faktury pierwotnej w taki sposób, aby odzwierciedlała ona faktyczny stan rzeczy oraz okoliczności towarzyszące danej transakcji. Jeżeli zatem kwota należna do zapłaty uległa zmianie w wyniku udzielenia rabatu, wystawca faktury zobowiązany jest do dokonania odpowiedniej korekty. Brak takiej korekty, mimo ziszczenia się warunków lub zasad przewidzianych w umowie i obowiązujących w chwili powstania obowiązku podatkowego, prowadzi do sytuacji, w której podstawa opodatkowania podatkiem akcyzowym odbiega od ustawowego znaczenia "kwoty, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić". Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla w tym kontekście, że pogląd, zgodnie z którym podstawę opodatkowania należy ustalać wyłącznie na podstawie wartości znanej w chwili powstania obowiązku podatkowego, prowadziłby do niedopuszczalnego wniosku, iż nie istnieje możliwość dokonania korekty również w przypadkach, gdy pierwotnie wykazana wartość była błędna z innych powodów niż udzielenie rabatu — na przykład z przyczyn obiektywnych, niezależnych od stron transakcji. Tymczasem cena wykazana na fakturze pierwotnej może zostać obniżona również w związku z ujawnieniem się wad fizycznych pojazdu i zastosowaniem mechanizmów rękojmi lub gwarancji. Mamy wówczas do czynienia z obniżeniem ceny towaru z powodu wady istniejącej już w chwili nabycia samochodu, a tym samym w momencie powstania obowiązku podatkowego. Idąc jednak tokiem rozumowania organu, nawet w takich przypadkach – pomimo oczywistego wpływu ujawnionej wady na wartość transakcji – podstawa opodatkowania pozostałaby niezmieniona tylko dlatego, że zdarzenie korygujące miało miejsce po powstaniu obowiązku podatkowego. Taka wykładnia pozostaje w sprzeczności z zasadą prawidłowego odzwierciedlenia rzeczywistego przebiegu zdarzenia gospodarczego oraz z normatywną treścią pojęcia podstawy opodatkowania na gruncie podatku akcyzowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, norma wynikająca z art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a. nie zawiera również luki prawnej, która wymagałaby odwoływania się do regulacji innych ustaw podatkowych w drodze analogii. Przepis ten nie przewiduje wprost obniżenia podstawy opodatkowania o udzielone rabaty, ponieważ nie ma takiej potrzeby w kontekście podatku akcyzowego. Korekta faktury nie rodzi bowiem żadnych dodatkowych obowiązków podatkowych po stronie sprzedawcy w zakresie akcyzy. Odmiennie wygląda to na gruncie podatku od towarów i usług (VAT), gdzie obniżenie podstawy opodatkowania po stronie nabywcy, wynikające ze skorygowania faktury przez sprzedawcę, skutkuje koniecznością odpowiedniego zweryfikowania rozliczeń podatkowych przez wystawcę faktury. Właśnie to dwukierunkowe oddziaływanie korekty w systemie VAT uzasadnia wprowadzenie szczegółowej regulacji, takiej jak art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT, określającej skutki udzielenia rabatu cenowego i zmniejszenia podstawy opodatkowania. Z tymi przepisami związane są także kolejne regulacje dotyczące sprzedawcy, precyzujące moment dokonania korekty deklaracji VAT i obniżenia podstawy opodatkowania, w zależności od daty otrzymania przez nabywcę faktury korygującej. Brak analogicznych przepisów w ustawie o podatku akcyzowym nie uzasadnia jednak twierdzenia, że art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a. należy interpretować a contrario jako przepis wykluczający możliwość obniżenia podstawy opodatkowania w związku z udzieleniem rabatu. Wręcz przeciwnie – możliwość ta wynika wprost z treści tego przepisu oraz jego ratio legis. Z tożsamym stanem faktycznym mamy do czynienia również na gruncie niniejszej sprawy – o ile prawidłowa ocena dowodów dokonana przez organ wykaże, że przesłanka udzielenia rabatu została określona przez strony transakcji przed powstaniem obowiązku podatkowego, choć ziściła się dopiero po jego powstaniu. Zmiana ceny spowodowana ziszczeniem się – już po powstaniu obowiązku podatkowego – warunków przewidzianych przed jego zaistnieniem (np. w wyniku realizacji uprawnień z tytułu rękojmi, gwarancji lub w związku z udzieleniem rabatu) może prowadzić do zmiany podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a. Powyższe czyni bezzasadnym zarzut wskazany w pkt 2.1 pkt 1 skargi kasacyjnej. Rabat udzielony po dacie powstania obowiązku podatkowego, wykazany w treści faktury korygującej, może bowiem prowadzić do obniżenia podstawy opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, jeżeli jego przesłanka została przewidziana przed powstaniem tego obowiązku. Po spełnieniu wskazanych wyżej warunków – tj. wykazaniu przez podatnika istnienia podstawy kontraktowej (np. udzielenie rabatu) lub ustawowej (np. z tytułu rękojmi lub gwarancji) do zmiany ceny wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego – korekta dokonana po dniu powstania obowiązku podatkowego może skutkować powstaniem nadpłaty, rozumianej jako kwota nadpłaconego podatku w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 o.p., powstała z dniem złożenia korekty deklaracji zgodnie z art. 73 § 2 pkt 2 o.p. Także w tym zakresie bezzasadny pozostaje zarzut skargi kasacyjnej organu, wskazany w pkt 2.1 pkt 2. Ostatecznie, nie zasługiwały na uwzględnienie również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania (pkt 2.2). Sąd pierwszej instancji trafnie bowiem uwzględnił skargę wniesioną przez Spółkę i słusznie wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżone rozstrzygnięcia organów podatkowych, jako sprzeczne zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i regulacjami postępowania podatkowego. Organy podatkowe przyjęły błędną wykładnię art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a., odmawiając podatnikowi prawa do obniżenia podstawy opodatkowania poprzez uwzględnienie rabatu cenowego. Skutkiem tego podejścia było zaniechanie dokonania kluczowych ustaleń faktycznych w sprawie. W toku postępowania podatkowego nie przeprowadzono również wystarczająco wnikliwej analizy w zakresie tego, czy rabaty rzeczywiście zostały udzielone, a jeśli tak – w jakiej formie. Wskazania co do dalszego postępowania zostały przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji w sposób klarowny i odnoszący się do istotnych okoliczności wymagających ustalenia oraz oceny w świetle całokształtu faktów i przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie – przy uwzględnieniu szczegółowych wytycznych zawartych w tymże uzasadnieniu. Właśnie z tego względu, że organy podatkowe nie zakwestionowały samego faktu udzielenia rabatu – opierając swoje stanowisko wyłącznie na założeniu niedopuszczalności obniżenia podstawy opodatkowania w oparciu o jakikolwiek rabat – zasadne było ponowne zbadanie tej kwestii. Konieczna stała się weryfikacja, czy przesłanki udzielenia rabatu, opisane przez sąd pierwszej instancji, zostały rzeczywiście spełnione oraz – w przypadku pozytywnej odpowiedzi – czy rabat ten został ostatecznie faktycznie udzielony Spółce. Mając powyższe na uwadze, skarga kasacyjna organu nie zasługiwała na uwzględnienie. 4. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, o kosztach postępowania orzekając na podstawie art. 204 pkt 2 w związku z art. 205 p.p.s.a. sędzia NSA sędzia NSA sędzia NSA (spr.) Sylwester Golec Zbigniew Łoboda Bartosz Wojciechowski