I FSK 1738/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia WSA del. Hieronim Sęk (sprawozdawca), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Lu 143/12 w sprawie ze skargi K. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 19 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: październik 2005 r., sierpień 2006 r., styczeń, maj, wrzesień, październik 2007 r., styczeń, marzec, czerwiec, lipiec 2008 r. i czerwiec 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. O. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 1.800 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Przedmiot skargi kasacyjnej 1.1. Skarga kasacyjna została wniesiona od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Lu 143/12, którym oddalono skargę K. O. (dalej: Strona lub Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. (dalej: Dyrektor IS) z dnia 19 grudnia 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) za: październik 2005 r., sierpień 2006 r., styczeń, maj, wrzesień, październik 2007 r., styczeń, marzec, czerwiec, lipiec 2008 r. i czerwiec 2009 r. 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji stan sprawy 2.1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. (dalej: Naczelnik US) ustalił i przyjął, że: - Strona w okresie od października 2004 r. do października 2008 r. zakupiła na terytorium Niemiec i Francji używane środki transportu (12 samochodów osobowych, 1 samochód dostawczy oraz 1 skuter), a następnie dokonała dalszej sprzedaży 13 spośród tych pojazdów, co stanowiło odpłatną dostawę; - od października 2005 r. do czerwca 2009 r. działała w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.; dalej: u.p.t.u.); - czynności przez nią podejmowane charakteryzowały się zamiarem wykonywania ich w sposób częstotliwy, powtarzalny, mający charakter działalności gospodarczej; - sprzedaż obejmowała pojazdy, które nabyte zostały w celach handlowych; - była to działalność zarobkowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzona we własnym imieniu oraz na własny rachunek. W ocenie Naczelnika US, taką kwalifikację działalności Strony potwierdzał sposób podawania ogłoszeń do sprzedaży (wykorzystywanie portalu Allegro, giełd samochodowych i ofert sprzedaży umieszczanych na samochodach) oraz okoliczność odsprzedaży większości pojazdów po upływie minimalnego okresu warunkującego zwolnienie uzyskanego dochodu z podatku dochodowego od osób fizycznych. Powyższa działalność została zatem opodatkowana na podstawie art. 29 ust. 1 i art. 120 ust. 4 w związku z art. 120 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u. 2.2. Dyrektor Izby Skarbowej w L. (dalej: Dyrektor IS) nie uwzględnił odwołania Strony i decyzją z dnia 8 października 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. 2.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu skargi Strony, wyrokiem z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 916/10, uchylił tę decyzję Dyrektora IS. Zdaniem Sądu, została ona wydana z naruszeniem prawa procesowego, albowiem organ odwoławczy: - rozstrzygając w ramach art. 120 ust. 10 u.p.t.u. nie wyjaśnił na czym opierał istnienie przesłanek uprawniających do zastosowania szczególnej procedury marży przy opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży pojazdów samochodowych i jakie były to przesłanki; - na tle odmowy zastosowania zwolnienia podatkowego w kontekście przesłanki z art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. b u.p.t.u. nie przedstawił z tytułu jakiej czynności Strona podlegała obowiązkowi podatkowemu w akcyzie, w odniesieniu do każdego konkretnego samochodu; - nie zawarł w decyzji oceny dowodów, ustaleń faktycznych i rozważań prawnych na okoliczność stwierdzenia, że także samochody określone jako dostawczy i bus były przedmiotem czynności podlegających obowiązkowi podatkowemu w akcyzie, a tym samym że nie mogły korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. 2.4. Dyrektor IS, ponowienie rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym, stwierdził w szczególności, że: - znajdowało w niej zastosowanie wyłączenie ze zwolnienia podmiotowego zawarte w art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. b u.p.t.u., gdyż samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, podlegają podatkowi akcyzowemu; - podatnikami są podmioty dokonujące każdej sprzedaży samochodu osobowego przed pierwszą jego rejestracją na terytorium kraju (są nimi również importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego), a sprzedaż taka stanowi dostawę towarów opodatkowanych akcyzą; - Strona utraciła prawo do zwolnienia z podatku VAT w październiku 2005 r. wskutek sprzedaży wyrobu akcyzowego, kontynuując przy tym sprzedaż takich wyrobów w kolejnych latach; - sprzedaż w 2007 r. samochodu dostawczego marki ... podlegała więc opodatkowaniu podatkiem VAT; - także sprzedaż w 2008 r. samochodu marki ... była opodatkowana podatkiem VAT, zważywszy na zaklasyfikowanie przez Stronę tego samochodu do kodu CN 8703 świadczącego o podleganiu podatkowi akcyzowemu; - zastosowanie opodatkowania w systemie marży uzasadniała treść art. 120 ust. 10 u.p.t.u., gdyż w stosunku do samochodów miały zastosowanie przesłanki z: ... oraz ... - art. 120 ust. 10 pkt 5 u.p.t.u., ..., ..., ..., ... - art. 120 ust. 10 pkt 1 u.p.t.u., ..., dwa ..., ..., ..., ... - art. 120 ust. 10 pkt 3 u.p.t.u. 3. Skarga do Sądu pierwszej instancji i odpowiedź na tę skargę 3.1. W skardze Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora IS z dnia 19 grudnia 2011 r. z uwagi na bezpodstawne uznanie, że prowadził on działalność gospodarczą polegająca na handlu samochodami w zakresie określonym w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. oraz, że sprzedane samochody nie były użytkowane przez właściciela, tj. nie spełniały przesłanki do zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 2 u.p.t.u. Jego zdaniem: - sprzedaż dotyczyła samochodów prywatnych i nie miała częstotliwego charakteru, a ich zakup nie był dokonywany w okolicznościach wskazujących na częstotliwość; - pominęto kwotę wolną od podatku określoną w art. 113 ust. 1 u.p.t.u., nie przestrzegając przy tym zasad ogólnych postępowania podatkowego przez zignorowanie zeznań świadków wskazujących na brak znamion wykonywanej działalności gospodarczej; - nie uwzględniono wskazań zawartych w ww. wyroku; - decyzja została wydana z uchybieniem art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.; dalej: O.p.). 3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie. 4. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji 4.1. Sąd uznając, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego oddalił powyższą skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.). 4.2. W uzasadnieniu wyroku Sąd ten podniósł przede wszystkim, że: - w świetle art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 916/10, były w tej sprawie wiążące; - oznaczało to, że Skarżący działał w obrocie gospodarczym jako handlowiec, według kryteriów opisanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u.; - nie mógł też korzystać ze zwolnienia przedmiotowego, przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.p.t.u. dla towarów używanych, gdyż nie dotyczy ono towarów, które są przedmiotem handlowej działalności gospodarczej; - w zakresie realizującym zalecenia co do dalszego postępowania zawarte w ww. wyroku, prawidłowe były ponowne ustalenia i wnioski organu odwoławczego dotyczące zastosowania szczególnej procedury VAT marża w ramach przepisów art. 120 u.p.t.u., jak również stanowisko odnoszące się do kwestii związanych z podatkiem akcyzowym, utratą zwolnienia z uwagi na sprzedaż towaru podlegającego temu podatkowi oraz niemożnością zastosowania zwolnienia od podatku VAT w ramach art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. b u.p.t.u. 5. Skarga kasacyjna i odpowiedź na tę skargę 5.1. Skarżący zaskarżył wyrok z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Lu 143/12, w całości, zarzucając Sądowi pierwszej instancji: - w zakresie prawa procesowego naruszenie: 1) art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. przez odmowę ich zastosowania wskutek nie dostrzeżenia, że organy podatkowe obu instancji: a) uchybiły art. 15 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 u.p.t.u. przez ich bezpodstawne zastosowanie wobec wadliwego ustalenia, iż sprzedaż używanych przez Skarżącego środków transportu następowała w wyniku prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, a tym samym podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, w sytuacji, gdy sprzedane samochody wcześniej zostały nabyte wyłącznie dla potrzeb osobistych Skarżącego, ewentualnie potrzeb związanych z prowadzoną przez niego działalnością rolniczą, tj. Skarżący nie miał zamiaru sprzedaży samochodów w sposób ciągły dla celów zarobkowych, jak również nie miał zamiaru częstotliwego wykonywania czynności związanych z dostawą samochodów; stąd chybione jest twierdzenie, jakoby Skarżący rzekomo wykonywał działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u.; b) ze względów opisanych w zarzucie z lit. a winny były zastosować art. 43 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 u.p.t.u., a nie zrobiły tego, mimo iż samochody zbyte przez Skarżącego były wcześniej używane zarówno przez niego, jak i członków jego rodziny, tj. zostały nabyte w celu używania, a nie dla celów działalności handlowej, a tym samym organy podatkowe naruszyły ww. przepis przez odmowę jego zastosowania w sytuacji, gdy ów przepis winien był znaleźć zastosowanie w tej sprawie; 2) art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez odmowę ich zastosowania wskutek nie dostrzeżenia, że organy podatkowe obu instancji uchybiły art. 121 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. przez zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, skutkujące przyjęciem, iż Skarżący nabywał środki transportu w ramach działalności handlowej, podczas gdy założenia organów podatkowych nie znajdują potwierdzenia w zaistniałym stanie faktycznym oraz zebranym materiale dowodowym, albowiem sprzedając samochody nabyte dla potrzeb osobistych, czy ewentualnie związanych z działalnością rolniczą, Skarżący nie wykonywał działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u.; 3) art. 151 P.p.s.a. przez jego zastosowanie, co z kolei było wynikiem całkowicie błędnego przyjęcia, że decyzja Dyrektora IS nie została wydana z uchybieniem przepisów prawa wymienionych w zarzutach z pkt 1 lit. a – b i z pkt 2, w sytuacji, gdy jest dokładnie odwrotnie, albowiem mamy do czynienia z istotnym naruszeniem przepisów prawa, a w konsekwencji zasadne jest stanowisko, iż Sąd winien był skargę uwzględnić. Powołane przepisy postępowania zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, albowiem pomimo ich naruszeń przez organy podatkowe, Sąd uznał, że prawidłowo zastosowano art. 15 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 u.p.t.u., jak również zasadnie nie zastosowano art. 43 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 u.p.t.u. i w konsekwencji tym uzasadniał odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji, podczas gdy w ocenie Skarżącego zasadnym byłoby jej uchylenie z uwagi na fakt, że Skarżący wraz z rodziną używał zakupionych samochodów, jak również nie miał zamiaru ich sprzedaży w sposób ciągły dla celów zarobkowych oraz nie miał zamiaru częstotliwego wykonywania czynności związanych z dostawą samochodów; - w zakresie prawa materialnego naruszenie: 1) art. 15 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 u.p.t.u. przez ich zastosowanie w stanie faktycznym sprawy, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy ewidentnie wskazuje na brak podstaw do zastosowania tych przepisów, bowiem Skarżący nie miał zamiaru sprzedaży samochodów w sposób ciągły dla celów zarobkowych, jak również nie miał zamiaru częstotliwego wykonywania czynności związanych z ich dostawą; 2) art. 43 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.p.t.u. przez odmowę zastosowania wskutek błędnego przyjęcia, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie odpowiada hipotezie normy prawnej w nich zawartej, podczas gdy oczywistym jest, iż skoro samochody zbyte przez Skarżącego były wcześniej używane zarówno przez niego, jak i członków jego rodziny, tj. zostały nabyte w celu używania, a nie dla celów działalności handlowej, to winno znaleźć zastosowanie zwolnienie podatkowe w nich przewidziane. 5.2. W oparciu o wskazane zarzuty Skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie; 2) zasądzenie od Dyrektora IS na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 5.3. Odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IS nie złożył. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada rozstrzygania - zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. - jedynie w granicach skargi kasacyjnej, z tym jednak zastrzeżeniem, że Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu zobowiązany był do rozważenia nieważność postępowania, której w niniejszej sprawie nie stwierdził. 6.2. Rozpoznając natomiast skargę kasacyjną w ramach jej zarzutów, Sąd uznał, że w sposób oczywisty nie zawierała ona usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlegała oddaleniu. Na tego rodzaju ocenę wpłynęła okoliczność uprzedniego wydania wyroku z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 916/10. Zauważyć bowiem należało, że Skarżący formułując zarówno zarzuty procesowe, jak i materialne w istocie zmierzał do zakwestionowania zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji oceny prawnej w zakresie kwalifikacji dokonywanej przez Skarżącego sprzedaży używanych środków transportu, jako odpłatnej dostawy towarów podlegającej podatkowi VAT. W tym zakresie skarga kasacyjna z jednej strony dążyła do podważenia zarówno samego przyjęcia, że Strona działała jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 u.p.t.u., czyli podmiot prowadzący działalność handlową realizującą czynności opodatkowane. Z drugiej zaś dążyła do wykazania, że jeśli już, to w sprawie powinno znaleźć zastosowanie zwolnienie od podatku VAT dla towarów używanych, wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.p.t.u. W tym kontekście Skarżący plasował również naruszenia przepisów o postępowaniu podatkowym, a mianowicie art. 121 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. przez zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co skutkować miało wadliwymi ustaleniami faktycznymi. 6.3. Takie postawienie zarzutów i ich umotywowanie w ramach skargi kasacyjnej nie mogło doprowadzić do jej uwzględnienia. Stało temu na przeszkodzie - do czego trafnie odwołał się Sąd pierwszej instancji - związanie tego Sądu oceną prawną zawartą w wyżej powołanym wyroku z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 916/10, z uwagi na brzmienie art. 153 P.p.s.a., jak również związanie prawomocnym wyrokiem wynikające dla Naczelnego Sądu Administracyjnego w związku z art. 170 P.p.s.a. Pierwszy z przepisów jednoznacznie stanowi, że "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia". Z kolei drugi przewiduje, że "orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy (...)". Wskazane związanie oznacza, że sąd, który wydał prawomocne orzeczenie, nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie, o ile tylko stan faktyczny sprawy pozostaje tożsamy. Podobny skutek płynie również dla sądu kasacyjnego w danej sprawie. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia wobec innych sądów sprowadza się do tego, że sądy te muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu, a w ślad za tym co do zasady, także ogół skutków prawnych z niego wynikających. 6.4. Wobec powyższego przypomnieć więc należało, że co do istoty tożsame zarzuty z tymi postawionymi w skardze kasacyjnej były już przedmiotem oceny zawartej w wyroku z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 916/10. Sąd wówczas wyrokujący kwestie te tak w płaszczyźnie procesowej, jak i materialnoprawnej już przesądził, albowiem Strona nie zakwestionowała tego wyroku, pozwalając na jego uprawomocnienie się w takiej a nie innej postaci. Przypomnieć zatem jedynie można, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w ww. wyroku z 2011 r. dokonując oceny wykładni i zastosowania art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. stwierdził, że w stanie faktycznym sprawy należało podzielić legalność stanowiska organów podatkowych, że Skarżący w rzeczywistości działał w obrocie gospodarczym jako handlowiec. Nabywał samochody z rzeczywistym i realnym zamiarem odsprzedaży i w celach zarobkowych, w ramach handlowej działalności gospodarczej. Nabywał pojazdy na terytorium Unii Europejskiej po odpowiednio niskiej cenie, by po ewentualnych naprawach sprzedać na terytorium kraju z zyskiem. Działał w obrocie gospodarczym w sposób częstotliwy. Nabycie w przedziale czasowym od 2004 r. do 2008 r. kilkunastu samochodów mieści się w pojęciu czynności podejmowanych w sposób częstotliwy. Nie ma rozstrzygającego znaczenia moment sprzedaży, w jak długim odstępie czasu od nabycia następuje sprzedaż. Skarżący działał w obrocie gospodarczym w sposób zorganizowany w stopniu adekwatnym do przedmiotu, charakteru, warunków prowadzonej działalności handlowej. Tej treści stanowisko organu podatkowego - w ocenie Sądu wówczas wyrokującego - było rezultatem swobodnej oceny dowodów i prawidłowego zastosowania art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. Za pozostające w granicach swobodnej oceny dowodów Sąd ten uznał również ustalenie organu podatkowego, że Skarżący nie nabywał pojazdów w celach osobistych, prywatnych, poza sferą handlowej działalności gospodarczej. Odmienne twierdzenia podatnika ocenił jako nie poparte wiarygodnymi dowodami i jako takie dowolne. Przeprowadzone zaś postępowanie wyjaśniające uznał za nie naruszające przepisów postępowania. Zdaniem Sądu pierwszej instancji to wszystko pozwalało więc organowi podatkowemu zakwalifikować działalność Skarżącego do handlowej, opisanej w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., w sposób spełniający kryterium legalności. Natomiast odmienne stanowisko Skarżącego w zakresie oceny materialnoprawnej strony podmiotowej opodatkowania nie było zasadne i jako takie nie podważało legalności zaskarżonej decyzji. Okoliczność, że podatnik rejestrował samochody w kraju, ubezpieczał, sama przez się nie podważała rzeczywistego zamiaru ich nabycia do celów działalności handlowej w obrocie gospodarczym, który towarzyszył nabyciu. W całokształcie okoliczności sprawy w granicach swobodnej oceny dowodów organ podatkowy nie przypisał rozstrzygającego znaczenia ani zarejestrowaniu pojazdu przez podatnika, ani ubezpieczeniu. Fakt, że podatnik rejestrował samochody w kraju i je ubezpieczał, nie zmieniał rzeczywistego przeznaczenia samochodów, jako towarów handlowych. W granicach ustawowej swobody oceny dowodów mieściło się ustalenie, że rejestrowanie samochodów w kraju, ich ubezpieczenie przez podatnika miało uwiarygodnić w zewnętrznym odbiorze inną działalność Skarżącego od rzeczywiście realizowanej o profilu handlowym. W ww. wyroku z dnia 16 marca 2011 r. Sąd nie przyznał też racji Skarżącemu w zakresie zarzuconego organowi podatkowemu niezastosowania art. 43 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.p.t.u. Natomiast w pełni podzielił stanowisko prawne, zgodnie z którym wskazywane przez Skarżącego zwolnienie przedmiotowe, przewidziane dla towarów używanych, nie dotyczy towarów handlowych, nabywanych w ramach prowadzonej działalności handlowej, które są przedmiotem prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie handlu. W ocenie tego Sądu nie można art. 43 ust. 1 pkt 2, ust. 2 u.p.t.u. interpretować w taki sposób, że każdy towar handlowy nabyty przez podatnika w ramach prowadzonej działalności handlowej, przez sam fakt posiadania przez sześć miesięcy, staje się w przypadku dostawy towarem zwolnionym od podatku. Sąd odnotował przy tym, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy podatnik nabywał samochody w ramach prowadzonej działalności handlowej, jako towary handlowe z zamiarem ich zyskownej sprzedaży, a nie w celu używania, a takie nie są objęte zwolnieniem przewidzianym dla towarów używanych z art. 43 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.p.t.u. 6.5. Wobec powyższego słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym obecnie wyroku z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Lu 143/12, że odnosząc się do zarzutów związanych z naruszeniem art. 15 ust. 2 oraz art. 43 ust. 2 pkt 2 u.p.t.u. wskazać należało, że kwestia ta była już przedmiotem oceny Sądu w wyżej powołanym wyroku z dnia 16 marca 2011 r., a zatem zgodnie z art. 153 P.p.s.a. Sąd ten rozstrzygając ponownie w tej sprawie był związany oceną prawną wyrażoną we wskazanym orzeczeniu, a ocena powyższych zarzutów nie mogła być inna, niż tam przedstawiona. 6.6. W takim stanie rzeczy także i Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł dokonać własnej, niezależnej oceny zasadności zastosowania w sprawie powołanych wyżej przepisów prawa materialnego oraz adekwatnych w tym zakresie przepisów prawa procesowego służącego do ustalenia stany faktycznego sprawy. Zobligowany był poprzestać na akceptacji ocen wcześniej prawomocnie wyrażonych. Dodać jedynie można, że Skarżący nie postawił zarzutu zmierzającego do wykazania, iż ocena prawna zawarta w wyroku z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 916/10, została przyjęta w zaskarżonym obecnie wyroku z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Lu 143/12, w sposób nieodpowiadający art. 153 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji w kontekście stawianych w skardze kasacyjnej zarzutów nie dopuścił się więc naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. przez ich niezastosowanie oraz art. 151 P.p.s.a. przez nieuprawnione zastosowanie. Uzasadnienie wyroku spełniało przy tym przesłanki przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a., co czyniło bezpodstawnym również zarzut naruszenia tego przepisu. 6.7. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw, o czym stanowi art. 184 ab initio P.p.s.a. Na tej podstawie orzeczono zatem jak w punkcie pierwszym sentencji. 6.8. Natomiast w zakresie orzeczenia w przedmiocie kosztów Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę, że: - wyrok sądu pierwszej instancji oddalał skargę przy wartości przedmiotu sprawy mieszczącej się przedziale powyżej 10.000 zł i poniżej 50.000 zł; - skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Skarżący; - Dyrektor IS nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną, ale był reprezentowany na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przez radcę prawnego nie prowadzącego sprawy przed sądem pierwszej instancji, który wniósł o orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego; - niniejszym wyrokiem oddalono skargę kasacyjną. Wobec takiego stanu faktycznego wskazać należało, że zgodnie z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się w szczególności jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach; wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w orzeczeniu oddalającym skargę kasacyjną. Według natomiast § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna, w myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 5 ww. rozporządzenia, przy wskazanej wyżej wartości przedmiotu sprawy wynosi 2.400 zł. Uwzględniając powyższe orzeczono o kosztach postępowania kasacyjnego jak w punkcie drugim sentencji, zasądzając kwotę 1.800 zł (75% z 2.400 zł).